My Teacher, My Ex-Lover

Chapter 1: Elaiza

Nanlaki ang mga mata ko nang maramdaman ang paglapat ng malambot niyang labi sa labi ko. Pikit ang mga mata niya at para bang dinadama ang magkasaklob naming mga labi. Never in my life did I imagine my own teacher to be my first and worst it's Professor Lawrence Madrigal, my terror techer!

"Uhmnn! Hmpn!" napaungol ako ng ipasok niya ang dila sa loob ng bibig ko. Nagsimulang lumibot ang dila niya sa loob ng bibig na tila ba magte-treasure hunt lang.

He didn't even gave me a time to breath as if he was craving for my lips. His rough!

Pinilit ko syang itulak papalayo pero ang pagtulak ko ay nagmistulang tulak lang ng isang bata. He didn't move an inch.

"I-I can't breathe!"

Nagmistulang key word ang sinabe ko upang tigilan niya sa pagpapak ang labi ko. Kung hindi lang ako nakasandal sa pinto sa likuran ko at wala lang siya ngayon sa harapan ko ay baka napaupo na ako sa sahig dahil sa panginginig ng mga tuhod ko. Nakakapanghina ang mga halik niya.

Pinagmasdan niya akong maghabol ng hininga sa harapan niya. Parang lasing ang mata nito, namumungay at may bahid nang kung anong emosyong hindi ko lubos na mapangalanan. Druken by our lustful kiss.

"Inhale, exhale," he smirked. "I should have started teaching you how to breathe so It won't interrup our kissing session."

"I know how to breath!" inis ko siyang itinulak papalayo sa akin. "Y-You! You kiss me?"

Hinawakan ko ang mga labi ko. Hindi pa rin ako makapaniwala hanggang ngayon. H-He is Rence?! That does mean na siya ang lalaking matagal ko ng nakakausap online at ang lalaking ibinibig ko ng dalawang taon?

He lean closer to kiss me one more time. Imbes na labi ko ang humalik rito ay naunang humalik ang palad ko. Sinampal ko siya. Umalingaw-ngaw ang tunog ng pagsampal ng malakas sa bawat sulok ng opisina nito.

Pinanlisikan ko siya ng tingin. "Don't ever show your face infront of me again! I hate you!" sigaw ko bago nagmamadaling lumabas ng opisina niya at iniwan siyang nakatayo roon, hindi makapaniwala.

Ramdam ko ang nagtatakang tingin ng mga studyanteng nadadaanan ko pero hindi ko sila pinansin. Wala akong pake kahit pagtawanan nila ako o mag-isip ng kung ano tungkol sa akin. Sapat na ang sakit na naramdaman ko para intindihin pa sila.

Patuloy sa pagtulo ang mga luha ko. How can Prof.Lawrence Madrigal and Rence be the same person?! Subrang layo niya sa malambing na Rence na inaakala ko. Si Rence ay napakabait, maalaga, at higit sa lahat ay mapagmahal habang si Prof.Lawrence naman ay ibang iba kumpara rito. Masama ang ugali niya at laging mainit ang ulo na para bang pinagbagsakan ng langit at lupa.

"A-Aray!" napadaing na lang ako nang hindi sinasadyang mabangga ang kung sino. Napaupo ako sa sahig dahil sa lakas ng impact. Ang laki namang pader nito.

"Are you okay?" he soft bariton voice asked.

I saw a man's hand reach out for me. Nang magtaas ako ng tingin ay sumalubong sa akin ang taong may ari ng kamay na iyon. It's no other than Lucien, one of my classmates.

"L-Lucien?" gulat kong bulaslas.

Tinulungan niya akong tumayo. "You're crying?" nagtataka nitong tanong.

Agad kong pinunasan ang mga luha sa mata ko at nag-iwas ng tingin rito. "N-Napuwing lang ako. H-Huwag mo lang akong alalahanin. S-Sige, mauna na ako. P-Pasensya na a-at salamat din."

Bago pa ako makaalis ay agad niyang hinawakan ang braso ko para pigilan ako. "Wait! Let me take you home, Elaiza."

Nagulat ako ng banggitin nito ang pangalan ko. Alam niya ang pangalan ko? Palagi lang kasi itong tahimik sa klase at may sariling buhay. Hindi rin makausap kung hindi rin lang tungkol sa studies ang pag-uusapan kaya nakakagulat na alam niya ang pangalan ko.

"H-Huwag na. Hindi na kailangan—*

"Elaiza!" Rinig ko ang boses ni Prof.Lawrence. Hindi ko inakalang hahabulin niya ako.

Kunot ang noong tinignan ni Lucien si Prof.Lawrence. "Is that our math teacher?"

"Actually, I change my mind. I hatid mo na lang pala ako!" Hinila ko si Lucien papalayo sa lugar na iyon. Kahit nagtataka ay nagpatianog na lang si Lucien sa paghila ko.

"My car is in the parking lot."

Siya ang humila sa akin patungo sa parking lot. Pinagmasdan ko si Prof.Lawrence—or should I call him Rence sa huling pagkakataon. Tumigil na ito sa paghabol sa amin at nakatayo sa gitna ng hallway habang pinagmamasdan kaming dalawa ni Lucien.

Kuyom ang kamao nito at nagdidilim ang itsura. Kinabahan ako pero hindi ko na lang siya nilingon pa. Mas maganda na ito. We can't force a relationship that is not meant for us. He is my teacher and I am his student.

