The Cleaner

Chapter 6

“We’re here!” malakas na sabi ng lalaki, dahilan upang matauhan si Shara. Napahiya siya at mabilis na binawi ang tingin. Masyado kasi siyang naaliw sa pagkakatitig sa gwapong mukha ng kanyang katabi, kaya hindi niya namalayang nakarating na pala sila sa presinto.

“O.. oo nga! alam kong nandito na tayo. Pero hin…hindi mo man lang ba ako pagbubuksan ng pinto ng mamahaling mong kotse?” Nauutal na wika ni Shara upang pagtakpan ang nararamdamang hiya dahil sa kakatitig niya sa lalaki ay hindi na niya namalayan na nakarating na pala sila sa presinto.

“Ahahaha….. you really are that crazy! After you forcibly used my car to chase those criminals and nearly put me in danger, now you expect me to open the door for you? seriously?” halos magpantay na ang kilay na wika ng lalaki.

“Napaka-ungentleman mo naman! Alam mo, kahit ikaw na lang ang natitirang lalaki sa mundo na manliligaw sa akin – hinding-hindi kita sasagutin!” inis na wika ni Shara.

“And who told you I was planning to court you in the firt place? Even if you were the last woman on earth, I still woudn’t!” Singhal naman ng lalaki.

“Tsi!” inis na wika ni Sharan at padabog na binoksan ang pinto ng mamahaling sasakyan. Halos maiyak na siya sa sobrang inis at sa labis na pagkapahiya. Ni hindi man lamang siya nakabawi o nakaisa man lang sa lalakin iyon.

Nakasimangot na pumasok si Shara sa kanyang opisina na hindi man lang pinansin ang mga bumabati sa kanyan.

“Ang yabang! Akala mo kung sinong gwapo! Hoy para malaman mo! madami kayang mga gawapong lalaki at mga machong lalaki ang nagkakandarapa sa akin!” wika pa ni Shara na kinakausap ang sarili.

“Akala mo kung sino kang pogi! Hindi ka gwapo no! englishero ka lang pero hindi ka gwapo!” inis na wika ni Shara na kinakausap padin ang sarili.

“Good morning po ma’am, nandito na po ang….” Hindi nga siya gwapo okay!” biglang wika ni Shara na ikinagulat ng kakapasok palang na lalaki.

“Aheeeemm…. Sorry. Na carried away lang! napo-prostrate na kasi ako sa paghahanap ng ebidensya para mahuli na itong si The Cleaner na ito!” palusot pang wika ni Shara sa nagulat na pulis.

“Oo nga po ma’am eh, para wala na pong iba pang mabektima. Siya nga po pala ma’am, nandito na po ang mga reports at statement ng mga huling naging customer po ng dalawang babaeng pinaslang ng killer.” Wika pa ng pulis na tila naniwala naman sa kanyang palusot. “Ah, ganon ba? Sige ilagay mo nalang dyan para mapag-aralan ko” wika naman ni Shara saka nagpasalamat sa pulis.

Matamang pinag-aaralan ni Shara ang mga bagong report sa kanyang lamesa – mga statement ng mgay vendor at iba pang taong malapit sa Avenida, kung saan natagpuan ang pinakabangong biktima ng killer. Maging ang mga pahayag ng mga huling naging customer ng mga biktima ay hindi parin nakatulong upang kahit papaano ay makakuha sila ng lead kung sino si The Cleaner. Malinis – wala ni kaunting butas na maaring makapagturo sa totoong pagkatao ng serial killer na binansagang The Cleaner.

Huminga nang malalim si Shara, magkahalong pagod at pagkabigo ang kanyang nararamdaman. Sa kabila kasi ng lahat ng kanilang ginagawa ay tila napaka ilap padin sa kanila ng katotohanan. “Sino ka ba talaga? At bakit mo ito ginagawa?” bulong ni Shara habang muling pinapanood and CCTV video na nakuha nila mula sa isang lumang tindahan na ilang kilometro lamang ang layo mula sa lugar kung saan natagpuan ang bangay ni Monica. Umaasa siyang may detalye na maaring makatulong sa pagkakakilanlan ng hinahanap nilang serial killer.

Makalipas ang ilang oras ng pagtatrabaho, naramdaman ni Shara ang pagkalam ng kanyang sikmura, nang tinganan niya ang oras sa suot niyang relo ay mag-a-alas singko na pala ng hapon. Hindi na naman siya nakapagpananghalian. Binigyan kasi siya ng kanyang katrahabo na si John ng meryenda kaya hindi siya nakaramdam ng gutom kaninang tanghali. Tumayo siya nag-inat, at nagpasyang lumabas muna ng kanyang opisina.

Nakaupo si Shara sa sofa habang nakikinig ng music. Pinili niyang umuwi muna sa kanyang bahay matapos kumain sa kanyang paboritong restaurant upang makapagpahinga. Balak niyang tumambay sa isang bar mamayang gabi, umaasang makakahanap ng lead para sa kasong iniimbestihanan niya.

Ipinikit niya ang kanyang mga mata, ninamnam ang malamyos na musika na nagmumula sa kanyang player. Ngunit maya-maya pa ay may naramdaman siyang kakaiba – tila may kamay na dumadampi sa kanyang balat, kasabay ng bahagyang paglubog ng kanyang inuupuang sofa.

