D' Havoc : As Chaos Explodes

3 - (Li)thium

Kabanata III

"Ang oa mo masyado!"

I gave her a dagger look when she said that I was overreacting.

"Oh? Tama naman ako ah." She crossed her arms. "All you need is to see the area. Bakit ayaw mo pang sumama?"

Tumalikod ako at pumasok sa kwarto. Pero matigas siya kaya't sinundan niya ako. Umupo ako sa kama at walang gana siyang tinitigan.

"You know what, kung tutuusin mas okay nga if kami lang dalawa ni Anwir ang pumunta ron eh. In that case, we can have a lot of time for each other."

Napangiwi ako.

"But since I am a good friend, well, a good sister na rin, I insisted not to go there without you."

I snorted.

"Ayoko nga diba? Why are you forcing me to go there ba? Kung gusto mong ma-solo si Anwir, edi umalis kayo! Don't drag me in a mess."

"A mess?" She halted. "Hoy Laira Anon! We are in a project here. Ikaw ang architect dito at ako ang engineer. Trabaho natin-"

"Trabaho mo." I intruded. "I didn't say yes to Aling Marites. Ikaw lang ang mapilit."

"What a shit."

She unbelievably stared at me. She tried to control her temper and then persuade me again.

Pinaka-ayoko talaga sa lahat ay yung pinipilit ako sa isang bagay na hindi ko naman gustong gawin. 

"Anong meron ba sa lugar na yun ha?" Inis niyang bulyaw.

"I don't want to leave Hydro." I uttered seriously.

"You're not leaving Lai! No one's leaving here. Bibisitahin lang natin yung lugar para ma-" She stopped from talking. Slowly, a crease at her forehead was forming visibly.

"You're still scared, aren't you?"

I took a deep breath as I lay at my bed. "I don't know."

She sighed and then yelped. "Oh c'mon Laira!" Pumwesto siya sa harapan ko at pinilit akong patayuin sa pagkakahiga.

"This is the right time to set your wings! Free yourself witch."

I rolled my eyes. Akala mo naman napakadaling gawin ng sinasabi niya.

Hydro City is a secluded place; a home of secrets. It is far from the civilization. Too depth for the world to be known.

Meaning, the people who loves to live in this place are hiding from something. Either, gustong makalaya sa mapanakit na mundo sa labas. O di kaya, mga taong piniling maging masaya sa ilalim ng malupit na mundo.

Victims of different abuses. Criminals of varieties of crimes. People from different places whose innocent but was accused for something they didn't even intended to do.

This place is the safest place for me. This is the only place that will help me breathe properly.

"Tsaka hindi naman tayo lalabas nang nakaganito." Napabaling ang atensyon ko sa kanya. "If that's what worries you." Sakto namang dumating si Anwir na may dalang malalaking paper bags.

"Nabili ko na!" 

I curiously stood up.

"Props." Panabayan nilang sagot sa nagtatanong kong mukha habang nakangiti.

"For?" I furrowed.

"You'll see." Miev answered. Lumapit siya sa cabinet ko at sinimulang buklatin ang mga gamit ko.

"Mag-impake ka na. Nag-effort na kami ni Anwir, so you do your part too, okay?"

-

"Ingat kayo, enjoy!"

After I kissed mom's cheeks and bid my goodbye ay mabilis akong sumakay sa sasakyang gagamitin namin paalis ng bayan.

"I look like a fool." I boringly stated, talking to my friends.

"No! This is cool!"

I snorted as Mievienne joyfully exclaimed. I checked myself at the car's window only to be disgusted of what I am wearing.

Potassium. Anong cool dito?

"Ayaw mo ba talagang sumama sa loob?"

I stared at the building Miev's pointing. I shook my head.

"Mas ikagaganda ko ba ang pagpasok dyan?" Mapanuya kong usal.

Isang tawa ang iginawad ni Anwir at isang nakakadiring tingin naman ang ipinukol ni Miev.

"Dream on witch."

Inis akong sumandal sa kotse nang sabay nilang tinungo ang opisina ng mayor ng aming bayan.

