D' Havoc : As Chaos Explodes

15 - (P)hosphorus

Kabanata XV

"I beg your pardon?"

Pilit siyang ngumiti sa pakiusap ko tsaka walang gana akong tiningnan.

"I already said, what I've said, okay? If you won't or can't trust my words, then I don't care! Problema mo na yun! Basta huwag na huwag mo akong dadalawin sa panaginip ko kapag namatay ka sa laban nato."

My mouth was left opened when he left me with those words.

"How could you!?" Napahinto ako at gigil na napasigaw dahil sa inis.

"You should've be clearer then!" Iritado kong sigaw sa pigura niyang dahan-dahang nilalamon ng kadiliman nitong selda.

I groaned when I couldn't see any trace of him from afar. Nasipa ko pa ang mesang nasa harap ko dahil sa sinabi niya.

"Anong nangyayari diyan?"

Mabilis akong napatayo ng maayos nang may lumapit na guwardiya.

"W-wala naman. M-may daga lang! Oo, daga." Natataranta kong usal sa lalaki.

Ngumiti ako ng pilit sa kanya nang sumilip siya sa likuran ko.

Wala kang makikita diyan, tanga.

"Parang daga lang e."

I scoffed when he left me with such remark.

"Pakainin kaya kita ng daga?" Bulong ko nang makaalis ang matandang guwardiya.

Nang makabalik sa huwisyo ay napaupo ako sa kama ko habang pilit inaalala ang sinabi ni Dwyn kanina. Natapos na lang ako sa pagkain pero hindi pa rin mawala-wala sa isip ko ang mga ibinunyag niya sa akin.

"It doesn't really make sense."

Patalon akong humiga sa kama at sinubukang mag-isip ng ideyang maaari kong maikonekta sa mga sinabi niya.

Whether he's telling the truth or not, I must look for topics that will give me an answer. I need to know the truth. Everything about the truth.

Pero paano ko gagawin yun kung mismo ako ay hindi alam kung ano ang totoo sa hindi? Kung sa sarili ko mismo hindi ko alam kung sino ang paniniwalaan o hindi.

"Right!"

Napaupo ako at maingat na kinuha sa ilalim ng kama ko ang piraso ng papel na ibinigay niya sa akin kahapon. Napailing ako nang mabasa ang isang walang saysay na mathematical equation na gawa sa periodical elements.

Tantalum plus (Seaborgium minus Sulfur) plus Phosphorus plus Uranium plus (Arsenic minus Sulfur) plus Nitrogen = ?

I sighed. "Pero hindi e. He wouldn't waste his time making some equation if it's nonsense." I mumbled as I convinced myself.

Kaya naman binasa ko ulit ang papel at pilit inalala ang mga symbols ng mga elements na nabanggit. Maybe I can decipher and know the hidden word by it's symbol.

Okay!

I heaved before I started working. "Tantalum is Ta. Seaborgium is Sg and Sulfur is S. P for Phosphorus, U for Urani- potassium."

Tagpuan lang pala!

Natatawa akong napahiga ulit sa kama at itinapon sa kung saan ang papel.

"Ang slow ko don ah! Tsk."

"What do you think you're doing?"

Napabangon ako nang marinig ang boses ni Dwyn. I widely smiled at him and was about to spill the hidden word when I saw that he's not alone. Agad napatikom ang bibig ko lalo na nang makitang nasa paanan niya ang papel.

Holy gold. Bakit ko ba tinapon yon!?

"You seem to have fun with Ajaxdwyn, Blairelaidy."

I turned to the maiden and chuckled. I swayed my hand to dismiss her sentence as I got her point. "No, mother. I'm just happy to be with traitors!"

She rolled her eyes with my statement and seem to be convinced with it, kaya mas lumaki pa ang ngiti ko.

"You're here to visit me for the last time?" I sweetly asked her.

Her brow knitted with my remark that's why she stared at me suspiciously.

