D' Havoc : As Chaos Explodes

                            Without a bullet, guns will be useless. Without a chaos, there will be no peace.                                                                                               - "Miss Laidy? Miss?" Napapikit ako sa inis nang marinig ang pangalan ko. Pinipigilan ko ang aking paghinga upang hindi niya marinig ang naghihingalo kong boses. "Miss Blairelaidy!?" Napasandal ako sa pader na nasa likuran ko. Dahan-dahan kong kinuha ang cellphone ko at pinindot doon ang button na siyang bubuhay sa tahimik na gabi ng bahay namin. Napangiti ako. "Ay? Alas dose na pala?" Napakamot siya sa kanyang ulo. We have this rule in our house kung saan ipapatugtog ang isang nakakakilabot na lullaby every twelve, three and six in a daylight and night. The owner of this place insisted. That's how creepy they are. "Kaya pala wala sya rito kasi natutulog na pala ang bata." Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa makalabas siya ng bahay. "Bobo." Bulong ko nang mahulog siya sa patibong ko. Alas nuwebe pa lang ng gabi. Napatingin ako sa labas nang magsimulang pumatak ang maliliit na butil ng tubig galing sa itaas. Marunong talagang makisabay ang panahon sa nararamdaman ko. I checked myself and saw my reflection at the glass door placed in front of me. I smiled weakly, but then the small curve of my lips turned into a big grin afterwards. "I won't let myself be ruined again." Matalim kong tiningnan ang mga larawang nakadikit sa pader ng bahay nato. "What the hell!?" "Hala ma-maam? Anong nangya-" Isang napakalakas na sampal ang natanggap ng katulong sa babaeng dumating. Napangiwi ako nang makita kung gaano katakot ang katulong namin sa kanya. Kaya walang tumatagal nakatulong sa amin e, dahil sa mapang-alipustang amo na mayroon ang bahay nato. "Ma-maam, so-sorry po. Hin-" "Shut the f**k up!" Napangiwi ako nang makarinig ng malakas na hagulhol. "Blairelaidy, you wicked witch! Come back here!" "What's the commotion all about?" "She's missing!" "The who- ha?" "Unggoy! Yung anak natin nawawala!" I wore my black cap and left the place immediately as I heard their loud voices. Anak? Psh. "You can't hide me forever idiots." Gigil kong sambit habang tinatanaw ang isang napakalaking bahay na pinapaligiran ng matatayog na puno sa malayo. Haunted. It wasn't haunted as what you think. Cause it is more hellish than you imagine. Pinahid ko ang luhang kumawala sa mga mata ko pati na rin ang patak ng ulan na siyang nagdadala ng lamig sa katawan ko. "You don't want to start a chaos right!?" I scoffed. Kahit sa malayo, rinig na rinig pa rin ang napakamaarte niyang boses. "Goodbye my dearest mother." I snorted as I used the word mother. "Hanapin mo yung bata! Huwag kang tatanga-tanga!" Nang makitang nagsimulang mag-andaran ang ilaw sa loob ng bahay ay tumalikod ako. Binilisan ko ang paglalakad nang makarinig ng mga sasakyang humaharurot papalapit sa dako ko. "Potassium." I cussed as I run faster as I could. "Bwisit na buhay to." Mabuti na lang talaga hindi ko inabala ang sarili na magdala ng kahit anong gamit. Sagabal lamang sa pagtakas ko. I'll let my things rot in hell as they will be as well. "Blaaireelaaiddyyy!" Napapikit ako sa sigaw niya na siyang sinabayan ng isang napakalakas na kidlat. "Ugh. Helium!" Napamura ako nang madapa ako. Hinawi ko ang buhok kong natanggal sa pagkakatali. Sinipat ko ang aking sarili. "Oh God. Help me please..." Paika-ika akong tumayo habang patuloy na nagtutubig ang aking mga mata. "Potassium!" Irritated, I threw my cap away. Lumingon ako sa likuran ko upang makita kung may nakasunod pa bang mga tauhan niya. Nakakuyom kong tinanaw ang daan patungo sa lugar na pinanggalingan ko. "Wicked witch? Baka ikaw yun. Tungstenamo." Napahagulhol ako nang kumidlat ulit. Mabilis akong tumungo papalayo sa impyerno kahit hindi ko kabisado ang lugar. Takbo. Lakad. Iyak. Impit na sigaw. Naghihingalo akong huminto sa pagtakbo nang makaramdam ng pagod. I checked my phone to see the time. "12:37? Grabe! Athlete na ako ngayon?" Napaupo ako sa gitna ng kalsada dahil sa panghihina. Lumingon-lingon ako sa paligid. "Wala man lang ibang bahay dito? Potassium." They really locked me in a place where no one can see me ha? Napatingin ako sa nagdidilim