Since this a secret den, no one is allowed to leave this place without reporting at the office. May mga policies and laws kaming sinusunod dito. At tsaka hindi kami basta-basta makakalabas ng siyudad without our fake documents and other necessities.

"Helium. Bakit ba kasi naisipan ko pang sumama? "

I don't have a choice but to go with them, actually. Mievienne even blackmailed me just to pursue me. Saying she will expose my identity as a writer. Ang bruha wais masyado! At first, hindi ako naniwala. But when I saw how eager she was to broadcast it online, nawindang ako.

Kung hindi lang akong takot ma-trace ng dating pamilya ko, I wouldn't be scared of her sh*t.

Nang mapansing hindi pa rin sila lumalabas ay pumasok na lang muna ako sa sasakyan.

I checked again myself at my phone, pero puro mura lang ang lumalabas sa bibig ko kapag tinitingnan ko ang aking hitsura.

"Stupid bitch."

Marahas kong tinanggal ang kulot at may bangs na wig kong suot. Pinili ko ring ilugay ang mahaba kong buhok na pinakulayan ni Miev kahapon sa bandang dulo ng kulay blonde. 

"Ano ako si Barbie?" I tsk-ed as I put the fake hair at Anwir's bag.

Sunod kong tinanggal ang makapal na make-up ko. Simula sa kilay na kinapalan ni Miev, ilong na nilagyan niya ng kung ano-anong linya, pisngi kong kinulayan niya na para bang magpeperform ako sa isang children's party at ang labi kong parang kinagat ng bubuyog sa sobrang pula.

"Pinagloloko niya ata ako eh?"

Kumuha ako ng wipes sa bag ko at dahan-dahang pinunasan ang mukha ko. Nagmumukha rin naman akong tanga kasi ako lang naman yung naka-disguise.

Ilang beses na kasing labas-pasok sila Miev at Anwir ng Hydro. Ako lang yung first-timer sa aming tatlo. Kaya hindi ko maiwasang hindi kabahan. Andaming what-ifs ang tumatakbo sa isipan ko ngayon. But I tried to ignore all those to calm my system.

"Ang tagal naman ata nila?" Reklamo ko sa sarili. "Nagpa-autograph pa ata kay Mayor eh."

Sumandal na lamang ako at piniling ipikit ang bilogan kong mga mata. Pero napamulat din ng marinig ang boses nilang papalapit sa direksyon ko.

Anwir smiled at me when he saw how impatient am I waiting for them.

"Oh."

Mabilis kong sinalo ang isang itim na relo na siyang inihagis niya sa akin pagkatapos niyang makaupo ng maayos katabi ko.

"You should've come with us." Bungad ni Miev na siyang katabi ni Anwir. She's buckling her seatbelt.

"Sabik pa naman si mayor na makita ka."

Ngumiwi ako. "Gross."

I busied myself checking the black rubber wrist-watch I wore. As far as I know, this serves as our tracking device. Mas protektado at bantay-sarado ang mga taong lumalabas ng Hydro. The superior doesn't want to have any leakage about the existence of this city.

"That's not what I meant witch. Kadiri ka."

I laughed at her sentiment. Sinilip ko ang mukha niyang nandidiri sa mga salitang lumabas sa bibig ko.

"Hindi mo ata nagustuhan ang ayos sayo ni Mievienne?" Puna ni Anwir.

"Yeah." I answered as I was touching the watch at my wrist.

"Ang sosyal nito ha." Magiliw kong ani.

May emergency numbers na nakaukol dito. Signs and codes.

"Ignorante." Wika ni Miev sabay dampot ng headset niya at sumalampak sa upuan niya.

"You should've said you don't want a make over. Sinayang mo lang effort namin." She hissed before closing her eyelids.

Anwir at my side shrugged and teasingly smiled at me before dozing off to sleep.

"Thanks but no thanks. Ampanget mo mag make-up." I uttered before looking at the outside to enjoy myself.

Napatawa naman ako ng makatanggap ako ng isang mura sa kanya. Hindi pa nakuntento at hinila pa ng marahas ang buhok ko.