"Oh! I'm just happy to die tonight mother, don't mind my weird smiles."

Nakita ko ang pag-irap at pag-iling ni Dwyn sa likod ng ina ko kaya mas lalo akong napatawa. Nawala nga lang agad ito nang utusan niya ang mga tauhan niya na ilabas ako ng gusali.

Good thing I brought my knife with me as I inserted it on my belt.

"I just want to tell you that your death time is extended, darling. Imbis na mamaya, ay sa susunod na araw na lang, okay? Hindi ka naman magtatampo kay mommy niyan, hindi ba?"

I clicked my tongue inside and sneered at her sentence.

Baliw.

"Hindi ba!?"

Napahinto ang mga guwardiya sa paghila sa akin nang sumigaw ang baliw nilang lider. Kaya wala akong ibang ginawa kundi ang ngumiti sa kanya at tumango.

"Good! Perfect!"

I rolled my eyes as she clapped happily and turned her back against us. Nasa likod niya lang kami nakasunod habang lumalakad patungo sa kung saan.

Habang naglalakad ng nakayuko sa madilim na kagubatan ay hindi ko maiwasang mag-isip ng kung anu-ano.

Totoo kayang may kapatid ang ina ko? Hindi ko pa kasi nakita at wala akong planong makita ang mga kamag-anak o kapamilya ng mga magulang ko. But if ever it's true, why would he save me from his sister? Bakit ngayon lang?

Also, I want to know what's the reason of this chaos. Kung bakit gusto akong patayin ng mga magulang ko? Bakit ako pinagkaisahan ng mga kaibigan ko? Why did Mievienne lie to me? Why did her family kept me and adopted me?

At sa dating mayor, sino nga ba ang may pakana nang pagkamatay niya? At bakit niya piniling isakripisyo ang buhay niya para lang mailigtas ako sa mga taong pilit akong patayin?

I sighed. "How sure am I if it is all true?"

"Here we are! Surprise!"

I stopped from wondering and diverted my gaze around the place. Gulat akong napatingin sa aking ina nang makita na ang lugar na hinintuan namin ay ang lugar na nakasulat sa papel na hawak na niya ngayon? What the heck!?

"Did you liked my surprise?"

"What's the meaning of this?" Gigil kong usal nang bitawan ako ng mga kawal pagkatapos maitali sa isang malaking puno na malapit sa ilog na siyang tambayan namin nina Mievienne.

My wicked mother gave me an awful smile as she mischievously beamed. "You can't fool a fool, my darling! And you can't fool yourself to say that I am convinced with your actions!"

Kunot-noo akong napatitig sa kanya at sa lalaking nasa likod niya.

"Good thing, I had Ajaxdwyn on my side!"

I blew an air as I saw the piece of paper she was holding.

I smirked. "I actually solved it for you! You're very welcome."

Napangisi siya sa naging komento ko. At kalaunan ay napahalakhak nang mas ngumisi ako sa kanya.

I knew her very well! Alam ko namang gusto niyang makita ang naiirita at naiinis kong reaksyon. But I am not dumb enough to be lured by her. Dahil alam kong hindi yun ang salitang nakasulat sa papel na ibinigay ni Dwyn kanina sa akin. I've read nothing on the paper earlier, so she can't fool me.

Pero ang tanong, anong kagaguhan na naman to Ajaxdwyn!?

"You're getting braver, ha? Ngayon, tingnan natin kung gaano ka katapang." She winked at me before she shouted. "Cut the tree and drown her into the lake!"

"What!?"

"Yes my darling! It's a sweetest and memorable night swimming for you!" She devilishly laughed and tapped my cheeks twice before leaving me behind.

"Hindi! Hindi m to magagawa sa akin! Potassium, bitawan niyo ako! Ajaxdwyn! Nasaan ka bang Dwyn-de ka, potassium ka!"