Binuksan ni Lucien ang pinto ng shotgun seat at pinapasok ako tyaka siya pumasok sa driver's seat pero imbes na patakbuhin ang kotse ay mas inuna nitong kunin ang kung ano sa maliit na storage ng sasakyan at ibinigay sa akin. Isang box ng tissue.

"S-Salamat." Kinuwa ko ang tissue at sinimulang punasan ang mga luha ko.

Sinimulan niyang paandarin ang sasakyan. "You don't look okay, Elaiza. I badly wanna asked what happened between you and our Prof but I'm don't want to force you."

Parang gusto ko na namang umiyak muli. Buti pa si Lucien naiintindihan ako samantalang si Lawrence ay hindi alam ang salitang consent at bigla na lang manglalapa.

"W-Wala lang 'yon. N-Naiyak lang ako sa grade na bigay niya. Line of 7 ba naman," pagak akong natawa ng mahina habang pinupunasan ang mga luha ko.

It's actually half true. Ang baba ba naman ng grade na bigay sa akin ng ex-boyfriend ko, sinong hindi maiiyak don? Nakakahiya ring isipin na mababa ang grade ko pero may gana pa akong makipaglandian sa iba.

Napangiwi si Lucien na naging sagot ko. "I can help you if you want. I'm pretty good at math solving and such, hindi lang halata."

Sa pagkakataong 'yon ay ako naman ang napangiwi. Hindi halatang magaling sa math? Abay nakalimutan yata nitong siya ang number 1 sa klase namin dahil sa talino niya.

"S-Salamat pero mas maganda sana kung ibigay mo na lang sa akin yong sagot imbes na turuan mo ako." Parehas kaming natawa.

Kahit papaano ay nawala ang bigat na nakapatong sa dibdib ko habang kausap siya. Ang sarap rin pa lang kausap ni Lucien. Ang akala ko dati ay nonchalant lang ito at may sariling mundo, at hindi ka sasayangan ng laway kapag hindi ka matalinong gaya niya kaya hindi rin ako nakikipag-usap rito.

Si Scarlet lang yata ang kinakausap nito sa amin palagi na siyang president naman namin at kilalang bestfriend ni Lucien.

"D-Dyan mo na lang akong ibaba," turo ko sa medyo malayong pwesto sa bahay namin. Hindi kasi siya pwedeng makita ni Mommy, baka isipin pa non na boyfriend ko si Lucien.

Sinunod naman ni Lucien ang sinabe ko. Itinigil nito ang sasakyan. Inunlock ko ang seatbelt na suot ko at nagpaalam rito.

"S-Salamat sa paghatid. Ingat ka."

Tumango lang siya bilang sagot. Isinara ko ang pinto. Tinapik ko ang bobong ng sasakyan bilang paalam. Pinanood ko ang pag-alis nito. Nang makaalis ito sa harapan ko ay natigilan ako ng may marealized.

"Paano niya nalaman ang adress ko?" gulat kong tanong sa sarili. Wala akong maalala na nasabe ko rito ang adress ko. Nakakagulat na para bang alam nito kung saan ako ihahatid.

Subrang akong nagtaka. Paano nalaman ni Lucien ang bahay ko? Wait, baka naman iisa lang kami ng subdivision namin kaya inaya ako na ako nitong umuwi ay dahil parehas lang naman kami nito ng uuwian?

Napatango-tango na lang sa naisip. Tama! Imposible namang alam niya ang adress ko noh. Si Natasha lang naman ang may alam ng adress ko sa dami ng classmates namin.

Madilim na kaya pumasok na ako sa loob ng bahay. Mukhang wala pa si Mommy dahil wala pa akong naririnig na nagra-rap. Naabutan ko si Daddy na nakaupo sa living room habang nanonood ng soccer game.

Nilapitan ko siya at hinalikan sa pisngi bilang pagbati. "Good evening po, Daddy."

"Hmn, Elaiza Maive. Nandito ka na pala. Ang aga mo, ah. How's school?" ibinaba niya ang remote control ng Tv para harapin ako.

"Okay naman po, Dad. Si Mommy po?"

"Nagpunta siya sa mall para magshopping kasama ang mga kaibigan niya. Baka mamaya pa iyong gabi dumating. Are you hungry? I will asked a maid to cook for you."

"Huwag na po, Dad. Kumain na po kaming dalawa ni Natasha bago umuwi. Sige po. Magpupunta na po ako sa kwarto ko."

"Alright, magpahinga ka."

Umakyat na ako sa kuwarto ko. Hindi na ako nag-abala pang magbihis at diretsong nahiga sa kama. Lumipad ang isip ko sa nangyare kanina. Hindi ko makakalimutan ang nangyare. Ang taong minahal ko ay siya ko ng dalawang taon ay siya rin palang teacher ko, just imagine how f**k up is that?

Siguro blessing in disguese rin na nakipagbreak rito kagabe. Nabawasan kahit papaano ang problema ko. Kung alam ko lang sa simula pa na si Rence at si Prof.Lawrence ay iisa, matagal na siguro akong lumayo rito.

Kinuwa ko ang phone mula sa hoddie ko. Puro notification na galing sa iisang tao ang sumalubong sa akin. Gustong gusto ko mang buksan ang mga message niya pero inili huwag na lang. Marupok ako.

Sa halip ay dinelete ko ang conversation, blinock ko rin ang number nito para hindi niya na akong matawagan pang muli. Tama na ang nangyare ngayon bilang lesson.

With that our 2 years relationship has finally ended... I never expect it would hurt like this.