D' Havoc : As Chaos Explodes

13 - (Al)uminum

Kabanata XIII

"Blaire." She uttered my name with diction.

I inwardly scoffed after seeing her for almost a decade. Napuno ako sa galit at nagsi-unahan ang mga luha ko sa pagdaloy kasabay ng pagpatak ng ulan sa madilim na kalangitan.

"Are you crying?" Mapanuya niyang tanong na siyang inignora ko lamang.

Napayuko ako at napaisip. Now I know why the helium is these s**t happening to me. Dahil pala may malas na demonyong paparating upang ako'y salakayin.

"Anong nangyayari dito?"

I horribly gasped as I heard a voice coming from an old man. Hinay-hinay na dumaloy ang lamig sa aking katawan lalo na ng masaksihan ko kung kanino galing ang boses na narinig ko.

"Blaire!?"

Napaiwas ako ng tingin nang magkunwari siyang gulat at nag-aalala sa sitwasyon ko. Bahagya akong napaatras ng mabilis niyang hinubad ang suot niyang barong at agad ipinatong sa basa kong katawan.

"Sinong may gawa sayo nito!?" Nanlilisik niyang tanong sa akin pagkatapos ay inisa-isang tiningnan ang mga taong nakapaligid sa amin.

"Who the f*ck did this to my daughter!?"

I heard everyone's gasp as they heard the old man called me as her daughter. Sinabayan pa ng mabuti kong ina.

Potassium.

"Blaire..."

Napapitlag ako nang hawakan na naman ako ng lalaking kinamumuhian ko. I saw his eyes raged in anger as I dodged his hands. At ganun na lamang ang pagsisisi ko nang masilayan ang nakakilabot niyang pagngiti.

"Untangle her!"

Sa isang iglap ay nakawala ako sa mabibigat na mga bakal na nakaposas sa aking leeg at mga kamay dahil sa utos ng aking ama. At sa isang iglap lang din ay nawalan ng buhay ang mga lalaking umalipusta sa akin kanina dahil sa ginawa ng aking ama.

Nanghihina akong napakapit sa lalaking umaalalay sa akin patayo.

"Your real family is here." Malamig na usal nito sa akin na siyang nagpabaling ng tingin ko sa kanya.

I deadly stare at him with gritted teeth. "You're a big traitor."

He smirked and caressed my cheeks with gentleness which made me loath him too.

"I should've trusted you." I mumbled with another tear. "I should've killed you!"

He scoffed and then faced my said parents. "Too late, Blairelaidy. It is now a game over for you."

At sa pangalawang pagkakataon ay pinagsisihan kong nabuhay ako dito sa mundo, kung hindi rin naman pala ako makakatakas sa mga mapang-aping mga tao.

"Laira, a-anak."

Sinubukan kong hindi umiyak pero hindi ko kinaya. Lalo na nang yakapin nila ako nang may pagmamahal at pag-aalala.

"I'm s-sorry, nak. I'm sorry."

I smiled and hug her body tightly. "Hindi mo naman kasalanan m-ma, e."

Kumawala siya sa yakap at napailing ng paulit-ulit. I sighed and hug her again for the last time.

"Nice to see you, pa."

Miev's father emotionally smiled at me and gave me a hug. He whispered something to my ears pero sa sobrang hina nito at sobrang lakas ng hagulhol ni mama ay hindi ko ito narinig. Binalewala ko na lamang ito at mabilis na nagpaalam sa kanila.

I was only given a half-hour to fix my things. Pagkatapos akong pakawalan ng mga kawal kanina at pagkatapos magpakilala ng mga magulang ko bilang mga bagong lider nitong Hydro ay mabilis na binalot ng nakakakilabot at nakakatakot na aura ang siyudad.