I immediately searched for Dwyn as I heard my mother's most insane command pero hindi ko siya mahagilap sa kung saan! Napalunok ako at napahinto sa pagpupumiglas nang mabilis na naputol ng mga guwardiya ang punong nakatali sa katawan ko.

"Pagbabayaran niyo ang lahat na ginawa niyo sa akin. Tandaan niyo yan." I said while gnashing my teeth to scare them.

Pero isa lang kinatatakutan nila kundi ang mga magulang ko kaya tinawanan lang nila ako. Napapikit ako dahil sa inis at kaba nang agaran nila akong naihagis sa ilog.

"Paalam, mahal na prinsesa!" They said in unison as they made a terrifying laugh.

Huminga ako ng napakalalim bago tuluyang mabaon sa ilalim ng tubig nitong ilog kasama ang isang mabigat na kahoy. Pinalobo ko ang pisngi ko para makayanang makahinga ng mas matagal habang pilit kumakawala sa taling nakakabit sa katawan ko.

Help me, please. Please, help!

Napapikit ako at nagsimulang mapaiyak nang unti-unti akong nilulunod paibaba ng kahoy. Narinig ko pa ang malakas na hiyawan at tawanan ng mga guwardiya bago nila napiling iwanan ako ng tuluyan.

I wept in silence and tried to reach for my knife at my back but I failed to hold it. I did it for many times but I failed to grab it kaya mas lalo lamang akong napaiyak.

Kaya naman bago ako mawalan ng hininga sa gabing ito ay pinilit kong iminulat ang mga mata para masilayan ang ganda ng mga bituing nagniningning sa kalangitan kasabay ng mga alitaptap na sumasayaw sa aking paningin.

I tried to smile for the last time before closing my eyes.

"S-save me, p-please." Please.

And that was the last word I uttered before I drown in the river together with the depths of my tears.

"Mama!" Masiglang sigaw ng bata habang tumatakbo patungo sa kwarto ng kanyang ina.

Nakangiti itong kumakanta nang pumasok sa silid ng ginang. Pero napahinto ito ng makita ang ginagawa ng kanyang butihing ina.

"Ma? What are you doing?" Maingat nitong tanong.

Pero wala sa huwisyo ang ginang kaya nagulat ito sa presensya ng bata. Natatakot man ay mas lumapit pa ang bata sa kanyang ina at pilit tinanong kung ano ang ginagawa nito. Pero dahil naiinis ang ginang sa mukha ng bata ay mabilis niya itong pinalabas sa kanyang silid habang marahas na hinihila sa braso.

"Aray, ma! M-masakit po!"

"Eh, ito!?"

Napaawang ang labi ng bata at nagsimulang mapaiyak nang makatanggap siya ng sampal sa kanyang ina.

"I told you not to enter my room without my permission and not to call me as your mother, right!? Bakit ba hindi ka nakakaintindi!? Ang bobo mo talagang bata ka! Wala kang kwenta!"

Mas lalo lang napahagulhol ang bata nang makatanggap pa siya ng mas maraming sampal, sabunot sa buhok at masasakit na salita galing sa kanyabg ina.

"W-why do you hate me so much? Wala naman ho akong ginagawang masama e." Sinisinok na usal ng bata sa ina.

Natigilan ang matanda sa naging tanong ng bata at napaluha nang makitang nasasaktan ang kanyang bata. Pero dahil malakas ang tama ng mga drogang iniinom nito ay mabilisang napalitan ang emosyon ng matanda.

"Anong wala ha!? Anong wala!?"

"Ma!" Sigaw ng bata habang pilit sinasangga ang mga sampal at sipa ng kanyang ina.

At nang wala siyang magawa ay mabilis niyang tinakbo ang kanyang kwarto at doon na lamang nagkulong buong araw.

Isang gabi, mula sa pagkakahiga ay napabangon ang bata at napasilip sa kanyang bintana nang marinig ang malakas na busina ng isang sasakyan na pagmamay-ari ng kanyang ama.

"Finally, papa's home!"

