D' Havoc : As Chaos Explodes

14 - (Si)licon

Kabanata XIV

"Move faster, the heck! Ang bagal-bagal niyong kumilos! Baka gusto niyong ibitay ko rin kayo gaya ng isa diyan!? Kilos! Mga bobo!"

Hinihingal akong napatingala sa mga taong patuloy na pinapagalitan ng bagong lider nitong Hydro. Hindi ko nga alam e kung sino ang mas kawawa sa amin. Ako ba na isang araw ng nakabitay na para bang nakapako sa isang krus o sila na isang gabi ng pilit pinagtratrabaho ng kung anu-ano.

"Lai. Laira!"

Marahan akong napadaing nang pilit kong ikinilos ang ulo ko.

"Hey, don't move."

"Anong ginagawa mo rito?" Mahina kong usal habang nakapikit ang mga mata.

I can even move my lips properly dahil sa sobrang pagod. Sobrang naiinat na ang katawan ko dahil sa pagkakabitay, pati lalamunan ko, uhaw na uhaw na. Dagdagan pa ng tiyan kong wala pang laman, nasisinagan pa ako ng grabeng sikat ng araw.

"Parang ayoko na, An." I whispered as I swallowed my own saliva just to feed my thirsty. 

"Hey, d-don't say that. Gagawa ako ng para-"

"Hoy, anong ginagawa mo diyan!? Lumayo ka nga sa babaeng yan!"

Napamulat ako at nakita ang paglapit ng dalaaang armadong lalaki para paalisin si Anwir sa harapan ko. Pero humarang si Dwyn para pahintuin ang dalawa.

"Let him. Ako ang nakabantay dito, diba? Alis! Doon kayo magbantay sa mga nakaatas sa inyo!"

Mabilis na nagsialisan ang dalawa nang marinig ang utos ng lider-lideran nilang gago.

I mocked. Paano kaya nakakayanan ng lalaking to na mabuhay, e kaliwa't kanan ang pagtratraydor niya?

"Can't you give her a water? For Pete's sake, hinang-hina na yung tao oh! Papatayin niyo ba talaga to?" Nag-aalburutong ani ng kaibigan ko habang kinakausap ang gago.

Napangisi ako at pilit binalingan ng tingin ang gago.

"Kung sa kanya lang rin naman manggagaling ang tubig, wag na lang. I'll rather die here." Hinihingal kong usal habang walang emosyong nakatingin sa lalaki.

"I told you not to utter those words, Laira. Ano ba?"

Napapikit ako at napairap sa narinig. Can't he see I am hopeless!?

"Stop talking and conserve your energy." Pahabol nito na siyang binalewala ko lamang.

I tried to take a nap even though it is kinda hard for my situation. Pero hindi ko magawang makatulog dahil na rin sa mga maiingay na pagputok ng mga baril, sigawan ng mga tao at mga hagulhol at iyak ng karamihan.

Ang pamilya Guerra nga lang ata pati si Anwir ang hindi nakakayanang pag-initan ng ulo ng mga magulang ko e. Marahil may kasunduan sila, o ano - hindi ko alam.

Hindi ko na nga alam kung kanino at ano ang paniniwalaan ko e. For how many days since Santiago died, everything exploded like a real s**t. I may not know what the real story behind Miev's lies with her parents, but I can't help myself but to be mad at them. Pero panandalian nga lang, kasi lahat nauuwi sa pananakit ng dibdib ko.

Everything was planned very-well. Lahat plansyado e! And I was too fool not to be suspicious with them.

Mula sa gabi ng pagtakas ko, pagkatagpo ng landas namin ni Mievienne, pagdala niya sa akin dito sa Hydro, pagkupkop ng mga magulang niya sa akin nang walang ibang tinatanong na impormasyon mula sa pagkatao ko, hanggang ngayon! And I hate to say this but they caught me precisely on my neck down to my heart.

Nakakawalang ganang mabuhay lalo na kapag hindi mo alam kung sino ang dapat at hindi dapat pagkatiwalaan. Kasi parang lahat ng taong nakapaligid sayo umaakto na lang. Everything here is fake and everyone here is a total freak.

Kaya kahit nandyan si Anwir para bantayan ako, I can't give my full trust to him knowing he's still a friend of Mievienne. And I know how much she loves her childhood friend.

Who knows, this is just one of their tactics to lure me again diba? Maybe they are just using Anwir to poison me.

