The One-Year Contract

Ang Mabangis na Altar

Huminga nang malalim si Donya Elena habang nakatitig pa rin sa larawan ni Bianca."Akala ko nga noon, sila na ang magkakatuluyan," pagpapatuloy ng ina ni Adrian. "Ibinigay ni Adrian ang lahat, pero mas pinili ni Bianca ang marangyang karera sa Amerika. Noong umalis si Bianca nang walang paalam, doon tuluyang naging bato ang puso ni Adrian. Kaya nagpapasalamat ako na dumating ka, Sofia. Sana po ay matulungan mo siyang muling ngumiti."Napakagat-labi si Sofia. Gusto niyang sabihin na isang taong kontrata lang ang meron sila, pero pinili niyang manahimik upang hindi masaktan ang mabait na ina.Dahil sa takot ni Don Alejandro na makuha ng gahamang amain na si Roberto ang ari-arian, naging mabilis ang mga sumunod na araw. Sa utos ng matandang bilyonaryo, pinabilis ang pag-asikaso sa kasal. Sa loob lamang ng dalawang linggo, naihanda na ang lahat—mula sa marangyang simbahan, mga mamahaling imbitasyon, hanggang sa disenyo ng kasal. Si Sofia naman ay palaging abala sa pagsukat ng kanyang napakagandang trahe de boda na gawa ng isang sikat na designer.Lahat ay tila perpekto na para sa malaking araw.Isang gabi bago ang mismong araw ng kasal, nagpunta si Sofia sa opisina ni Adrian sa loob ng mansyon upang ibigay ang huling listahan ng mga bisita ng kanyang ina mula sa ospital. Ngunit bago pa man niya maihakbang ang kanyang paa sa loob, nakarinig siya ng mga boses.Bahagyang nakabukas ang pinto. Laking gulat ni Sofia nang makita ang isang pamilyar na mukha na nakatayo sa harap ng lamesa ni Adrian.Ang babaeng nasa abandunadong kwarto. Ang babaeng nasa malaking larawan.Si Bianca.Napakaganda nito sa suot nitong mamahaling puting damit, bitbit ang isang mamahaling bag mula sa ibang bansa. Bakas sa mukha ni Adrian ang labis na gulat, galit, at tila nagbabalik na sakit habang nakatitig sa dating nobya."Adrian, bumalik ako para sa iyo," umiiyak na saad ni Bianca habang hinahawakan ang kamay ng bilyonaryo. "Nabalitaan kong ikakasal ka na bukas. Pakiusap, huwag mong ituloy ito. Alam kong ako pa rin ang mahal mo. Nagkamali ako noon, pero nandito na ako ngayon para itama ang lahat."Napatigil si Sofia sa may pintuan. Biglang bumilis ang t***k ng kanyang puso. Tumingin siya kay Adrian, nag-aabang kung ano ang magiging reaksyon ng lalaking kasunduan niya, ngayong nagbalik na ang tunay na nagmamay-ari ng puso nito.

Napatanga si Adrian habang nakatitig sa mga umiiyak na mata ni Bianca. Sa bawat luhang pumapatak mula sa babaeng unang nagpatibok ng kanyang puso, naramdaman ni Adrian ang unti-unting paglambot ng kanyang matigas na paninindigan. Nadala siya ng awa. Sa kaibuturan ng kanyang puso, napagtanto niyang mahal na mahal pa rin niya ito."Bianca..." bulong ni Adrian. Ang kanyang boses na madalas ay malamig ay napalitan ng labis na pangungulila."Adrian, pakiusap. Huwag mong ituloy ang kasal bukas," pagmamakaawa ni Bianca habang hinahawakan ang pisngi ng bilyonaryo.Huminga nang malalim si Adrian, pilit na nilalabanan ang emosyon dahil sa iniisip na mana mula sa kanyang lolo. "Itutuloy ko pa rin ang kasal kay Sofia bukas, Bianca. Pero huwag kang mag-alala... peke lang ang lahat. Isang taon lang ang kontrata namin. Pagkatapos nito, magdidiborsyo kami at sayong-sayo na ako."Hindi na nakasagot si Bianca dahil mabilis siyang hinila ni Adrian para sa isang marubdob at matagal na halik. Isang halik na nagpapatunay na buhay na buhay pa rin ang kanilang nakaraan.Sa labas ng pinto, nakatayo si Sofia habang hawak ang mga papel. Saksi ang kanyang mga mata sa tagpong iyon. Parang may sumaksak sa kanyang dibdib. Hindi niya maipaliwanag, pero biglang pumatak ang masaganang luha sa kanyang magandang pisngi. Nasasaktan siya, hindi dahil mahal niya si Adrian, kundi dahil napagtanto niyang sa larong ito, isa lamang siyang kasangkapan na madaling itapon kapag tapos na ang gamit.Agad niyang pinunasan ang kanyang mga luha. Itinaas niya ang kanyang baba at pinatigas ang kanyang loob.‘Para kay Mama,’ bulong ni Sofia sa kanyang sarili.Hindi siya pwedeng sumuko ngayon. Kailangan niyang panindigan ang kasunduan bukas. Kailangan niyang maging matatag upang makuha ang huling bahagi ng bayad para sa tuluyang paggaling ng kanyang ina sa ospital. Pagkatapos ng isang taong pagpapanggap, kapag hawak na niya ang pera at ligtas na ang kanyang magulang, aalis siya. Magpapakalayo-layo siya kung saan hindi na sila muling makikita ni Adrian at ng mapanghusgang pamilya nito.Dahan-dahan siyang lumingon at tahimik na naglakad palayo sa silid, bitbit ang bigat sa kanyang puso, habang naghahanda para sa huwad na kasal bukas.