Mabilis na naligo ang bata at nagpaganda bago lumabas ng kanyang silid. She knows how her father wants her to be look and smell good, kaya pinaghahandaan niya talaga ang mga sandaling kasama niya ang kanyang ama.

For her, ang kanyang ama ang nag-iisa niyang kakampi sa bahay nila. Dahil kapag inaaway siya ng kanyang ina, palaging nandyan ang kanyamg ama para labanan siya.

But not until, she turned twelve. Not until when her father witness how beautiful her daughter grew up.

Lahat ng pagmamahal at pag-aaruga ay nawala. Lahat ng ito ay napalitan ng malaswang gawain at pananakit sa batang walang ibang gusto kundi ang mamuhay ng masaya at mapayapa.

"Demonyo kayo! Mga hayop kayo!"

"Tumahimik ka!"

Namuo ang galit at poot sa dibdib ng bata nang mamulat siya sa katotohanan. Sa katotohanang baliw ang pamilya niya at mamamatay tao ang mga ito.

"Darating din ang araw ng kamatayan niyo! At sisiguraduhin kong, masusunog ang mga katawan niyo sa kalayo!"

"I said, shut up!!"

Napuyos sa galit ang batang babae nang sunggaban at saksakin siya ng kanyang ama sa kanyang tiyan. Napasigaw pa ito sa impit at sakit nang paulit-ulit siya nitong halayin at pagsamantalahan habang nanghihina ang katawan.

Walang ibang nagawa ang bata kundi ang umiiyak at ang isumpa ang kademonyohan ng mga magulang niya.

"Laira."

"You can't fight against us, Blairelaidy! You will never win over us! Tandaan mo yan!"

"Laira!"

I hardly gasped as I woke up.

"Oh, Jesus Christ! Thank God, you're alive!"

Tinulak ko ang lalaking yumakap sa akin nang mapaubo ako at bumuga ng maraming tubig mula sa aking bibig, tenga at ilong. I punched my chest countless times to help myself to calm down while the guy at my side worriedly gently tapped my back.

"Laira." He uttered with so much concerned.

I turned to him with tears on my eyes as he called me. At walang pasubali ko siyang hinagkan nang mamulat ako sa isang napakasalimuot na panaginip.

"Pinagtulungan nila ako, An. H-hindi nila ako tinigilan. Walang-awa nilang dinumihan ang k-katawan ko. A-anwir, please save me!" Nanginginig akong napasigaw at napahawak sa tenga ko nang may marinig na kakaibang tinig mula sa itaas.

"Hey, Laira! Lai! Laira-"

"Paparating na sila." Naiiyak kong bulong habang balisang nakamasid sa paligid. "Anwir, they are coming to kill me! Kailangan nating tumakas! Anwir, please, please, Anwir! Maawa ka sa 'kin, t-tulungan mo ako."

Umiling ang lalaki sa sinabi ko at pilit akong hinagkan nang mawala ako sa sarili. "Hush, Laira. You're now okay, I'm just here."

I cried harder on his arms as I felt like dying. I hold him tighter as I felt the goosebumps that horrifies my system. I covered my mouth not to sound louder as I wept harder trying to hide from my enemies.

"Hey, Lai-"

"They u-used my body to pleasure their self-interests, Anwir! Paulit-ulit. Marahas na- no!"

Napaiyak pa ako lalo at napasigaw nang akma niya akong hahawakan sa kamay. Kaya naman kahit natatakot ay pinili kong ihakbang ang aking mga paa para tumakbo palayo sa kanya.

"Laira, wait! Hey, don't run! Laira!"

"Stop!"

"Laira, what's going on?" Nag-aalala nitong ani.

Pero wala ako sa katinuan para yakapin ang nag-aalala niyang mukha. Dahil sa pagkakataong ito, gusto ko lang na tumakas sa mga mararahas na haplos mula sa lahat ng tao.

"Lai, this is me."

"No! Don't try to go near me!" I yelped as I swayed a thick stick of a tree to him. "Lumayo ka sabi e!"

