“สวนอุทยานนอกเมืองหลวง พวกเราสามารถเข้าไปโดยพลการได้หรือเพคะ จะมิถูกลงโทษเอาหรือ” เซี่ยอันหนิงเอ่ยทักท้วงขึ้นมาอย่างเป็นกังวล
อยู่ ๆ ก็จะเข้าไปในเขตพื้นที่ส่วนตัวของฮ่องเต้ ถ้าหากมีใครพบเห็นเข้าคงต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ คิดแล้วก็รู้สึกกลัวในความบ้าบิ่นของท่านอ๋องยิ่งนัก แม้จะรู้ว่าเขาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ก็เถอะ แต่ก็ยังมีพวกขุนนางบางคนที่คอยจับจ้องหาความผิดของเขาอยู่
หวงเยี่ยนจื่อขยับเข้ามาจนตัวชิดกันกับเซี่ยอันหนิงแล้วยกแขนข้างหนึ่งมาโอบไหล่นางไว้ “เจ้าจะกังวลไปไย ฮ่องเต้ก็คือเสด็จลุงของข้า ข้าวิ่งเล่นอยู่ในสวนอุทยานของพระองค์มาตั้งแต่เล็ก พระองค์ไม่ทรงว่าอะไรพวกเราหรอก”
“แต่ข้าก็ยังคงกังวลอยู่ดีเพคะ เราไปที่อื่นกันดีไหม”
“เชื่อข้าเถอะ รับรองว่าเมื่อไปถึงเจ้าจะต้องชอบสถานที่แห่งนั้นเป็นแน่”
.............
ล่วงเข้ายามเฉิน(07.00-08.59น.) ท่านอ๋องสามกับเซี่ยอันหนิงก็ตื่นนอนและลุกจากเต
