“Marunong ka pa bang ngumiti?” hindi mapigilang itanong ni Melody nang patayin na ni Train ang makina ng kotse.
Sa buong durasyon kasi ng biyahe na magkasama sila ay halos mapanisan na siya ng laway dahil hindi man lang siya nito kinausap. Kahit nga sulyap ay hindi nito ginawa sa kaniya kaya parang gusto ng sumama ng loob niya. Hindi man lang nito pinuri ang magandang ayos niya ngayong gabi.
“May dahilan ba ako para ngumiti?” nakataas ang isang sulok ng mga labi na tanong naman nito.
Nanatili pa ring nakahawak ang mga kamay nito sa manibela kahit nakaparada na ang kotse sa isang sulok ng parking lot ng mamahaling restaurant.
“Meron. Ako.” Lakas loob na wika niya.
Syeeet! Tumingin siya sa akin. Waaah! Pwede mo na akong kunin lord!
Kulang na lang ay magtumbling na ang puso niya dahil s
