“อย่างน้อยหากใบหน้าเละเทะกลายเป็นเนื้อเน่า คงไม่มีผู้ชายคนไหนอยากนอนด้วยหรอกนะอีแพร โชคร้ายจริง ๆ ขนาดอยู่ในบ้านผู้ชายแล้วยังไม่หมดเวรหมดกรรม ฉันจะกดแกให้จมดินเลยทีเดียว!”
ความคิดของศศิจันทร์น่ากลัวเกินกว่าจะปล่อยทิ้งไว้ได้
หลังจากศศิจันทร์มาขอพบผู้เป็นพี่สาว บอกว่าพี่สาวเธอหายมาหลายวันแล้วเธอเป็นห่วง และยังยิ้มหวานให้แม่บ้านด้วยดวงตาใสซื่อ
แม่บ้านมีความสงสัยอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้คิดอะไร และเธอก็เข้าใจว่าผู้หญิงที่เข้ามาใหม่เป็นน้องสาวของคนที่เจ้านายพามาจริง ๆ เพราะมีความคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง
“คุณแพรอยู่บนห้องค่ะ เดี๋ยวฉันเรียกให้ลงมาพบคุณนะคะ”
“ฉันขอขึ้นไปเองได้ไหมคะ อยากให้เธอเซอร์ไพรส์ที่เห็นฉันค่ะ ไม่เจอพี่สาวตั้งหลายวันคิดถึงจะแย่” เธอพูดแล้วส่งยิ้มอ่อนหวานทำให้แม่บ้านไม่รู้สึกตงิดใจ
“ตามสบายค่ะคุณ”
แม่บ้านอนุญาตโดยไม่ทราบว่าหายนะกำลังจะเกิดขึ้น
ศศิจันทร์กระชับกระเป๋าที่ใส่น้ำกรดม