Napasabunot siya sa buhol niya bago alo timapunan ng tingin. "Laira, calm down. Si Anwir to! Kaibigan mo ako, hindi kita sasakta-"

"No!" I cried, trying to get away from his touch. "I said no! Ano ba!?"

"Hey, baby. Come on, I'm not gonna hurt you." Magaan niyang usal. "Come here."

Napahinto ako sa sinabi niya. Pero napaiyak lang lalo nang magsimulang manakit ang ulo ko.

"Hey, Lai!"

"Don't touch me!" Sigaw ko nang hinawakan niya ako.

"Pero Lai-"

Naputol ang pangungusap niya nang mapasigaw ako dahil sa sobrang pananakit ng ulo ko. Napaluhod ako at napahawak sa aking sentido nang hindi matigil ang pagsakit nito. Na para bang sa ilang sandali pa ay sasabog ang bungo ko dahil sa sobrang sakit.

That's why I couldn't help myself to stop crying and moaning as my bad memories started to wrapped my system.

"Tama na p-po."

"Halika na, anak. Pagbigyan mo na si papa!"

"Wala kang kwentang anak!"

"Isa kang demonyo! Mamamatay tao!"

"Ang hina-hina mo! Ang bobo mo pa!"

"Ang mabuti sayo, mamatay na lang! Just die already, will you!? And stop pestering our lives! Go to hell, you b***h!"

"H-hindi." Humahagulhol kong pakiusap habang pilot kumakawala sa mga memoryang nagpapabaliw sa aking sarili.

"Laira Anon, ano bang nangyayari sayo?"

"H-hindi. Hindi, hindi, hindi!"

"Laira!"

Repeatedly, I shook my head to Anwir when he approached me with worried face. Nanginginig kong hinawi ang kamay niyang nais na lumandas sa pisngi ko. Nakita kong nasaktan siya sa ginawa ko pero pinilit niya pa ring patahanin ako.

I cried more as I went crazier because of my past memoirs.

"Hey, it's okay. Hindi kita sasaktan-"

"Sinungaling ka! Sinungaling kayong lahat!"

"Laira!"

I ran as fast as I could into this secluded forest just to escaped from everyone. Just to escaped from their touches!

"Laira!"

"Ah!" I yelped in pain as I got stumbled.

Mabilis akong napalingon sa likod ko upang makita kung may humahabol pa ba sa akin at nang makitang meron ay mabilis na dinaga ang puso ko ng kakaibang takot, kaba at pandidiri sa sarili. Napahagulhol ako habang pilit na umaatras palayo sa lalaki.

"T-tama na, p-please. Pagod na p-pagod na ako. T-tama na."

Naiiyak na lumapit ang lalaki sa akin at napailing. "L-laira, si Anwir to. You don't need to be frightened with me, I will help you. I saved you from drowning, Laira. And I will continously save you, trust me."

"H-hindi, h-hindi lumayo ka sa 'kin!" I shouted as I stood up and picked a stone for me to use for hitting him if ever he'll do such a thing.

Pero imbis na mabasa ang takot sa mga mukha nito ay ang matinding pag-aalala lang ang nakikita ko sa mukha ng lalaki. Kaya naman ay mas lalo akong kinutuban at kinabahan.

"Lumayo ka sa ak-"

"Laira!"

"Tama na! Tama na!" Mabilis ko siyang pinagbabato ng kung anu-anong napupulot ko sa lupa at mabilis na tumayo para sana tumakbo.

"T-tama na!"

"Lai, p-please. Stop hurting yourself."

I sobbed more when he successfully wrapped my system and whispered those words down to my heart. Nanghihina akong napaluhod nang hindi makayanang makawala sa yakap niya. Pilit kong hinabol ang aking hininga sa walang humpay na pag-iyak at paggamit ng sobrang lakas para masuntok siya.

"T-tama na."