Potassium.

Sa mahigit labing-dalawang oras na byahe ay pinilit kong hindi maidlip. I wanna see all the roads and highways we were tracing. Minsan pa nga kinakausap ko na lang yung private driver na pinadala ng opisina dahil nabo-bore ako sa byahe. Pero mabaho ata ang baba ni manong dahil ang tipid kamo ng mga sagot niya sa mga tanong ko.

Ang dalawang ugok naman kasi sobrang lunod sa pagtulog. Kainis.

"Woah." I murmured delightfully.

"Maganda diba?"

The beam on my face didn't evaporate as I turned my gaze at the rearview mirror, meeting the driver's eyes. I bit my lip as I agreed.

Maraming mga matatayog na puno at bundok na akong nakita sa Hydro, pero iba pa rin pala ang ganda sa labas ng mundong pinili kong tinirhan. Dagdagan mo pa ang mga nakakatuwang ngiti ng mga taong lumalasap sa sariwang hangin na ibinibigay ng kalikasan.

"Pero may mga tao pa ring piniling makulong sa bayan ng Hydro." My smile faded when he pointed out.

"That's the curse on this world." He averted his gaze at the street. "May mga bagay na magdadala ng kasabikan sa ating mga tao, at yun yung kalikasan. How pity for the nature to receive an unequal treatment from us, right?"

I weakly curved my lips as I understood his judgement.

We, people are the curse on this world.

Napatingin ako sa labas ng hininto niya ang sasakyan.

"Three at the afternoon, sixth day of June this year. Landed safely at Livermorium: a locale spot bordering Ununoctium. Place secured."

I was amazed when he whispered at his wrist-watch. Walkie-talkie rin pala yan?

Nang lumabas siya ng kotseng sinasakyan namin nang hindi pa rin tumitigil sa pagbabalita sa kung sino man ay dahan-dahan kong kinilabit ang dalawang mahimbing na natutulog sa tabi ko.

Napakamot si Miev habang ngumunguwa samantalang si Anwir naman ay sinikap na buksan ang mga mata upang makita ang lugar na narating namin.

"Livermorium." I stated when he kept on searching for signs where we are.

He slightly nodded and stared at me. Kunot-noo ko siyang tinitigan ng mapansin ang magulo niyang buhok. Napadako naman ang tingin ko sa labi niya.

"Laway pa nga." I hissed.

Pero imbis na punasan ang gilid ng labi niya gamit ang kamay niya ay kinuha niya ang kamay ko at ito ang ginamit na pampunas.

"Tungstenamo!" Hawi ko sa kamay ko sabay sapak sa mukha niya.

"Aray Lai! Grabe ka sa'kin ha." He chuckled.

Mabilis kong kinuha ang sanitizer ko sa bag ko at ipinahid ito sa kamay ko. Binuhusan ko rin siya na siyang nagbigay ng ingay sa tahimik na kapaligiran. Dumagdag pa ang inis na hiyaw ni Miev.

"Ano ba yan! Ano ba-"

Naputol ang pagrereklamo niya ng buksan ng driver namin ang pintuan ng kotse.

"Sa isang hotel sa lungsod na'to kayo pansamantalang mananatili. You can enjoy the beach near at the hotel if you want."

Pumadyak naman ang galak sa puso ko nang makarinig ng beach. Hindi ko tuloy maitago ang mga ngiti sa labi ko.

"Just never leave your watch at your side."

Inisa-isa naming kinuha ang mga gamit namin at hinarap ang napakalaking gate ng building na siyang tutuluyan namin. I tiptoed to watch the waves of the sea that keeps on calling my name.

Here I am baby!

"Check every corner of the place you're occupying. Never be so sure on everything." Huling habilin niya bago kami iniwan sa hotel.

Sinundan ko siya ng tingin at doon ko nakita kung gaano karami ang mga tauhang pinadala ni mayor para bantayan kami.

"Don't be anxious at their presence." Napatingin ako sa lalaking may hawak na ng bag ko.