Nobody dare to go against their rules even though many of Hydro's people wanted to. Lahat sila ay natakot lalo na nang masaksihan nila ang mabilisang pinatay ng aking ama ang mga kasamahang guwardiya ng Hydro na umalipusta sa akin. Lahat ay napaatras at natakot kaagad nang masaksihan ang mabilisang pagdaloy nga mga dugo sa gitna ng plaza. Kaya naman ang lahat ay sunod-sunoran sa nais o gusto ng mga magulang ko. Lahat ay napapakilos sa naaayon nila.

At ang suspetya ng mga tao patungkol sa pumatay sa lider nitong Hydro? Nawala bigla sa akin ang sala at napunta sa babaeng nakakita sa akin nung gabing namatay ang kalbo.

That's how powerful my family is. They can the twist the truth easily as what they wanted.

"What are you doing here?"

I turned my gaze at the woman standing at the front door as she asked. Nanlumo ako nang makitang galit pa rin siya sa akin. Mas binalot ng kalungkotan ang puso ko nang malamang nandidiri pa rin siya sa akin.

"Aalis na rin ako."

"You should be."

I sighed with her quick response. "Kinuha ko lang yung mga gamit k-"

"Just go." She coldly said. "And don't ever come back." She continued and then walked away from my sight.

I heavily took a deep breath as my eyes started to weep.

"Lai."

I shrugged my negative thoughts and the heavy feelings towards the scenario with Mievienne and just faced Anwir at my side.

"Hey."

I halted when he immediately wrapped my body with his warm hug. I gulped and tried to act normal when my heart began to react abnormally again. I fake a chuckle and jokingly tap his shoulder.

"What the heck?" I said, sabay kawala sa yakap niya.

I saw how his eyes tear seeing me closely, kaya napangiti ako.

"I miss you."

I creased my forehead and laughed. "Hindi naman ako nawala."

"I'm sorry."

"It's fine. Don't be sorry, An."

"Laira, pl-"

"Aalis na po ako."

I turned to the people who parented me and gave them a genuine smile I ever wanted to cherish with them. Tuluyan akong umalis sa bahay na kinalakihan ko nang magsimulang magtubig ang mga mata ko.

Now I am all alone.

"Laira!"

I stopped from walking away and faced him with a frown.

"Ano na naman ba?"

I rolled my eyes when Dwyn spoke. Epal niya ah?

"Bakit?" I asked Anwir who's seriously looking at me now.

"Anwir, bakit?" I furrowed when he didn't gave me answer. "Hoy!" Sigaw ko sa kanya nang mailang ako sa mga titig niya. Pero imbis sagutin ako ay lumingon siya sa lalaking nasa tabi ko.

"Can you give us a time? Kahit isang oras lang."

Kunot-noo ko naman siyang tiningnan nang makiusap siya sa lalaki.

"Anwir, he can't t-"

"One hour is too long. Strict ang parents nitong babaeng to, kaya pasensya na."

Napamura ako dahil sa sinagot ng lalaki. "You can answer him directly, you know."

Umismid siya sabay tingin sa akin ng seryoso. "Yun ang gusto kong isagot e, bakit ba?"

I groaned with his annoyance and just talked to Anwir.

"Bakit, may sasabihin ka ba?"

He slowly nodded with a sigh. "And, also..."

"Ano?" Atat kong tanong. 

"Y-your wounds are not healing. Let me mend it for a minute. Baka mapano ka pa kung lumaki ang pagkabukas ng mga ito."

Napamaang ako dahil sa sinabi niya at inakto ng puso ko. I felt my heart skipped fastly and made my face heated for his concerned tone which I longed for how many days.

"O-okay lang naman ako e."

"Lai, please. You are not-"

"I can do it."

Inis na bumaling ng tingin ang kaibigan ko sa lalaking nasa tabi ko nang magsalita ito.

"You can't." May diin nitong usal na para bang galit. "Because if you do, you should've given her an aid before I offered. At tsaka, ano bang alam mo!? Wala ka namang ibang alam kundi ang saktan siya ng pisikal, e!"

