Ağlamaktan gözlerim şişti. Gerçekten bunların başımıza nasıl geldiğini, bu kabusun nasıl hala devam ettiğini merak ediyorum ancak buna ne yazık ki bir cevap bulamıyorum.
"Nasıl olur... Kim... Neden..."
Kendi kendime söylenmeye devam ediyordum. Ellerim titriyordu. Kendimde değilim. Koltukta otururken o anda içinde bulunduğum durumu düşündüm. Neler yaşıyorum ben böyle...
"Bilmiyorum Ezgi... Bilmiyorum. Halledeceğiz merak etme. Bulacağız Okan'ı."
O anda aklıma olanlar geldi. Her şey sabah uyandığımız zaman başlamıştı. Ben Okan'ı kaldırmak için odasına gittim. Ancak onu orada bulamadım. O yoktu ama başka bir şey vardı. Bir not.
Notta bir numara vardı sadece. Başka da bir şey yazmıyordu. Hemen o numarayı aradı Tuğrul. Ben ise o anları hatırlamakta bile güçlük çekiyorum çünkü bir an bayılıp
