D' Havoc : As Chaos Explodes

4 - (Be)ryllium

Kabanata IV

Napahinto ako sa pagdro-drawing ng mga panibagong interior designs nang marinig ang mahaba at nakakarinding siren sa labas.

It was two days ago when we immediately took over a ride to keep ourselves safe at our city. Kung bakit ang bilis naming nakabalik sa Hydro, ay hindi ko alam.

Nang dahil sa pangyayaring iyon ay naging mas alerto ang pamahalaan sa kahit ano o sinong magtatangkang aatake sa bayan. They set a curfew hours and disabled all the networks that may connect us to the outside. Wala ring pinayagang lumabas sa nagdaang-araw. At isang buwan pa ang hihintayin namin para maranasan naming muli ang normal na buhay na nakasanayan namin.

This is kinda difficult for us. Worse, for the record, it was the first incident happened ten years ago.

I felt unusual thinking about the case. Feeling ko kasi ako ang naging dahilan kung bakit naging ganito ang set up ng Hydro.

Those guy who attacked us wasn't after Hydro. They we're not seeking information about our hidden city. They are all after me. At yun ang ikinababahala ko.

Bakit ako?

Nang matapos ang isang nakakabinging katahimikan ay pumasok ako sa banyo upang linisin ang sarilibg katawan para makapagpahinga na. Nakakapagod ang araw nato. At sa paglipas ng bawat segundo at oras ay mas pinapagod nito ang isip ko.

Hindi na kasi ako kinakausap ni Mievienne after the terrifying scene she witnessed. Either she's afraid or scared, I don't know.

Si Anwir naman ay piniling hindi makialam at hinayaan akong makapag-isip-isip sa mga bagay-bagay.

While Mrs. Guerra was still clueless when she saw how blood rumpled my body the night we went home. Anwir explained to her that there was someone who's after us, pero hindi na niya sinambit ang iba pang detalye. He didn't mentioned the horrifying momentum they saw. Maybe he doesn't want to startle her.

Code red.

Napahinto ako sa pagpupunas ng mukha ko nang makarinig ng anunsyo.

Code red means they want someone to report at the office immediately.

At sino naman kaya ang malas na natawag?

But before I could dive in at my bed, I heard my codename repeatedly, mentioned.

Lanthanum of Lanthanides. Code red. At the main den, now.

Lanthanum of Lanthanides. Code red. At the main den, now.

Lanthanum of Lantha-

Mabilis kong hinablot ang black hood ko at nilakbay ang daan patungo sa pasilyo ng opisina.

"Take a seat."

I stared at the bald man who was sitting comfortably at his swivel chair, parallel to my position. Sinipat ko ang upuang nasa gilid ko at piniling maupo sa harap niya.

"So you're the mayor?" I squinted as I rest my hands at my lap.

"I guess?" He winked.

Seryoso ko siyang tinapunan ng tingin dahil sa inaasta niya. "Did you just call me here to flirt wit me?"

He was caught off guard. He grinned.

"I know who you are." He stated.

Astonishment was the first sensation I felt. Pero hindi ko pinakitang kinabahan ako sa salitang lumabas sa masangsang niyang baba. I arched my brow at him and crossed my legs.

"Really? You think so?"

He snorted. "Stop fooling around miss." He draw closer to me as he leaned his arms at his desk. "Should I mention your name? Wanna hear it?" My fist was ready to smash his face when he displayed his peeving smile.

But I maintained my posture.

"You can't hide your existence to me." He added.

Ako naman ang napangisi. I played an annoying curve at my lips and intensely looked at his cold eyes.

"You won't lock me here for seven years if you really knew something about me." I naughtily behaved. "You're probably lying at your coffin now ,decading, if that's the case."

Napaayos siya ng tayo dahil sa narinig. Nakita ko ang pangangatal ng bibig niya dahil sa kagustuhang magsalita pero hindi niya ginawa. Dahil hindi niya magawang ibuka at ilabas at isa-boses ang mga hinanaing niya dahil sa takot.

I smirked. "Scared eh?" 

I placed my feet at the ground, leaving his office. But before I could take a step forward, I gave him a last look and smiled impishly.

"You better keep your nose off of me."

Isang nanggagalaiting tingin ang kanyang isinagot sa akin bago ko tuluyang nilisan ang lugar.

Napatingin pa ako sa lalaking nakabantay sa labas ng opisina niya.