Dumating ang araw ng kasal. Sa loob ng pribadong silid ng marangyang simbahan, nakatayo si Sofia sa harap ng salamin. Napakaganda niya sa kanyang puting trahe de boda. Lalo nitong idiniin ang kanyang hubog-gitarang katawan at balingkinitang baywang. Ang kanyang mala-porselanang balat ay kumikinang, ngunit ang kanyang mga mata ay walang buhay. Blanko ang kanyang emosyon. Handa na siya sa huwad na seremonya.Biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Adrian na nakasuot ng mamahaling black tuxedo. Ngunit wala na ang maamong mukha na ipinakita niya noong una silang mag-usap sa opisina. Ang kanyang mga mata ay tila naging mabangis, malamig, at puno ng galit.Nang walang pasabi, mariing inihagis ni Adrian ang hawak nitong bouquet ng mga puting rosas sa lamesa sa harap ni Sofia. Kasabay nito, may inilapag siyang isang pirasong papel—isang bagong kontrata."Pirmanan mo 'yan," utos ni Adrian. Napakalamig at napakabangis ng kanyang boses.Napakunot ang noo ni Sofia at tiningnan ang papel. "Ano ito? May kasunduan na tayo, Adrian. Bakit may bago?""Nagbago ang mga patakaran dahil bumalik na ang babaeng totoong mahal ko," asik ni Adrian habang lumalapit kay Sofia, sapat na para maramdaman ng dalaga ang nakatatakot nitong presensya. "Sa bagong kontratang iyan, nakasaad na bawal mo akong lapitan kapag magkasama kami ni Bianca sa labas ng mansyon. Huwag kang aakto na parang totoong asawa. Isang pagkakamali mo lang, isang labag sa utos ko, babawiin ko ang huling bayad para sa ospital ng ina mo."Nanginig ang labi ni Sofia sa tindi ng galit at sakit. Ang lalaking akala niya ay seryoso lang ngunit may natitirang kabaitan ay naging isang ganap na halimaw dahil lang sa pagbabalik ni Bianca. Ginamit pa nito ang buhay ng kanyang ina para itulak siya sa sulok.Ngunit hindi nagpatalo si Sofia. Tumingala siya at sinalubong ang mabangis na tingin ng bilyonaryo. Kinuha niya ang panulat at mabilis na pinalagdaan ang papel."Huwag kang mag-alala, Adrian," seryoso at may paninindigang sagot ni Sofia. "Walang-wala sa isip ko ang umaktong totoong asawa mo. Pirmanan ko ito para sa pera at para sa mama ko. Pagkatapos ng isang taon, hinding-hindi mo na muling makikita ang mukha ko."Kinuha ni Adrian ang papel nang walang emosyon. "Mabuti. Mag-ayos ka na. Magsisimula na ang kasal. Siguraduhin mong maganda ang acting mo sa harap ng lolo ko."Pagkaalis ni Adrian, huminga nang malalim si Sofia para pigilan ang kanyang mga luha. Kinuha niya ang bouquet na inihagis ng lalaki. Sa bawat hakbang niya patungo sa altar, alam niyang hindi lang kasal ang pinapasukan niya—kundi isang buhay na impiyerno sa kamay ng isang mabangis na bilyonaryo.