"Ano naman sayo yun? Pakialam mo?"

"Gago ka ah!"

"Anwir!" Awat ko sa lalaki nang mapansing susuntukin niya ang katabi ko.

Baka mapano siya kung susunggaban niya ang hunghang na to! They were many guards with us, kaya mapapahamak siya. Can't he calm down!?

"Hey, calm down. Ano ba?" I said while holding his arms to stop him from attacking the guy.

"Ano pa nga ba." Inis nitong ani sabay hawak sa kamay ko.

Nang makitang nakatingin ang iba sa amin ay mabilis kong hinawi ang kamay ng lalaki saka siya nginitian ng pilit.

"Pasensya na, An. They won't let me go."

He sighed. "Kahit kalahating oras na lang?"

Mabigat akong napahinga nang makiusap pa siya.

"I'm sor-"

"As long as I'm with her."

I creased my brow at Dwyn. Kanina pa siya ah!

"What? Ayaw mo?"

"No! I mean, what the heck?" I moved closer to him to whisper. "Malilintikan tayo pareho kapag nagpadalos-dalos ka."

"Big words." He boringly said, kaya napairap ako. "Cut the drama, will you? Hindi ka naman niyan itatanan e."

"Hey!" Unconsciously, I pushed his broad shoulder when he said a nonsense idea.

"Ano na naman? Kung ayaw mo, edi wag! Tara na-"

"Hey, aw!" Napasigaw ako ng magkabila akong hilahin ng dalawang lalaki. "Ano ba!?" Mabilis kong hinawi ang kanilang kamay at inis silang binalingan.

"F*ck." Dinig kong mura ni Dwyn na siyang nakataas na ang mga kilay dahil sa pagkainis.

Potassium niya!

"Fine." Anwir firmly said as he looked at Dwyn.

Nagsukatan pa sila ng tingin ng ilang minuto bago ito naputol at bago kami nakalakad ni Anwir papunta sa tambayan namin.

"Una palang talaga, ayoko na sa unggoy na yun. Laira ha, sabihin mo sa akin kung ginagago ka nung lalaking yun."

I slightly flinched when he made a force unto my wounds while cleansing it.

"Sorry." Awtomatiko niyang usal nang mapansing napangiwi ako dahil sa sakit.

Nakaupo kami sa gilid ng lawa habang ang mga guwardiya ay nakamasid sa amin sa malayo. Dwyn was also watching us from afar, mas malapit nga lang siya sa amin kesa sa mga guwardiya kaya hindi pa rin ako komportableng kausapin ng kaswal si Anwir.

"I'm fine, tho. Thank you."

Alanganin siyang ngumiti sa akin pagkatapos linisin ang mga sugat ko. He placed his medical kit beside him and hold my hand. I winced with his touch but then he quickly grabbed it and hold it longer kaya hindi ko magawang kumontra ulit.

He seriously met my ash eyes and firmly said. "Let's meet here at midnight, Lai. Itatakas kita."

"Ano!?" Kinuha ko ang kamay ko sa kanya at mabilis siyang sinapak sa braso.

"Nahihibang ka ba?"

"What was that for?" Angal niya.

"Shut up!"

He laughed when he saw how my brows made a frown.

"Do you really want a punch, Anwir Magnus?"

"I just wanna see you smile."

"And taking me away from this s**t is the way to make me smile?" Irita kong tanong na siyang inilingan niya. "Anwir, please-"

"Hush."

My mouth automatically stopped from talking when he touched my lips. I gulped when he wearingly stared at me while caressing my cheeks.

"I just want to spend more time with you. I don't wanna see you hurting anymore. I want you to smile, Lai. I want you to smile with me."

"Potassium ka." I mumbled as I slightly pushed his hand.

Pasimple akong lumingon sa mga guwardiya habang pinapahiran ang basa sa aking mga mata.

"Laira, please. Look at me."