I c****d my head at the guy. "Do your job properly dude. Sayang naman yung sweldong natatanggap mo, right?"

I tapped his cheeks twice. Isang yuko at galit na kamao ang kanyang isinukli sa akin. Nang makita ang iilan sa mga guwardiyang kasama namin nung nakaraan ay tinaasan ko lang sila ng kilay.

So what?

Hindi dapat nila ako bigyan ng ganoomg klaseng titig. Galit. Why would they be mad at me? Ako ba 'yung nagpabaya? Ako ba 'yung hindi nagbantay ng maayos? Ako ba 'yung nagbulakbol?

Potassium niyo.

Huminto ako sa paglalakad nang makalakad palayo sa silid ng mayor. Huminga ako ng malalim nang hindi ko na makayanang magpigil. I felt a big bang at my chest which keeps my heart beat irregularly.

What the francium is going on?

-

I glanced sideways to my room's door as I heard a knock.

"Pagkain." Boring nitong usal.

I locked myself for almost a week. Gutom man o hindi ay pinipilit kong indahin na hindi lumabas sa silid nato. I don't want to talk to them. Not to anyone. Not with Mievienne. Not to my so called parents. Not to Anwir.

"Bingi ka ba?" Irita nitong untag.

"Heto na!"

I blew off an air before opening the wooden thing that blocks the spaces that was filled as I stood up.

I stared at the food tray that was left at the vacant chair beside the flower vase, placed outside of this room.

"Salamat!" Sigaw ko sa bruhang nagdala ng pagkain ko na siyang naglalakad na pababa ng hagdan.

Ilang araw na kaming nag-iiwasan at hindi nagpapansinan. Luckily, we are both busy doing our duties, kaya nakakalusot kami kay mama. This wasn't the first time we we're caught in a kind of situation. Kaya siguro hindi rin napapansin ni mama na wala kami sa huwisyo na magbiruan at magkiboan.

I touched my food and finished as fast as I could. Marami pa akong kailangang tapusin kaya wala akong oras para magdrama.

Napadako ang atensyon ko sa relong umiilaw na nakalagay sa study table ko.

Since all the internet connection was blocked because of the current situation of ours, in-activate ng pamahalaan ang lahat ng relong kinakailangang gamitin during emergencies. Lahat ng tao dito sa Hydro ay binigyan. Isasauli rin kapag natapos ang lockdown at ipapagamit din uli kapag lalabas ka ng bayan.

"Stop pestering me." I hissed as I answered the call.

I heard he baffled over the phone. Annoyingly, I fixed my things as I continued sketching pero panget lang na resulta ang lumalabas.

"Busy k-"

"Oo." Putol ko sa tanong niya.

Pumwesto ako sa higaan ko at doon nilapag at pinagpahinga ang buo kong katawan. I closed my eyes after I placed the watch at my side.

"You don't have plans on avoiding us forever, don't you?" He asked.

I yawned. Tumagilid ako sa pagkakahiga at hinarap ang relong patuloy na umiilaw.

"Hoy!?"

Inilayo ko ang aking tenga ng marinig ang sigaw niya.

"Ano ba!? Potassium nito." I scoffed. He laughed.

"C'mon Laira. You can't keep everything on us like what you want."

I bit my lip as I got his point. I should've answered his call at the first place. Nakaka-bobo kasi siyang kausap minsan.

"Umuwi ka na, hindi na kami galit." Pang-aasar niya.

"Tungstenamo." I ended the call.

Sumandal ako sa headboard nitong kama ko at niyakap ang unan na nasa gilid ko.

I pouted.

Never ko pang na-encounter ang ganitong ilangan sa aming tatlo nila Miev and Anwir. Kaya nahihirapan akong humakbang pa-abante.

I don't know how and what to do to take a step. Hindi ko alam kung paano at kailan susulungin ang bruha para makapag-sorry man lang at para naman maliwanagan siya. Or whatever that hinders her, I'll try to answer it all with honesty.

As of now, nakakahinga ako kahit papano dahil sa treatment na natatanggap ko galing kay Anwir. Hindi siya masyadong ilag sa akin at nakakayanan ko pa siyang kausapin minsan. Unlike Mievienne. She keeps on dodging my gaze na para bang ikamamatay niya ang pagsalubong ng aking mga titig.