"Hey, Laira. Wake up."

I let out a deep audible breath before opening my eyes. My heart started to crumble by the mere of sight of Anwir's face. But that doesn't last longer because in a minute my hatred began to grow.

"I asked your moth-" He paused and cleared his throat as I scoffed silently. "I mean, the superior to give you a water and a first-aid. Come on, here."

I tilted my head to the right side to sway his offer. Nabigla siya sa ginawa ko pero hindi pa rin siya tumigil sa pag-alok.

He weakly smiled at me and turned to Dwyn. "Can you untangle her for a moment?"

Dwyn seriously stared at me as I gave him a dreary look. And I know he got what I meant with my looks so he turned to the guy who's at my side and told him to be out of the way.

Anwir made a frown with his statement. With melancholy he hold my face. But for the second time, I swayed my face not to be touched by him. Napansin kong ibinigay niya ang dala niyang tubig at emergency kit niya kay Dwyn at tsaka ako hinagkan ng mahigpit.

I stiffed in place as I don't know how to react. Manhid na ang puso ko para makaramdam pa nang kung anong emosyon. Puno na masyado ng sakit at galit para mapasukan pa ng ibang sensasyon.

"I'll save you, I promise. I'll save you." He whispered to my ears before leaving me.

Napayuko ako pagkatapos nang maladrama niyang inakto at napahinga ng malalim.

I'll save you, I promise. I'll save you.

"Ajaxdwyn speaking."

My thoughts were interrupted when I heard Dwyn's voice as he answers the call coming from his wristwatch. Napalunok ako ng sariling laway nang makaramdam ng uhaw kakayuko at kakahinga ng malalim.

Sana pala uminom ako ng tubig kanina. Potassium. 

"Narinig mo yon?"

Napamulat ako nang magtanong siya. Napangiwi siya nang makita ang mukha ko.

"You look a trash, kung alam mo lang."

Napairap ako sa komento niya samantalang napatawa naman siya sa nakitang ekspresyon mula sa akin.

"Kunwari ka pa. Kinilig ka naman kanina, halata masyado." He teased while unknotting me from ties.

Pinakalma ko na lang ang sarili at hindi pinahalata sa kanyang inis na inis na ako sa kanya. I remained my colorless and blank face.

"Ah!" Napasigaw ako nang matanggal niya ang posas sa katawan ko kasabay ng pagkabagsak ko sa lupa.

I felt different stares from everyone when they heard me groaned in pain so I tried to manage my foot to stood up.

"You don't need to pretend you're strong."

Napaawang ang labi ko nang hawakan nito ang baywang ko upang maitayo. My eyes were fixated at him as he put my right arm to his neck and wrapped his arm to my waist.

"Everyone can be weak and weary, Blaire. Everyone stumble and fall. You're not the only struggling, believe me."

Napaiwas ako ng tingin nang makuha ang nais niyang ipunto. We started to walk slowly towards my lovely cell. Kahit masakit ang katawan at ang mga paa, pinilit ko pa ring lumakad nang hindi paika-ika.

"Ang bigat mo ah." Komento ng lalaki nang makarating kami sa selda.

My forehead crimped as I saw a bed at the edge of this room. Lumapit ako dito at hinawakan ang malambot na kama para sa akin.

"Suit yourself. Tomorrow will be your last day." Malamig nitong ani bago ako nilisan.

Napaupo ako sa kama nang makaramdam ng pagod. I leaned on the wall at my side and started to wonder for nothing.

"Mag-isa ka na naman." I mumbled while closing my eyes.

Maybe I should take a rest and go to sleep first. Kung pwede nga lang na hindi na makabangon at mamulat sa susunod na araw ay mas mabuti. But I know that, that wasn't the best choice for this struggle.

Kaya kahit gutom at nauuhaw ay pinilit kong matulog para makakuha ng sapat na lakas. Sapat na lakas para makalaban at makatakas.

"You can't win over us. You can't escape from this monstrous chaos of us!"

Napabalikwas ako ng bangon nang lamunin ng masamang panaginip ang utak ko.

"Kumain ka muna."

Kabado akong napalingon sa lalaking nagsalita. Pero nawala rin kalaunan nang makilala ang tao. I heaved and wiped my tears that wet my face.

Bakit ba lahat ng masamang karanasan ko ay bumabalik? Bakit pati mga alaalang pilit kong ibinabaon sa limot ay bumabalik?

"Blaire."