"No one can save me, Anwir. Just be it!" Giit ko habang nakatitig sa maamo niyang mga mata. "No one can save me, even you. So please, stop! Wala kang laban sa pamilya ko! Hindi mo sila kayan-"

"You don't trust me at all." Mapait niyang ani kaya napayuko ako.

I hardly breathe in after a minute and bravely met his brown eyes without shredding any tears.

"I trust you but I know them too well, Anwir. You saw how that old man killed those bastards, right? Kaya ka nilang patayin nang hindi mo nalalaman. Kaya ka nilang patayin ng isang minuto lamang! Aren't you afraid!?"

I furrowed when he snorted. "Magnus, ano ba!?"

"So what, if they will kill me!?"

"A-anwir."

He sighed and immediately enveloped me when I started to weep.

"Don't say those words again, p-please." I hardly uttered while crying at his arms.

He sighed. "I'm sorry."

"Please?"

"Yeah, fine. Whatever." He wiped my tears off and draw me nearer to him as he lean his forehead to my head. "Just be safe. Be alive."

I closed my eyes and nodded as I savoured the moment.

"Please."

I opened my eyes to see his worried face and to felt the familiar sensation I always felt when I'm with him. I tried to make a smile to show him how moved I am because of his words and touch.

"I will." I whispered as I promised.

He hardly groaned out of madness and hugged me again to hide his tears. Napatawa ako nang marinig ang munting hagulhol niya.

"Huwag mo nga akong iyakan. Gago."

"I want you to be safe as always, Laira. I wa-"

"Ahem!"

Anwir's words was interrupted by someone's disturbing voice. Sabay kaming napalingon at napairap ni Anwir sa lalaking umubo. Panira talaga!

"Labing-limang minuto lang daw, pero inabot ng halos isang oras sa pag-uusap. Grabe, talandi ni Blairelaidy!"

Inis kong inihagis sa kanya ang unan ko nang hindi pa siya tumitigil sa kakadada kanina pa.

"Hindi naman tayo pinagalitan ah?"

"Oo! Because I made a story, and they fell for it!"

I tsked. "Edi, thank you!"

Padabog akong lumundag pahiga sa kama ko nang mabwesit sa lalaki. Kanina pa siya epal e!

"You like him, don't you?"

I almost choked with his remark. Mabilis ko tuloy na naihagis sa kanya ang teleponong nasa gilid ko. It made a loud noise kaya agad na may pumasok na mga guwardiya sa kwarto ko upang usisahin ang nangyari. Nang mapansin nilang walang masamang nangyari ay agad silang lumabas para iwan ako.

"Umalis ka na nga!"

He crossed his arms and jumped unto my bed, instead of going out of my sight. Peste talaga!

"So, gusto mo nga yung tao?"

"No! Hindi, okay!?" Gigil kong sigaw sa harap niya.

"Talaga lang ha."

"He's part of my family. He saved me, they saved me. And now, he wants to save me again."

"And you like it."

I rolled my eyes and kick his ass. "Ang kulit mo! Sabi ng hindi e!"

He scoffed and made a frown. Lumayo siya sa kama ko at umupo sa isang swivel chair habang nakatitig sa akin.

"Umalis ka na nga." Usal ko sabay talukbong ng kumot ko. Nang walang makuhang sagot sa kanya ay pinili ko na lamang na pumikit para matulog.

I admit that Anwir made me feel in less pain. Kahit pa nakaramdam ako ng pagdududa sa kanya nung nakaraang araw, that wouldn't made me mad at him. He has the right to get angry. Santiago was his guardian who kept him here. Kaya alam ko kung saan galing ang galit niya.

And knowing that he's sorry makes my heart cozy. Our moment earlier really made my day. Na para bang nasuklian lahat ng masamang nangyari sa akin dahil lang sa isang salita at yakap niya.