Tumayo ako at tinungo ang pinakamababang parte ng drawer ko. I took the box out of it and opened it. I slowly caressed the thing that saved my life seven years ago. And the most powerful weapon I used to save my life weeks ago.

I gently stroke the sharp edges of the weapon I was holding. A tri-dagger fixed blade knife. Known as the deadliest knife ever. The holder was made of gold while the body of the knife or the blade was made of titanium and silver.

"Jagdkommando."

It's a gift from someone, actually; I don't know who it was. Nagulat na lang ako nang paggising ko isang araw ay may regalong naka-abang sa pintuan ng kwarto ko. I'm pretty sure it wasn't from my biological parents. They never bother to give me treasure. Only nightmares.

I snorted.

I never knew I could hold a knife lightly. Effortlessly.

"Pulang atom."

Inis kong binalik ang matulis na bagay na hawak ko at dumapa sa kama ko. Ilang ulit akong nagpagiling-giling sa higaan para pakalmahin ang sarili. But I couldn't!

Marahas kong sinuklay ang buhok na humaharang sa mga mata ko at sinuot ang itim na relo na nasa tabi ng unan ko.

Nine-thirty two post meridiem.

"Hindi naman siguro ako madadakip, hindi ba?" I mumbled.

I grabbed my gray hoodie and wore the black boots that was placed at the shoe-rack near my closet. I knocked on my drawer and put the dagger knife at my boots.

"Wish me luck." I whispered to an empty air as I jumped off, stepping away at our house' boundary.

-

I howled.

"Acting as a tough lion ha?"

Mabilis kong itinaas ang kaliwang kanan ko at sinipa ang mukha niya. I mocked as I heard his moan. Galing sa pagkakatumba ay tumayo siya at binigyan ako ng mapanuyang pagtawa.

"You grew up braver." He commented as he wiped his blooded lips. "And sexier."

Napadaing siya nang mabilis ko siyang inambahan ng suntok. Nang akma siyang tatayo ay sinipa ko ang mukha niya.

"Tungstenamo."

I squeezed the tip-toe of the heels of my boots at his nasty face.

"You better seek first who you wanted to smash, asshole. You should know where to stand."

Hinila ko ang buhok niya mula sa pagkakahiga at inilapit ang aking bibig sa tenga niya. Napasigaw siya sa sakit.

"Kasi hindi mo alam, si kamatayan na pala ang sumusunggab sayo."

His body was glued on the floor as he heard my statement. It wasn't a threat, though.

"Bitiwa-"

Napalingon ako sa likod ko nang mapansing may ilaw na lumilitaw.

Helium!

I quickly but silently left the dumb guy with the night watchers.

"Code green. The swindler was found."

Ha! Manggagatso pa nga.

"s**t. Bitiwan niyo ko! May iba pang naka-"

"Tumahimik ka!"

I run into the woods without minding th darkness that wraps the whole place.

Tsk.

Kung kailan gusto kong mapag-isa, may susulpot na asungot para asarin ako.

Kagaya na lang nung lalaki kanina. Akala niya ata isusumbong ko siya sa awtoridad nang makitang tinatahak niya ang daan palabas ng Hydro. Ang gago, ayaw maniwala! That's why we ended up fighting. Kasalanan niya, not mine.

Akala ko pa naman mabibinat yung mga buto ko, hindi naman pala. Ang lamya niyang kumilos! Parang hindi lalaki. Tsk.

Phew.

"Muntik na."

Huminto ako sa pagtakbo nang masigurong walang sumunod sa gawi ko.

"Potassium."

Maingat kong inilagay ang relo ko sa malaking bato na nasa gilid ko. Natutop ang aking mga mata sa bagay na nasa harapan ko.

Akalain mong may lawa palang nakatago rito sa gitna ng gubat?

My brow frowned. Tumayo ako pagkatapos hubarin ang suot kong sapatos.

"Gladly, we met."

I thrillingly talked to the dimmed lagoon that was lighted by the moon's brightness. I pursed my lips as I touched the cold water that brought warmth on my vines.

I chuckled. At mas lalong namakha sa lugar ng umalingawngaw ang muntikang halakhak ko sa buong paligid.

"What a blessful grace in costume."

I checked the place more than thrice. Baka may sumulpot na naman na engkanto at makipag-away sa akin. Pagod na kaya ako.

Kaya nga ako lumabas to breathe in, tapos guguluhin nila ang kalmado kong paghinga?