“Sino ka?” tanong ni Shara, nanatiling nakapikit at may bigat ang boses.

“I’m here to settle. You put my life in danger…. Now I’ll bring you to heaven,” bulong ng tinig ng lalaki sa gilid ng kanyang taynga kasabay ng marahang pagkagat sa gilid nito. mainit, marahan, swabe ang bawat galaw ng lalaki – unti-unting pinapainit ang katawan ni Shara.

“ikaw ba ‘yong lalaking akalamo mo kung sinong gwapo kanina?” halos pabulong na wika ni Shara, tila nahihirapan sa gitna ng nararamdmang kiliti at kaba.

“Yes, ako nga,” tugon ng lalaki. “And I’m here to get even.”

At bago paman siya nakapsalita ay mabilis at sabik na sinakop ng lalaki ang kanyang mga labi. mainit, mapusok ang bawat galaw ng dila nito sa loob ng bibig ni Shara – tinutukso ang kanyang maliit na dila, parang hinahamon.

“Urghhh…” napaungol si Shara, saka marahang itinulak ang lalaki. “Wag…” mahina niyang sabi, nanginginig ang kanyang tinig. Ngunit hindi tumigil ang lalaki. Sa halip ay mas lalo itong naging mapusok – kung kanina ay marahang haplos lamang ang ginagawa sa kanyang hita, ngayon ay naramdaman na ni Shara ang paglakbay ng mga kamay ng lalaki sa sa maseselang parti ng kanyang katawan.

“Wag… muling bulong ni shara na tila ba nakikiusap… “Wag what?” anang lalaki, puno ng panunukso “Wag akong tumigil? Don’t worry baby, I wont stop,” wika pa niya habang patuloy sa paggawad ng maliliit na halik sa kanyang pisngi pababa sa kanyang leeg.

Napapikit si Shara habang marahang dumadampi ang mainit na labi ng lalaki sa kanyang balat – tila sinusuyod ang bawat pulgada ng kanyang katawan na para bang tanging siya lamang ang nilalang sa mundo. Sa bawat halik, bawat dampi, ay parang may boltahe ng kuryenteng dumadaloy sa kanyang ugat, gumigising sa kanyang natatagong pagnanasa.

“Ahhhhh….” Ungol nya, nang maramdaman ang marahang paghaplos ng magaspang ngunit maingat na mga daliri ng lalaki sa pagitan ng kanyang mga hita. Napaliyad siya, napakapit sa headboard ng sofa tila ba doon kumukuha ng lakas habang patuloy padin ang lalaki sa pagsipsip ng kanyang *t*ng. marahang salit-salitang sinusubo ang kanyang magkabilang *tong, sinisipsip na para bang nilalasap ang bawat himaymay ng kanyang laman. Samantalang ang isang kamay ay patuloy na nilalaro ang kabilang d*bd*b, pinisil, minamasahe na tila ba ginawang stress ball.

“Ohhhh…. Ahhhhh” halos mawalan siya ng ulirat ng maramdaman ang pagpasok ng isang daliri sa kanyang kaselanan. Mabagal, banayad, ngunit may intension. Ramdam na ramdam ni Shara ang init at pagkabasa ng kanyang perlas, at ang bawat paghagod ng daliri na tila ba sinusukat ang kanyang kasilanan. Samantalang ang dila ng lalaki ay ay muling naglakbay pababa, at humagod sa kanyang tinggil – paikot-ikot at marahang tinutudyo ang maliit na laman na nakausli sa gitna ng kanyang perlas. Marahan, pero damang -dama niya ang pangigigil. Ang bawat galaw ng lalaki ay nagpapaliyad kay Shara, tila ba sinisilaban ang kanyang buong katawan.

“Ahhh…. Haaaa… sige pa..” tuluyan na siyang nagpaubaya at nawala sa sarili. Ang kanyang mga halinghing ay unti-unting lumalakas patunay sa labis na pagkalunod sa sensasyong kanyang nararamdaman. Ngunit biglang huminto ang lalaki, Magkahalong inis at pagkabitin naman ang naramdaman ni Shara at dahan-dahang iminulat ang kanyang mga mata. Nasaharapan niya ang lalaki, nakatayo. Hindi niya naaninag ang mukha nito dahil sa suot nitong itim na hoodie at itim na maskara. Ang kanyang mga mata – matatalim, puno ng poot at tila nanunuya.

“Marumi ka,” malamig at matalim ang boses na wika ng lalaki.

“Lilinisin kita”

Mabilis ang mga sumunod na pangyayari. Umangat ang kamay ng lalaki, hawak ang isang baseball bat. Dahan-dahang bumwelo ito upang hatawin siya.

“HUWAG!” Sigaw ni Shara – Napabalikwas siya ng bangon. Hingal na hingal. Basang-basa ng pawis ang kanyang katawan ramdam padin niya ang kilabot na dala ng kanyang panaginip. Humawak siya sa kanyang dibdib, damang-dama niya ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso. “Panaginip lang…” mahina niyang wika kasabay ng paghinga ng malalim upang pakalmahin ang sarili.