Welcome to Lawrence Livermore!

Hindi ko matago ang excitement sa mga mata ko lalo na nang makitang hawak na ni Mievienne ang susi ng magiging kwarto namin.

"Tara!" She giggled.

Anwir at my side smirked at me. "Let's have fun tonight." He turned his back at me and followed Mievienne up to the hotel's fifth floor.

Napangiti ako nang makitang pati sila ay masaya rin sa paglabas naming tatlo. I know how zealous they are for this project, lalo na si Mievienne. Alam niya kasing bibigyan kami ng oras ng mayor para makapaglakbay sa labas sa kahit saang lugar naming gustong puntahan. And that's what Miev's wanted to do with me, as her sister. As a dear friend.

She wanted to show to me how pulchitrude the world is despite of the people's selfishness and greadiness concerning to the world's cruelty.

"Potassium."

"s**t!"

Napayuko ako at napadapo sa suot kong natapunan ng juice. Inis akong tumingala para makita kung sino ang hunghang na bumangga sa akin.

Napansin ko naman ang paglapit nila Anwir dahil sa pagtatanong ni Miev. Pero hindi ko maalis-alis ang tingin sa lalaking may hawak ng basong wala ng laman ngayon.

His well formed brow creased. "I'm sorry." He apologized using his sterned voice.

Pumagitna sa amin si Anwir at hinawakan ako sa kamay.

"May I know your name?"

Gulat akong napatingin sa kanya. Sinundot pa ako sa tagiliran ni Miev kasabay ang pagpipigil niya ng tili.

The tall guy who bumped me tried to reach my hand. Pero mabilis itong hinawi ng lalaking humaharang sa pagitan namin.

"She's not interested."

I was astounded when he said those words in a cold way. Mabilis niya kaming hinila ni Miev patungo sa silid namin at iniwanan ang lalaking nakangisi habang nakatanaw sa pigura ng kaibigan kong lalaki.

Nang tuluyan kaming makapasok sa silid namin ay dun lamang ako nakaramdam ng takot at pangangamba.

"Do you know that asshole?"

I gasped and left my mouth half-open as I recalled the guy's physique earlier. Napahawak ako sa dibdib ko nang hindi ko maikalma ang mabilis na pagtibok ng puso ko.

"Namumutla ka." Komento ni Miev sabay hawak sa braso ko.

I gulped, trying to calm myself.

"You should rest."

Tinulungan ako ni Anwir na humiga sa kama upang makapagpahinga. "Bakit kasi hindi ka man lang umidlip kanina sa byahe?" Pangangaral ni Miev.

I took a deep breath as I enveloped the soft blanket to hushed my system.

"Nothing awful will happen, right?"

Napahinto silang dalawa sa tanong ko. "O-of course. Anong bang pinagsasabi mo?"

I nodded at Mievienne before I closed my eyes.

Sana nga.

-

"Hey b***h, slow down." Impit niyang usal sa akin. Pinandilatan niya rin ako ng mata.

As if lumalaki mata niya sa ginagawa niya.

Kinuha ko ang baso ng tubig na siyang inilahad ni Anwir. I smiled and took a sip on it. I burped. Napangiwi ang babaeng kaharap ko.

"Lesson learned. Wake me up for a dinner kahit anong mangyari." I wiped my lips as I finished my food.

"Wow. Kasalanan ko pang tulog-mantika kang bruha ka ha?"

Imbis na mainis ay napatawa ako. Hindi ko na lamang siya pinansin. I busied myself observing people and exploring the nature's beauty.

Mabilis akong umiwas ng tingin nang may nakatagpo na naman akong bagong mga mata.

Francium. Para akong alien na hindi sanay sa tao eh.

Tumayo ako at lumapit sa tubig dagat nang matapos ang dalawa sa pagkain. Mievienne and I were wearing a swimsuit inside our oversized-shirts and shorts. Ayoko sanang magsuot ng ganitong klase ng damit kaso mapilit ang bruhilda. Anwir also agreed with the dress kasi hindi raw naman masyadong lantad, kaya ayos lang daw.