I ripped my shirt and took it off. Nang mahubad ko na ang pang-itaas kong damit ay sinunod ko naman ang nakabalot na tela sa mga paa ko. I only left my undergarments to cover my genitals. Tinanggal ko ang tali ng mataas kong buhok at hinayaang takpan nito ang kalahati ng katawan ko.

I almost shrieked as I got into the water.

"This is what I want."

I explore the underneath surface of this shallow pond as I swam back and forth.

Mabuti na lang at marunong akong lumangoy. Aside from writing a novel or a story, I also loves to play in the water.

Kaaway ko man ang lahat sa bahay noon, wala man akong maituturing na kakampi, at least I have my pen and the water that helps to composed myself whenever I'm weary.

No one thought me on everything. I just learned it naturally.

Kagaya nang mabilis kong pagkatuto sa pagsusulat at paglalangoy, hindi ko inakalang makakayanan ko ring humawak ng matalim na bagay na siyang kinamumuhian ko lang noon.

I heavily puffed as I arouse from the water to give myself a time to catch an air. Marahan kong pinikit ang mga mata ko at hinayaan ang sariling katawan na lumutang sa ibabaw ng tubig.

Strangely, I thought.

How can you be awaken in a sweet dreamland with nightmares that keeps on diddle?

Kinapa ko ang mga kamay ko nang muntikan na akong malunod. I dried my face using my palm. At pinigilan ang mga nagbabadyang luha sa aking mga mata.

Alam mo yung pakiramdam na gusto mong umiyak para mailabas ang lahat ng saloobing yumayakap sayo pero hindi mo magawang umiyak dahil sa pagod ka nang gawin ito ng paulit-ulit?

So bad, it sucks.

Worse, it haunts you and turned you into a weakling.

Worst, you can't even stop the deadly thoughts that crosses your mind. You can't control all those nuissance as you can't hide the tears, yourself was shredding inside.

At bago pa man din ako malunod sa sariling kalungkutan ay umahon na ako sa tubig. Pero napapitlag ako nang may nakitang aninong papalapit sa gawi ko.

Potassium. Ano na naman ba to?

In a vast, I wore my cloth while hiding. Mabuti na lang at may malaking puno sa malapit na saktong natatakpan ang buong katawan ko. Napapigil ako sa paghinga nang makarinig ng yabag papalapit sa direksyon ko.

Pulaaang atooom!

Gulat at taranta akong napatingin sa relo ko nang umilaw at tumunog ito.

"Shit."

I immediately turned it off without minding the consequences I may get to the superior. Pero laking pasasalamat lang din nang mapansing pati ang taong tinatagoan ko ay nataranta sa tunog na nanggagaling sa suot niyang relo.

I move slightly so I could take a peek. Muntik na akong mapamura nang makita ang likurang pigura ng isang lalaki.

Another swindler?

Nakasuot ito ng isang itim na salwal at itim na jacket. The guy also wore a cap. Probably to hide his face.

"Ano to?"

Nanlaki ang mga mata ko sa bagay na hawak niya. Kinapa ko ang suot kong damit sa loob ng hoodie ko at napamura lamang sa inis. 

Ugh!

Nang akma niya itong ibubulsa sa saluwal niya ay mabilis akong lumapit sa kanya at tinapat ang kutsilyong hawak ko sa leeg niya.

"Don't you dare move, even just a bit." I whispered, trying not to stammer.

I heard he cussed as he felt the coldness of my blade.

Kagigil!

Kinakabahan man ay mabilis kong hinablot sa kamay niya ang isang nawawala kong padding. Isinuksok ko ito sa pants na suot ko.

Sa lahat ng pwedeng maiwan at makita ng lalaking to, ba't ito pa!?

"Woah."

Mas diniin ko pa ang kutsilyong nasa leeg niya ng tumawa siya. It made him bleed.

"You're wishing for a death, don't you?" Gigil kong sabi nang hindi man lang siya huminto sa pagtawa.

His laughter resonated the dimmed place which made me realized of something.

Hinatak ko siya paharap sa akin at laging gulat nang makumpirma ang nasa isipan ko.

Anwir!?

He grinned and then wrinkled his nose. "Nice pad."

I groaned and punched his annoying face.

"Putcha Lai! Ang sakit ha!"

Susuntukin ko pa sana siya ulit nang pinigilan niya ang kamay ko. Kaya't imbis na suntok ay sipa na lang ginawa ko.