I can't totally say that I like him. Only I knew is that he made me braver and stronger. He guided me to see the right light. He made me feel I ain't worthless. He made me feel I needed to fight.

At yun ang gagawin ngayon. All I need is to look for a way to escape from this trap and find my parents their own bullets to fire them down.

I will make sure this chaos will surely end. I will do the killings if it is necessary. Lahat ng may sala at kasabwat ay dapat mawala. Lahat ng taong nadamay lamang ay dapat mabigyan ng hustisya.

"Magandang umaga, binibini!"

I scoffed. "Kahapon, maganda pa. Ngayon, sira na."

He chuckled as he toased his sword to me.

Potassium!

"Nice catcher!"

Napangiwi ako nang madaplisan ang kamay ko. "Panira ka talaga ng araw."

"Gwapo naman!"

Gigil akong napapadyak sa kagaguhan niya. Kay aga-aga!

"Bilisan mo, babae!"

Padabog kong kinuha ang kutsilyo ko pagkatapos balutin ng isang malinis na tela ang sugat sa aking kamay. Mabilis namang sumunod ang mga naatasang guwardiya na magbantay sa akin nang lumabas ako sa pasilyo.

Akala mo naman tatakas ako.

"Ang ganda ng laban!" Sarkastikong komento ng lalaki sa akin nang matapos akong lumaban sa kanya.

Inis kong ibinato sa kanya ang kutsilyo ko na siyang tumama sa balikat niya.

"Para saan ba 'tong laban na'to!?"

I run towards his side and quickly get my knife at his body. I smirked when I heard his moan.

"Syempre, para pagurin ka." Hinihingal niyang usal habang tumatayo. "At para madali na lang ang pagpatay sayo."

I snorted with his stupid reason. I was about to give him a kick when one of the guards called my name. Irritatedly, I wiped my knife and put it back to my suit.

"Pinapatawag ho kayo ng reyna."

"Wow, reyna." I chuckled as I rolled my eyes. "Nasaan ba ang mahal na reyna?"

"Nasa bahay ho ng mga Guerra."

Bigla akong binalot ng kaba dahil sa narinig. Nagkapalitan pa kami ng tingin ni Dwyn bago nagkasundong tumakbo sa bahay na sinabi ng guwardiya.

"Huwag lang tala silang magkamaling saktan ang pamilya ko kundi mapapatay ko sila ng wala sa oras." Gigil kong ani habang tumatakbo papalayo sa military field na pinag-ensayuhan namin kanina.

"Bakit sa tingin mo may masamang balak ang pamilya mo sa pamilya mo?"

Kinapos ako sa paghinga kaya napahinto ako sa pagtakbo. Hinihingal kong nilingon ang lalaking nasa harapan ko nang huminto rin siya sa pagtakbo. Inis akong tumayo tsaka inismiran siya.

"Oo nga pala. Isa ka nga palang traydor."

"This is not about me, Blaire."

"Shut up!" I yelped as I harshly grabbed his collar. "Ngayon sabihin mo sa akin kung ano ang binabalak niyo? Ano, ha!? Ano!?"

Galit niyang hinawakan ang kamay ko para pigilan nang magsimula akong magwala.

"Maghunos-dili ka nga, babae. Hindi ako ang kalaban mo dito kaya umayos ka."

"Na naman!?" Padabog kong binitawan ang kwelyo niya at mabilis siyang sinipa sa mukha ng mainis ako sa rason niya.

"Huwag na huwag mo akong mabibilog diyan sa mga rason mo, kasi hindi naman tumatalab yan sa akin! I saw how you betrayed me. I felt your countless stab at me, so why would I helium trust your effin' words?"

Iritado niyang pinahid ang dugo sa labi niya at binigyan ako ng isang tingin na may maraming kahulugan. I got confused with his stare, kaya mas nainis lamang ako. Susunggaban ko pa sana siya kaso napabaling ako sa bahay namin nang makarinig ng isang putok ng baril.