Sa halos ilang oras naming pagtatampisaw sa tubig at pagbibilad sa araw ay pumasok na kami sa loob para makapagbihis. We took pictures also for a remembrance and even bought many gifts for the hometown.

Kasalukuyan akong nagbibihis samantalang nagsusuklay na si Mievienne sa harapan ng salamin. She's wearing a black skirt paired with her white blouse on top and a black heels for her toes.

Samantalang mas pinili ko lang magsuot ng slacks at red blouse sa itaas na pinatungan ko ng black coat. Hindi ko na inabala ang sarili na magsuot ng heels, a simple flat sandal will do.

"The car's ready ladies." Sabay kaming napatingin sa lalaking pumasok sa silid namin.

Miev at my side almost shrieked because of his built.

"Tara?"

Anwir wore his usual get-up. White v-neck shirt paired with a pants and a white rubber shoes for his feet. Hindi siya kasali sa magaganap na negotiations kaya naman hindi siya naka-formal attire. He's our chaperone, after all.

"It's a great pleasure to have you here Architect. Magmumukha na talaga akong mayordama nito." Biro niya.

I folded the case I was holding. I smiled at Aling Marites' sister as I handed my arm for a handshake.

"Thank you for trusting our skills maam." I said taking a glance at my friend who's busy arranging her blue prints.

Kakatapos lang namin pag-diskusyuhan ang magiging set-up ng bahay niya. Fortunately, mabilis kaming natapos. Madali rin kasi naming naintindihan ang gusto niyang ayos ng bahay nila.

"Thank you for accepting my request."

Napahinto ako saglit ng makahulugan siyang ngumiti pagkatapos bigkasin ang mga salitang lumabas sa kanyang bibig.

Napalingon kaming pareho sa kanang parte ng lupaing ito.

Ununoctium.

I walked towards Mievienne who was locked at the old mansion's view.

"Let's go?" I tried not to stammer. I stared at her, convincingly.

Kanina pa ako hindi mapakali. Thinking I stepped at this ground again gave me a chill and goosebumps.

Lumapit sa amin si Anwir at tinulungan kaming bitbitin ang mga gamit namin.

"Abandoned?" Miev asked our client, directly.

Pigil hininga kong hinintay ang sagot ng matandang babaeng nasa gilid ko. Lahat kami ay nakaharap sa isang mansyong pilit kinakain ng mga mahahabang damo ng kalikasan.

"Oo. Matagal-tagal na rin Engr."

I tightly hold a grip at the suitcase I was carrying.

"Ang laki ng bahay ah. Ang yaman." Komento ni Anwir. "Parang gusto ko atang tumira r'yan." Biro niya na hindi ko man lang magawang tawanan.

"Nasaan na po ba yung mga nakatira riyan?" Miev looked at my side for a moment and turned back at the haunted house built in front of us.

"Hindi ko alam eh. Pero usap-usapan, namatay yung mag-asawang nanirahan dyan."

Gulat akong napatingin sa dako niya. "N-namatay?" Halos bulong kong usal.

Malungkot itong tumango. "Oo. Nasunog daw yung bahay nila eh. Kataka-taka nga kasi nangyari yun habang bumabagyo."

"How tragic." Miev commented. "So dalawa lang silang naininirahan sa mansyon na yan? Grabe, ang laki ng budget nila ha!"

Napatawa sila. Samantalang ako ay nanginginig na nakatayo habang pinipilit initindihin ang ikinuwento ng ginang.

T-they died after I run away?

"May anak sila."

I blinked twice.

"Woah? Ilan? Twelve princesses?" Miev joked.

"Isa lang."

Humawak ako sa kamay ni Anwir na nasa likod ko nang binigyan ako ng ginang ng isang nakakakilabot na tingin.

"So where is he? Or she?"

I felt Anwir's warmth when he squeezed my hand. He's trying to calm it. Naramdam niya siguro ang panginginig nito.