"Laira Anon!"

Pinandilatan niya ako ng mata habang iniinda ang sakit na nadarama niya. Namamaga yung kaliwang binti niya at yun ang pinuntirya ko.

"Badtrip. Ano bang problema mo!?" Inis niyang sigaw habang hinihimas ang binti niya.

I rolled my eyes and put the knife back to my boots. I crossed my arms as I was staring at him, wincing because of pain. Pero nang mapansing nakatutok ako sa kanya ay biglang sumilay ang nakakaloko niyang ngiti. His eyes roamed at my chest back to my face. He even wiggled his brows just to tease me.

"Tungstenamo!"

Mabilis siyang napaayos sa pagtayo nang sunggaban ko siya.

"Tarantado kang hayop ka. Bwisit ka."

"H-hoy h-hindi, putcha. Laira!"

Marahas niya akong tinulak nang hindi na siya makahinga ng maayos dahil sa pagkakasal ko sa leeg niya. Nakonsensya naman agad ako nang makitang namumula na ang leeg niya.

Tsk. Kasalanan niya yan no!

"Bruha ka nga talaga." Sambit niya habang hinihilot ang leeg niya.

"Manyak." I hissed.

Napayuko naman siya nang hindi niya mapigilan ang pagsilay ng ngiti sa mga labi niya.

"Ano ba!? Hindi ka talaga titigil?"

He quickly raised his arms to surrender. He bit his lip just to surpressed his baffle.

"Sorry."

But his apology doesn't seem sincere. He's still smiling like an i***t!

"Halika nga rito."

"Putcha, Laira! No-"

Naputol ang sigaw niya nang hinatak ko siya papunta sa ilalim ng tubig na nasa likuran niya. Gigil ko siyang nilunod nang magsimula na naman siyang tumawa.

"Laira!" He yelped as he grasp my two hands.

Umangal ako. Pero mahigpit ang pagkakahawak niya sa mga kamay ko.

"Ang sarap mong saksakin, alam mo yun?" I scoffed as I gave him a deadly glare.

I averted my gaze and just looked at the starry night above as he gave me a genuine smile.

"Let me g-"

"No."

My eyes were fixated at his chocolate eyes when he harshly grabbed me and scooped my body as he wrapped his arms at my waist.

"What the helium do you think you're doing?" I uttered in a very low voice.

Nang makaramdam ng kakaibang sensasyon ay pinilit kong kumawala sa bisig niya pero mas lalo lang niya akong hinapit papalapit sa katawan niya.

I gasped. "Anwir."

Sita ko nang mapansing ang lapit-lapit na ng katawan at mukha ko sa kanya.

"What?" He playfully smiled.

"Lintik na atom." Bulong ko na siyang tinawanan niya lamang.

I gulped as he moved his body, swaying. At dahil nga hawak niya ang katawan ko ay nadadala rin ako sa bawat paggiwang niya!

Hinawi niya patalikod ang basang buhok niya na siyang nagbigay sa akin ng oras para makawala sa bisig niya.

"Laira."

"Don't talk. Please."

Mabilis akong umahon sa tubig nang maramdaman ko na naman ang pagwawala ng puso ko. Pero dahil nga si Anwir Magnus ay mabilis niyang nahatak pabalik ang katawan ko paharap sa kanya.

"Please Lai, let's talk."

Agad kong winaksi ang kamay niya nang makita ko kung gaano ka-miserable ang mga mata niya.

I hate it when someone begs for something they don't even deserve to do in the first place.

"Laira..."

I paid him a look as I felt an unconstant beat of my heart. I bravely met his stares that brought shiver to my skin down to my spine.

"Ayokong makipag-usap, okay?" Mahinahon kong sabi. Nagpipigil na huwag siyang sigawan.

But instead of following what I wanted him to do, he took a step forward and firmly peered into my eyes, touching my heart and soul.

"Lend me your life."

I frowned as my heart got flipped by his words. "Ginagago mo ba ako ha?"

He smiled and shook his head. He then gaped my face and caressed my cheeks. Kung bakit basa pa rin ang mukha ko kahit kanina pa kami umahon sa tubig, ay hindi ko alam.

All I knew was that I was freezingly staring at his brown eyes and got melted by his promise.

"Lend me your life Lai. Give it to me like how you gave it to us years ago."

My mind keeps on dissenting of what I just heard, but why does my heart keeps on shouting to trust his words?