I gulped before putting my feet on the ground and walked towards his side. Inilagay niya ang pagkaing dala niya sa isang maliit na mesa katabi ng aking kama. Nang makaramdam ng gutom at pananabik sa pagkain ay walang alinlangan akong umupo sa sahig kaharap niya upang kumain.

"Hinay-hinay, hoy. Hindi naman kita aagawan."

Napaubo ako dahil sa sinabi niya. I quickly grabbed the bottled water on his side and took a sip of it.

"Binangungot ka ba?"

Pinunasan ko ang basang nasa labi ko at nagpatuloy sa pagkain. I didn't bother myself to answer his query.

Pakealam niya? E kung tutuusin, isa siya sa mga taong naging dahilan para bumalik ang mga masalimuot kong karanasan noong nakaraan.

"So you did."

Padabog kong hinawi sa kanya ang platong dala niya nang matapos akong kumain. I drank the remaining water on the bottle while looking at his face. Nang matapos uminom, ay itinapon ko ito sa mukha niya na siyang mabilis naman niyang nasalo.

"Thank you." Sarcastically, he uttered.

I smirked. "You're welcome."

Tumayo ako at piniling maupo sa kama ko tsaka binalingan siya ng tingin.

"You can now leave." I mumbled in monotonous tone and closed my eyes as I lean my head on the wall.

I heard him scoffed with my remark but didn't felt he left the room, kaya napamulat ako.

"I said leave." May inis kong usal na siyang binalewala niya.

Kay sarap talagang lagutan ng hininga nitong lalaking to.

He moved his wristwatch closer to his mouth and said. "She's now ready."

Napakunot ang noo ko sa narinig. "Ready for what?"

Nagsimula siyang lumakad palapit sa pwesto ko kaya mas lalo lamang akong napakunot.

"Behave, young lady. Don't try to shoot him down and just be obedient to him."

I scoffed as I understood his sentence. "Why would the helium I w-"

"Makinig ka na lang."

Napaigtad ako sa tono ng boses niya kaya hindi ako nakapagsalita. I diverted my gaze at him as I felt my hands trembling in fear.

The heck, why would I be scared!?

"Blairelaidy! Ang aking prinsesa!"

Biglang nanindigan ang aking mga balahibo sa tonong narinig. Agad akong napatayo dahil sa pagsulpot ng lalaki. I scoffed and turned to Dwyn and gave him a dagger look.

"I'm so sorry, my dear that you have to endure all of these!"

I clenched my jaw and formed a fist as he rubbed my cheeks gently. Umiwas ako ng tingin at lumakad palayo sa kanya. I tried to pretend that I wasn't affected by his mere touch so I made a sweetest smile for him.

"No need to worry, my dearest father! I'm doing great! Thanks to you."

Nawala ang ngiti sa labi ko at napalitan ng seryosong tingin nang makitang hahawakan na naman niya ako.

"Get off." I uttered with diction.

But instead of obeying what I want, he smirked and told Dwyn to tie me in chain. Again.

"What do you want?"

Ngumiti ang gago sa akin at tsaka sinenyasan ang lalaking nasa tabi ko na lumabas. I stared at Dwyn as he went out of the cell without putting me in chain but instead leaving me words of warning.

"Take a sit, first."

Napabaling ang tingin ko sa gagong kasama ko nang magsalita ito. At dahil alam ko at kilala ko na siya ay mabilis na tumugon ako sa gusto niya.

"Kalma, anak. Gagamutin ko lang naman ang mga sugat mo." Ani nito nang nakangisi.

Hold gold. How many times would I be felt horrible whenever he smiles wickedly?

"Tell me, Blairelaidy. Bakit ka lumayas nung araw na yon?"

Nagtiim-bagang ako sa tanong niya. Gagong atom. Alam na naman niya ang sagot e.

"You won't answer me?" He coldly uttered as he put an extra force on my wounded scars.

Tiniis ko ang sakit at hapdi dulot nang ginagawa niya nang ilang minuto. Pero dahil demonyo siya at gago, ay nasipa ko siya nang mahigit limang minuto na niyang dinidiin ang sugat ko. I immediately wrapped my wounds in my right leg as blood started to flood from it.

"Hindi ka pa rin talaga nadadala." Nakangiwi nitong usal habang nakatayo malayo sa puwesto ko.

"Ano bang ginagawa niyo dito? Ano pa bang gagawin niyo sa akin!?" I yelped in anger at him. "Hindi pa ba kayo nakuntento sa ginawa niyo sa akin noon!?"