Napakagarbo ng seremonya sa loob ng katedral. Ang bawat sulok ay napapalamutian ng mga mamahaling puting orchid at nagniningning na mga kristal. Habang nagpapatugtog ang organ ng isang marangyang tugtugin para sa paglakad ng kaswal na ikakasal, dahan-dahang naglakad si Sofia sa mahabang pasilyo. Ang kanyang puting trahe de boda ay marangyang sumasayad sa pulang alpombra, na lalong nagpatingkad sa kanyang hubog-gitarang katawan at balingkinitang baywang. Ang lahat ng bisita ay napasinghap sa kanyang angking kagandahan.

Ngunit habang papalapit siya sa altar, ang kanyang mga mata ay nahagip ang isang pamilyar na mukha sa gilid ng mga upuan. Si Bianca. Nakasuot ito ng isang eleganteng itim na bistida na tila ba nagluluksa, at may mapang-aping ngiti sa kanyang mga labi. Tumingin si Sofia kay Adrian na naghihintay sa altar. Walang kabuhay-buhay ang mga mata ng bilyonaryo. Nang hawakan ni Adrian ang kanyang kamay, naramdaman ni Sofia ang lamig nito—walang init, walang pagmamahal. Sa harap ng pari at ng kanyang Lolo Alejandro, nagpalitan sila ng huwad na panata. Nang dumating ang oras ng halik, isang mabilis at pormal na dampi lamang sa labi ang ibinigay ni Adrian, na tila ba nandidiri itong hawakan siya.Matapos ang nakapapagod na reception, dinala sila ng isang mamahaling sasakyan sa isang marangyang penthouse suite para sa kanilang honeymoon. Pagkapasok pa lang sa pinto, agad na hinubad ni Adrian ang kanyang tuxedo jacket at marahas na inihagis sa sofa.

"Huwag kang umasang may mangyayari sa atin sa gabing ito," malamig na saad ni Adrian habang kinukuha ang kanyang cellphone na kanina pa tumutunog.Tumingin si Sofia sa kanya habang dahan-dahang tinatanggal ang kanyang belo. "Wala naman akong inaasahan, Adrian.""Mabuti," sagot ng bilyonaryo habang binabasa ang isang text message. Biglang nagbago ang mukha nito, napalitan ng labis na pag-aalala. "Tumatawag si Bianca. Sinasapian siya ng nerbyos at umiiyak sa kanyang hotel. Kailangan niya ako ngayon."

Nanlaki ang mga mata ni Sofia sa tindi ng kawalan ng respeto ng lalaki. "Ngayong gabi? Adrian, gabi ng kasal natin. Ano na lang ang sasabihin ng mga tauhan at ng pamilya mo kung aalis ka sa mismong honeymoon natin?""Wala akong pakialam sa sasabihin nila! Ang mahalaga sa akin ay si Bianca!" pasigaw na asik ni Adrian. Ang dating maamo nitong mukha ay napalitan ng bangis. "Tandaan mo ang pinirmahan mo kanina. Asawa lang kita sa papel at sa harap ng lolo ko. Sa totoong buhay, si Bianca ang nagmamay-ari sa akin. Manatili ka rito at huwag kang tatalisod sa mga utos ko kung gusto mo pang makuha ang huling bayad sa ospital ng ina mo."

Nang walang lingon-likod, mabilis na lumabas si Adrian ng silid at marahas na isinara ang pinto, iniwan si Sofia na mag-isa sa malaking penthouse.Naiwang nakatayo si Sofia sa gitna ng silid, suot pa rin ang kanyang trahe de boda. Dahan-dahan siyang naupo sa gilid ng kama at doon na bumuhos ang kanyang mga luha. Ang unang gabi ng kanyang kasal ay binalot ng labis na kahihiyan at kalungkutan. Ngunit habang pinapahid niya ang kanyang luha, pinalakas niya ang kanyang loob. Tiniis niya ang lahat para sa kanyang ina. Handa siyang magbilang ng tatlong daan at animnapu't limang araw sa impiyernong ito, bago niya tuluyang iwan si Adrian at magpakalayo-layo.