"Mievienne!"

"Lumayo ka sa'kin!" Mabilis niya akong naitulak nang mahawakan ko siya.

Pero imbis na magalit sa kanya ay sa iba ko binaling ang aking galit at mabilis na ibinato sa kanya ang kutsilyo ko.

"How dare you throw a knife to your mother!"

"Don't you dare touch my family." I quickly uttered as she used the word 'mother'.

Malamig niya akong tinapunan ng tingin at mabilis akong sinakal sa leeg dahil sa galit.

"You never learn your mistakes, Blairelaidy. You never uses your brain wisely!"

Napapikit ako sa sakit nang inihagis niya ako sa labas ng bahay nila Miev. Tumama ang likod ko sa isang halaman kaya napaungol ako nang ninais kong tumayo.

"You should've know how to act in front of me already!"

I winced as I was hardly standing up. Good thing, Anwir came to help me na mabilisan kong pinaalis para tulungan si Miev na siyang nawawalan na ng maraming dugo sa ngayon.

"I gave you one last chance to prove your loyalty, young lady! And you waste it just for this family!?"

My heart moved by her burst but I didn't let myself be drowned in fear with her deadly stare. Kahit nasa kaliwa niya ang mabuti kong amain na galit na ring nakatingin sa akin ay hindi ako nag-atubiling harapin sila ng buong tapang. Balutin man nila ako ng ilang libong guwardiya, hindi na nila ako matatakot. Hinding-hindi na ako magpapa-api.

"Wala ka talagang kwenta!"

"Laira!"

Napamaang ako nang makatanggap ako ng isang napalakas na sampal galing sa kanya. Kahit nahihirapan ay pinilit kong tingnan si Anwir upang sabihin sa kanya na huwag na siyang makialam. Pero isang iling at luha lang ang natanggap ko galing sa kanya. Kaya naman bago pa ako malunod sa kalungkutan ay binalingan ko ng tingin ang babaeng tinuring kong kaibigan at kapatid na umiiyak na pala habang nakatingin sa akin.

"Napakabobo at walang kwentang hayop!"

I bit my lip to suppress my anger as I received an another slap from my great mother. Hinayaan ko lamang siya na saktan ako ng paulit-ulit habang nakatingin sa dako ng mga taong tunay na naging pamilya ko.

My eyes wept when I saw Miev's apologetic eyes while looking at me. I also saw her parents' sincerest and worried faces while watching me got beaten by everyone. Pati ang pagtakbo ni Anwir palapit sa akin upang pigilan ang ina ko ay napansin ko rin.

But as I said, no one can save. No one can save my dying heart and breathless soul but only me. That's why I must learn and know how to fight.

"Sinong pinagmamalaki mo, ha? Itong pamilyang ito!?"

Ininda ko lamang ang nakakabingi niyang sigaw at ang pagsakal sa leeg ko habang humahanap ng tyempo sa pagsalakay.

"Answer me!!"

"Oo!"

She gasped when I shouted. Pero mabilis itong napalitan ng mapaklang tawa habang tinuturo ang pamilya Guerra.

"No way, my dear daughter! Hindi ka sana nagpa-uto sa mga matatamis nilang mga salita, because it was all a fake! They are fakes! They are all a traitor!"

"Shut up." I uttered, almost a croak. "Huwag mong ibaling sa iba ang pagiging demonyo mo!"

"Oh come on, Blairelaidy! Don't be a fool! Bakit hindi mo sila tanungin kung ganun? Why don't you ask them if they knew something about you."

I gulped. "I know whom I should trust and should not. Huwag mo akong diktahan kung ano ang gusto kong gawin at paniwalaan!"

"Duwag ka!!"

Napahawak ako sa dibdib ko nang makaramdam ng paninikip ng puso. Gusto ko lamang balewalain ang sakit nito ngunit hindi ko magawa lalo na nang makita ang mga nagsusumamong mga mata ng pamilya Guerra.