"Bakit? Ano bang ginawa namin sayo noon ha!? Pinalaki ka namin at inaruga hanggang sa kaya namin! Kaya ano bang kahibangan ang pinagsasabi mo!?"

Napamaang ako. "Inaruga!? O baka naman inalipusta?"

"We should've killed you way back then before you escaped."

Napahawak ako sa kamay niyang sinasakal ang leeg ko. I tried to untie his fist hands on my neck but I couldn't. Masyado siyang malakas samantalang ako ay pilit pa umaahon sa pagkakalunod at pagkawalan ng maraming lakas. I was left with no choice but to accept his tight grip on my neck making me struggle in  breathing.

"Pero syempre, dahil nandito ka pa, I should used you for the last time before your death time. What do you think?"

Mabilis ko siyang naitulak nang pakawalan niya ang leeg ko. He laughed humorously as I tried to catch my breath. Pero hindi pa nga ako nakakaahon sa pagkalunod ay dinaganan niya ako at pinilit ipinahiga sa kama nang walang-awa.

"After how many years of searching, finally, I found you."

Mabilis na dinaga ang puso ko ng kaba at takot sa inusal ng lalaki.

"Sto- no, no! Stop, please, stop! Maawa ka naman sa akin! Tama na!"

Nag-unahan ang mga luha ko sa pagdaloy nang hindi siya nakinig sa pakiusap ko. I wept harder and yelped louder as he started to ripped my shirt.

"Ssshhh. Hush, sweetie. This won't last longer, don't worry."

Pinilit kong sinipa at hinawi ang mukha at mga kamay niyang pilit dinudumihan ang pagkatao ko habang umiiyak at sumisigaw nang walang pakundangan.

"Hayop ka! Hayop kayo! Mga demony-"

"I SAID, SHUT UP!" Sigaw niya sabay sampal sa mukha ko.

"Tumahimik ka kasi, para mabilis tayong matapos! Konting kooperasyon lang naman ang hinihinga ng ama mo e, ibigay mo na!"

Napahagulhol ako at napahawak sa bibig ko nang hindi ko mapigilang mapaiyak. I stared at him and tried to begged for mercy but he didn't listened. He never listen to me. They never did.

"Yan! Ganyan dapat, behave!"

Nanginig ang katawan ko nang maramdaman ang marahas nitong paghaplos sa magkabila kong paa patungo sa tiyan ko. I closed my eyes trying to wish this is just an ordinary nightmare I always dreamt every night. But when I felt a great pain and chills inside because of his touch, I cried more and wished I died a long time ago.

"Heneral Paladin!"

I gasped and trembled in fears as he stopped pleasuring my body with his dirty hands as someone called his name. Nakita ko ang inis sa mukha nito nang maisturbo siya sa ginagawa niya pero ngumiti na lang din kalaunan.

"Ajaxdwyn." Kalma pero may inis nitong usal sa lalaki. "I told you not to interfere, right?"

"Paumahin, Heneral. Pero pinapatawag ho kayo ng Reyna. It's an important matter that must be discussed, immediately. 

I hugged myself as I felt an unusual cold. Napalingon ako sa lalaking masasabi kong nagligtas sa akin sa pagkakataong ito at nakita ang seryoso nitong tingin nang mapansin niya ang kalagayan ko.

"Okay! Just a minute. I just need to bid my farewell to my dearest daughter."

Oh God, please.

Napasiksik ako sa sulok nitong seldang ito habang yakap ang sarili nang dinampi ng lalaki ang labi niya sa leeg at pisngi patungo sa tenga ko. I shed more tears as I felt more than humiliated by his maniac act.

"Please your father, tonight. Okay?"

Napapikit ako nang marinig ang nakakakilabot nitong boses na siyang yumakap sa nanginginig kong sistema.

"Heneral."

"Oo na, heto na!" Galit nitong usal pagkatapos ay tuluyang iniwan ang seldang pinaglalagyan ko.

Napayuko ako at napatingin sa damit kong puno ng dugo mula sa mga sugat kong hindi nagamot ng tuluyan. Napahagulhol at napasinok ako ng paulit-ulit habang nakasubsob ang mukha ko sa magkabilang kong tuhod.