Isang mapanuyang ngiti ang iginawad ng ginang sa akin bago siya tumingin sa kaibigan ko. Mabilis akong inalalayan ni Anwir nang muntikan na akong mawalan ng balanse.

"What's wrong?" He worriedly asked.

"L-let's go home." I whispered, almost begging. "Please..." Nang makita ang nagbabadya kong mga luha ay ginawaran niya ako ng ngiti.

"We will. Don't worry."

Anwir bid goodbye to the mistress. I didn't even bothered myself to look at her for the last time. Mabilis akong lumakad patungo sa sasakyan namin pero napahinto nang may maramdamang kakaiba sa likod namin.

"Hoy Laira, tara na." Pukaw ni Miev sa atensyon ko.

Nakasakay na silang dalawa sa loob at hinihintay na lamang ang pagpasok ko. Lumapit ako sa driver seat upang tingnan kung mayroon bang nakaupo. Pero mas lalong dumagundong ang kabang nararamdaman ko nang masaksihang wala ito sa pwesto. Even the other guards were nowhere to be found!

"Where are the guards?" I asked.

"Pati ba naman yan Lai, concern mo rin? Baka naman umihi lang." Miev answered.

"Nang sabay-sabay?" She chuckled as I firedback.

"Ewan ko!" She dismissed. "Bakit ba? Don't tell me type mo ang isa sa mga guards ha? Kadiri ka talaga."

Potassium.

I quickly remove my coat and threw it inside the car.

"What are you doing?"

I ignored Anwir's question. Nang maramdamang may paparating ay mabilis kong sinara ang pintuan ng kotse.

"s**t!"

Gulat akong napatingin sa kutsilyong tumama sa bintana ng kotse namin.

Tungstenamo.

"Laira!" Panabayan nilang sigaw nang makitang pumasok akong muli sa daang tinahak namin kanina.

I grabbed my dagger knife hang at my belt and throw it somewhere. Napangisi ako nang may marinig na kalabog.

"Oops. Sorry." Mapanuya kong usal habang dinidiin ang kutsilyong nakabaon sa kaliwang binti niya.

"U-ugh!"

Inis kong hinablot ang buhok niya at pinatong ang tuhod ko sa dibdib niya.

"Name." I demanded but he just gave me a blank stare.

"Kaya pala kumalam ang sikmura ko sayo kanina sa resort."

Napadaing siya nang higpitan ko pa ang paghawak sa buhok niya. 

"L-laira?"

I turned at my back when I heard my name. To my surprised, it was Anwir and Mievienne looking at my hand digging a knife at someone.

"Omyghad!"

Atom!

Napasigaw ako nang makatanggap ako ng malakas na sipa sa tiyan mula sa lalaking kaaway ko. Natumba ako at agad na tinulungan ni Anwir sa pagtayo. Pero marahas ko siyang tinulak upang maabutan ang lalaki.

"Laira, ano ba!"

Nang mapansing hindi ko na siya kayang habulin ay inihagis ko na lamang ang aking kutsilyo at hinayaan itong kumitil sa kanyang paghinga.

Narinig ko ang malakas na sigaw ni Mievienne kasabay ng pagdating ng mga armadong lalaking nagbabantay sana sa amin.

Napalingon ako sa lalaking patalikod na nakahandusay sa gitna ng gubat ng lupaing ito na hindi na humihinga. I hardly pulled my knife at the back of his head when I saw how fatal his situation was.

"La-laira..."

I blankly stared at Mievienne who was crying; staring at me. Anwir inquiringly looked at me while hugging her scared friend.

"D-did you just ki-"

"No." I cut her sentence. She stiffed.

"B-but you just did."

Another tears fell from her cheeks as she met my stone-faced eyes.

"You don't know anything." I showed her my blooded knife before I released it to someone who wants to attack me for the second time. Mabilis naman itong pinuntahan ng mga guwardiyang kasama namin.

Mahigpit na niyakap ni Anwir ang kapatid ko nang hindi nito maikalma ang panginginig ng sariling katawan.

"Who are you?" She confusingly whispered.

I grinned as I reached my knife back at my hands.

"Someone you don't know at all."