"Hindi. Hindi! Hindi kayo magkakilala hindi ba? Diba, Miev? You don't knew each other, right?" Nagkukumahog kong tanong sa kanya nang lapitan ko siya.

At sana nga ay hindi na lang ako nakinig sa mabuting kong ina. Sana nga ay hindi na lang ako nagtanong pa.

"I'm s-sorry, Lai. I'm r-really sorry."

Mabilis na nagsilabasan ang mga luha ko dahil sa narinig. Akma akong lalapitan ni Anwir pero bago pa man niya magawa ay mabilis ko nang nilisan ang bahay nila at tinungo ang labas.

"The world is cruel and you can't have everything. People are monsters and you can't just love them."

"Shuuutt uppp!"

Mabilis kong kinuha ang baril ng isang guwardiya at itinutok ito sa isang demonyong nagsalita.

"I know why you're mad, darling. But you can't point your gun at me. Put it down, now."

"No." I uttered with gritted teeth.

"Blaire, ibaba mo yan." Dinig kong usal ni Dwyn kaya napatingin ako sa kanya.

"Tumahimik ka!" Galit kong sigaw sa kanya habang umiiyak.

Gusto ko silang patayin lahat pero hindi ko magawa. Gusto ko silang saktan lahat pero hindi ko kaya.

Bakit nila nakayanang ipain at ipagkanulo ako? Bakit nila nakayanang bilugin ang utak at puso ko!?

"You should've left our home back then, princess."

"Shut the f*ck up." Ani ko sa matandang lalaki na nagsalita.

I tried to shut his mouth as I shoot his right foot but he's stubborn. Kaya hindi ko napigilang itutok sa ulo niya ang baril na nahawak ko. Wala akong pakialam kung ilang armas ang nakatutok sa akin ngayon, mapatay ko lang tong gagong to.

He gave a mischievous smile as I shouted again.

"Tumahimik ka!"

"Edi sana, hindi mo mararanasan ang lahat ng sakit at pighati ngayon! Edi sana, hindi mo mararanasang traydurin ng isang pamilya, kaibigan at minamahal mo gaya ng nadarama mo ngayon!"

I laughed. "Living with the two of you is already a pit of hell. Sanay na nga ako e."

"How dare you!"

I quickly kicked his hand when he want to slap me. Mabilis ko ngang nasangga ang sampal niya pero hindi naman ako nakaligtas sa isang bala ng baril na tumama sa kanang likod ko.

"Ugh!" I groaned as I fell from the ground when someone punched the part that was hitted by a gun at my back.

"You think so you can kill one of us whose more powerful than you!?"

Malakas akong napasigaw nang apakan niya ang sugat ko sa likod.

"You stupid b***h!"

"Laira!!"

I yelped in pain when she grabbed my hair and drag me towards the center of this city.

"Beatriz, tama na!!" Dinig kong usal ni mama habang patuloy akong hinihila ng bruha kong ina papunta sa plaza.

Naisin ko mang tumayo para hindi maramdaman ang sakit ng sementong kalsada na humahalik sa balat ko ay hindi ko magawa. May tama ako sa likod at nanghihina na ang katawan ko. I can't even move my arms to sway their hands who keeps on dragging me.

"Bitayin siya sa poste! At sa bukas makalawa ay ako mismo ang papatay sa isang traydor at walang kwentang batang yan!"

Mabilis na nagsikilos ang mga tauhan niya para itali ako sa poste nang mapansing nanlilisik na sa galit ang mga magulang ko.

Kaya naman nang makalapit sila akin para bigyan na naman ako ng sampal at suntok ay walang habas ko silang dinurahan ng laway ko sa kanilang mukha ng paulit-ulit.

And with a tears on my raging eyes, I cursed them to death as I uttered.

"I will definitely kill the two of you. With my bare hands, with my own blood, I will kill you."