At alam kong kahit na ilang balde pa ng luha ang ilalabas ng mga mata ko hinding-hindi na mababalik pa sa katinuan ang utak ko. Lalo na nang mahawakan na naman ang katawan ko at mahukay na naman ang alaalang nagpapawala ng katinuan ko. Mababaliw na nga ata ako sa pagtakas at paglimot sa memoryang kinahihiligan ng mga taong umalipusta sa pagkatao ko.

Kaya naman bago mawala ako ng tuluyan sa pagkatuliro at dahil na rin sa matinding pagod ay pinili ko na lamang matulog habang pino-protektahan ang sariling katawan sa paraan ng pagkayakap nito.

I'll save you, I promise. I'll save you.

I sniffed as my tears began to flood my face. I hardly shut my eyes and uttered. 

"Paano, Anwir? Paano mo ako isasalba sa kamalasang nangyayari sa akin ngayon? Paano?"

-

"Tama na! Tama na, maawa kayo!"

"Anong tama na!? Hunghang! Wala pa ngang nangyayari e!" Isang malutong na tawa ang naibuga ng lalaki sa komento ng bata.

Napaiyak ang isang batang babae sa sulok nang hindi siya tinigilan ng mga lalaki sa pagromansa ng katawan niya. Pinili niyang lumaban kahit nahihirapan ngunit marami sila kaya wala siyang magawa kundi ang umiyak na lamang.

Walang awa nilang pinaglaruan ang katawan nito ng ilang beses sa isang araw. Hindi nila pinapakinggan ang mga pakiusap ng bata kahit magmakaawa pa ito sa sariling ama.

"Tama na, pa. P-please po, t-tama na." Nanghihinang pakiusap ng bata nang hindi siya tinigilan ng mga matatanda sa paghimo sa katawan nito ng paulit-ulit.

"M-ma! T-tulungan mo n-naman ako, p-pagod na pagod na po a-ako, ma."

Pero imbis na tulungan ang sariling anak sa pang-aalipustang ginagawa ng kanyang asawa, kakatwang isipin na mas pinili pa nitong itulak ang bata sa mga sira ulong lalaki kesa sa tulungan.

"Ang sama-sama niyo! Mga hayop kaaaayoo!"

"Haaa-" I gasped for an air as woke up from a nightmare.

I bit my lip to suppress my moan due to unbearable pain from my past together with the teardrops from my weary eyes.

"Hey."

"D-dwyn."

"Tubig."

I blinked as I stared at the glass of water he's holding down to my body that is now rinsed and cleaned?

"Sino-"

"I don't know the name, basta babae siya. Kaya wag ka nang mag-alala."

I sighed as a relief. Even my wounds are now aided and wrapped with bandages. Pati ang damit ko kanina na duguan ay napalitan na rin ng malinis at mabangong damit.

Mapait akong napangiti. Kahit naman anong linis ng katawan ko hindi pa rin mawawala ang dumi na na-

"Tubig." Seryoso nitong usal habang nakatingin sa akin. "Alam mo, nakakangawit siya ha."

Agad kong kinuha sa kamay niya ang baso nang magreklamo siya. Uminom ako ng konting tubig tsaka inilagay ito sa lamesang nasa gilid ko.

"O-okay ka lang?"

I frowned at him. "Do I look like I'm okay?"

He scratched his nape. "Sabi ko nga."

Napahinga ako ng malalim sa katangahan niya at sumandal na lamang sa pader na nasa likod ko. I tried to sway the terrific scene that was linked by my latest dreams and turned to the guy at my side.

"Anong ginagawa mo dito?"

Napaayos siya ng upo. "Binabantayan ka."

I furrowed. "Sa labas. Pwede ka namang magbantay sa labas ng kahon e."

He sighed and then stood up to go outside. But not to leave me but to check for something. Or someone?

"What the heck is your problem?" Nalilito kong usal nang lumapit siya sa pwesto ko.

"Check your pocket." He whispered.

Kahit naguguluhan ay sinunod ko pa rin ang sinabi niya. I got shock when I saw a piece of paper of and a keys.

"Keep that. Huwag na huwag mong ipapakita sa mga guwardiyang labas-pasok sa selda. Maliwanag?"

I didn't answered him and turned at the paper I was holding. I frowned when I saw what's inside the paper.

"Ano to!?"

"Here."

Napamaang ako nang ibigay niya sa akin ang armas ko.

"What the-"

"Sshhhh."

