Chapter 50
Samantha’s POV
Akala ko kapag umalis na ako, gagaan.
Akala ko kapag pinili kong mag-isa muna, hihinto ang pag-ikot ng utak ko.
Akala ko kapag inilayo ko si Eli, mapoprotektahan ko siya at ang sarili ko.
Pero mali.
Mas masakit pala kapag ginagawa mo ang tama, pero may nasasaktan ka pa rin.
Tahimik ang lugar kung saan ako dinala ni Ivy. Isang maliit na café na halos wala nang tao. Nakaupo ako sa sulok, hawak ang baso ng kape na matagal nang malamig, pero hindi ko iniinom.
Hindi dahil ayaw ko.
Kundi dahil nanginginig ang kamay ko.
“Sam,” mahinang tawag ni Ivy. “Gusto mo bang magsalita?”
Umiling ako.
Kung magsasalita ako, baka bumigay ako.
Kanina sa harap ng courthouse, ramdam ko pa rin ang presensya ni Lorenzo kahit wala na siya sa harapan ko. Para siyang multong matag