na langit nang hindi pa rin siya tumitigil sa pag-iyak. Pumikit ako at dinama ang bawat patak ng tubig sa mukha ko. "I'm not lost, aren't I?" I opened my eyelid and my tears started to drop again. Hinimas ko ang mga sugat sa katawan ko na siyang unti-unting namamanhid sa hapdi. I bit my lip. "Help me please..." Yumuko ako at doon binuhos ang lahat ng sakit na nalikom ko. Ugh! Napasigaw ako. Hindi na marunong tumayo ang mga paa ko! "Try and try until we die." I whispered as I helped myself to stood up. Great. I heaved and wiped my tears off. Hinay hinay akong lumakad habang nakayakap sa sariling katawan. Basang-basa na ako. Kailan ba to titil- "Helium." Kasabay nang isang sasakyan na siyang huminto sa harapan ko ang pagtigil ng ulan. Dahan-dahan akong umatras. Nanginginig man ay pinilit kong tumakbo. "Sandali!" Potassium. Tama na please... "Oh my gosh!" Mangiyak-iyak akong gumapang nang matumba na naman ako. "Ang malas mo talaga kahit kailan Blair." "Hey- s**t!" Matalim kong tinapunan ng tingin ang babaeng nasa harapan ko. Namutla siya nang maaninag ang bagay na siyang hawak ko. "Oh my God. I'm not gonna hurt you! Swea- s**t!" Napapikit siya nang ilapit ko sa mukha niya ang kutsilyo na hawak ko. Wala man akong dalang damit o pagkain pero hinding-hindi ko bibitiwan ang armas na siyang magliligtas sa buhay ko. "Step back." I coldy uttered. "I said step back!" "Oo na! Heto na!" Natataranta niyang usal. Lumapit ako sa sasakyan niya at tinulak siya papasok. Napamura siya nang inilagay ko sa leeg niya ang kutsilyo ko. "Hop in." Gulat siyang tumingin sakin. "I'll drive so get in." Mabilis naman siyang tumango at sumakay sa front seat ng kotse niya. Pumwesto ako sa driver's seat at sinimulang paandarin ito. "Ahm... can you at least put down you- s**t!" She quickly shut her mouth when she felt the coldness of my knife at her neck. "Where's your house?" I glanced at her before I turned my attention at the road we we're passing. "B-bakit ko naman sasabi- s**t! Ano ba!?" I snorted as she acted bravely. Binaba ko naman ang hawak kong armas nang makaramdam ng pangangawit. I heard her deep breath as a sign of relief. "Ano bang trip mo ha?" Minutes passed, a deafening silence between us was made. I stopped the car as I saw lights coming from different houses from afar. Finally. Kinuha ko ang kutsilyo at tinapik-tapik ito sa mataba niyang pisngi. "Are you crazy!?" She exclaimed. Gusto niyang pumakawala pero hindi niya magawa. How pity. I smiled mischievously. "I guess?" I chuckled when I saw how her eyes widen. Napaubo ako ng dugo at napayuko. "Gaga ka ba!?" I tried to catch my breathe and hold her shoulder for a help. "Bakit mo sinaksak sarili mo!? Ugh!" Mabilis siyang lumabas ng kotse at tumungo sa posisyon ko. Potassium. Marahas niya akong hinila palabas dahilan para mahulog ako. I creased when she pressed something at her car and uttered a vague words. "Lemme help you bitch." I groaned. Ini-angkla niya ang braso ko sa kanya at hinawakan ako sa beywang. "Mievienne!" Paika-ika kaming humahakbang papalapit sa lalaking tumawag sa babaeng kasama ko. "What happened?" Naguguluhan man ay mabilis akong kinarga ng lalaki patakbo sa lugar nila. I winced as I touched the knife at my stomach. "Putcha! Bakit may kutsilyo pa to!?" "s**t ka Anwir! I don't know how to drag that thing out!" Naramdaman ko ang takot at pangamba nila nang hindi ko na maibuka ang mga mata ko. "Anwir!" I beamed weakly as they successfully get the knife out of my system. "Th-thank y-you..." "Anong thank you!? Hoy gaga ka! Bumangon ka diyan nang mapatay kita!" Tears fell from my eyes as I heard a concerned voice coming from a stranger. Well, that wasn't sound like a concern one, but it's fine. "Sino ba tong babaeng to Miev?" "Mamaya na ang interview Anwir! Let's help her first!" "Mievienne? Anwir? Anong gina-" "No questions muna ma! Kunin mo yung first aid kit ko please!" "Anak ng?" I may have escaped from the chaos that was exploded. I may have succeeded the plan to run off. I know they will still haunt my life and burn me down. I know the chaos was just starting to roll. I'm ready to fight the darkness that creeps me out anyway. Let me just take a rest for a while. "s**t Anwir! She's not yet dead, right?" "Sino ba kasi yan!?"