I quickly zipped my mouth as he commanded. At dahil nakatikom ang bibig ko ay pinandilatan ko siya ng mga mata. Nakita kong inilagay niya ang kutsilyo ko pati ang papel na hawak ko sa ilalim ng kama ko bago ako tinapunan ng tingin.

I gulped as my heart jumped just by seeing his genuine smile.

"Are you n-nuts?"

"I told you, I'll protect you."

Napaiwas ako ng tingin at napahawak sa dibdib kong lumulundag ng napakabilis.

Lintik na atom! What the helium is happening to me?

"Kumain ka ng marami at huwag na huwag kang matutulog para mas mapadali ang pagtakas natin. Naiintindihan mo?"

I wailed at him for too much confusion he's giving to me.

Umarko ang kilay niya. "Bakit ba?"

I crossed my arms and deadly stared at him. "You can't fool me again, dummy."

"Ano?"

"You traitor!"

Napasabunot siya sa buhok niya nang magmatigas ako. Ha! Anong akala niya sa akin tanga!?

"Kung ayaw mong maniwala edi huwag."

Nagulat ako nang mabilis niya akong tinalikuran.

"H-hoy, teka." Ani ko sabay hila sa kamay niya.

"Ano!?"

Inirapan ko siya nang sumigaw siya. Napakamot ako sa batok at mahina siyang tinulak paupo sa kama ko.

I cleared my throat after he sitted comfortably at my bed. I sighed and tried to meet his eyes while my heart is still on it's rapid beat.

"I already asked you about this last time, uulitin ko lang. Baka kasi may maisagot ka na ngayon." Untag ko.

"Ano?"

"Why would you help me? Why would you protect me?"

Napahinto siya sa tanong tsaka ako tinapunan ng seryosong tingin. Biglang natuyo ang lalamunan ko sa paraan ng pagtingin niya kaya napaubo ako at piniling maupo sa gilid niya.

Ayoko na ngang humarap sa kanya. 

I heard him sighed at my side but I didn't turned my eyes to him. Nakaharap lamang ako sa bakal na rehas na kumukulong sa akin habang naghihintay ng sagot niya. Pero nang wala akong narinig na salita sa kanya, limang minuto na ang lumipas ay inis akong napalingon sa kanya. And to my surprise, he was already intently looking at me which moved my heart even higher.

"It's my mission."

Napaawang ang labi ko. "W-what?"

He nodded. "I came from an unknown city, and was assigned to rescue you."

I scoffed. "You can't tell a whole story by just a few words, dummy. Just spill it!"

He smirked as I got irritated. Pero mabilis din itong napalitan ng malungkot na ngiti nang magsimula siyang magkuwento.

I don't know what's wrong with me but hearing his words wanted myself to believe him. Na kapag nakatitig ako sa mga mata niya, wala siyang ibang sasabihin sa akin kundi katotohanan lamang.

"No!" Napatayo ako at napasigaw.

"Anong no?"

I halted. I pretended to be mad at him so I gave him a glare.

"Kung ayaw mong maniwala, problema mo na yan! Basta sinabi ko na sayo na misyon kong iligtas ka dahil yun ang utos ng lider namin." Tumayo siya at nagpagpag tsaka tinungo ang daan palabas ng selda.

Napaisip ako nang marinig ang sinabi niya kaya hindi ko maiwasang magtanong.

"Bahala ka na sa buhay mo-"

"Who's your leader? Why would he save me? Anong koneksyon ko sa taong yun?" With frowning brow, I asked.

Napahinto naman siya at may pagtatangka akong nilingon.

"You didn't listened earlier."

I sneered. "H-hindi ko lang narinig yung sinabi mo!"

Napailing siya at napatawa. "Talaga lang?"

I rolled my eyes. "Just say it!"

He boringly eyed me. "It's Beatrice."

Namilog ang mata ko at marahang napatawa dahil sa narinig.

"You're really a nut, dumbass." Ani ko habang tumatawa at umiiling.

Potassium! Bakit nga ba ako maniniwala sa lalaking to?

"Nah! You totally got it wrong, Blairelaidy. I'm not a nut nor a dumbass. And it's not your mother but it's your mother's sister."

Napahinto ako sa pagtawa at napalingon sa kanya nang dagdagan ng ang pangungusap niya.

"B-but she doesn't have a sister."

He smirked and touched my nose as he speak. "I am more knowledgeable than you, so you must believe me. At kung gusto mo pang mabuhay ng mas matagal, sa akin ka maniwala huwag sa iba."