Okan okul için çıktığında evde yeniden yalnız kalmıştım. Bir kahve yaptım kendime ve koltuğa uzandım. Ev işlerini yetiştirmekten son günlerde gerçekten de yorgun düştüğümü hissediyordum. Ancak sorun yoktu.
Kahvemi içtikten sonra Tuğrul'u aradım. Sesini duyduğum zaman bulduğum huzur gerçekten de paha biçilemez seviyedeydi.
"Alo. Ne yapıyorsun?"
"İyiyim... Şimdi işler bitti işte. Evde yalnız başıma kaldım. Sen ne yapıyorsun?" dedim neşeli bir şekilde. Onun sesini duyduğum zaman sanki ruhumda bir şeyler kıpırdanıyordu.
"Ofisteyim. İşle ilgili birkaç konu kafamı kurcalıyordu. Onları hallettim. Seni çok özledim..." dedi.
"Ben de seni..." dedim.
O sırada ikimiz de nefes alışlarımızdan bile ne kadar özlediğimizi birbirimize hissettiriyorduk aslında.
"Bugün programın var mı?" dedi.
"Hayır.