"Hush, baby. It's fine, I'm here for you. I'm here for you." His voice cracked as he uttered the last word but still manage to comfort me.

"A-anwir."

Nanginginig akong tumingin sa mga nag-aalala niyang mga mata nang kumawala siya sa yakap. I bit my lip as I can't stop my tears from falling while looking at him.

"I'm s-sorry." I whispered, almost a croak. "I'm sorry."

"Hey, no. It's fine."

He hugged me again and caressed my back to hush me. But I felt mixed-emotions inside so instead of stopping from crying, I wept more, more and more tears. Lalo na nang maramdaman ang gaan na paghaplos niya sa likod ko ay mas lumubog lang ako sa paghikbi.

"Akala ko k-katapusan ko na. Akala ko m-mawawala na talaga ako ng tuluyan dahil sa pagkakalunod. Akala ko mama-"

"Stop."

I bit my lower lip as I zipped my mouth. I pouted and continued crying while he's holding my shaking hands. Mas lalo lang akong napaiyak nang masilayan ang mukha niya.

"T-thank God, you s-saved me."

He gave me a reassuring smile before giving me an another cozy, warmest and tightest hug which made my heart to ease from rumbling.

"T-thank you for coming to save me."

Napailing ang lalaki at pinakawalan ako sa mahigpit na yakap niya. He started to rubbed my cheeks as he wiped my tears so I closed my eyes to cherish the moment.

"Thank you for keeping yourself alive, Lai. Thank you for fighting."

I sniffed and whined with his statement.

"Ang dami mo nang naiyak oh. Tama na nga."

I pouted when he teased me. Pero agad niya namang binawi ang biro niya at hinagkan ako ulit. Napapikit ako nang makaramdam ng matinding pagod sa lahat ng nangyari sa akin sa mga nagdaang araw.

I just want to rest at his arms, tonight. I want to disregard all the pain and be calm even just for tonight.

"I'm here for you, Lai. Always."

Napahinga ako ng malalim nang maramdaman ang magaan na paghaplos ng kamay niya sa ulo ko. I sulked myself even more to him as I felt a little drowsy from everything. At hindi nga naman ako nagkamali sa pagsandal sa kanya. Dahil lahat ng sakit at pighating naipon sa aking kalooban ay dahan-dahang nawala dahil sa paraan ng paghaplos niya sa buhok ko at sa mahinahon niyang boses na nagpapakalma sa tuliro kong puso.

"Lights will guide you home.

And ignite your bones.

And I will try-

To fix you."

I weakly smiled as I heard him sang for me for the second time. He broke the tight hug and face me. But I bent down on him as I slowly embraced the sleepiness and tiredness I felt for my whole life.

"Sleeptight, Lai. Have a peaceful night tonight, love."

Napamulat ako mula sa mahimbing na pagkakatulog nang masilaw ang mga mata ko sa liwanag na nagmumula sa langit. Napaunat ako at humiga ng patagilid para matulog ulit ngunit napabangon din kalaunan nang makita ang lalaking katabi ko.

Anong nangyari?

Napaayos ako sa pagkakaupo at sinuri ang paligid na pinili kong tulugan. I covered my mouth as I yawned and then turned to Anwir who's comfotably sleeping on a bed of dried leaves.

"Anwir." Tapik ko sa mukha niyang nilalamok na. "Hoy, Anwir. Gising."

"Hmmm?"

I gulped as I saw his fresh face in a closer way. Tumikhim ako at piniling tumayo para makalayo ng konti sa lalaki.

"Good morning." He uttered in his hoarse voice while smiling at me.

Nailang ako sa titig niya kaya napaiwas ako ng tingin. "Morning."

He chuckled and playfully brushed my hair as he stood up. "Tinulugan mo ako kagabi, ayan tuloy mga damit natin tuyo na!"

It took me for a minute to give him a respond as I was trying to calm my heart. The memories happened yesterday and in the past suddenly flashed in my mind but I tried to shrugged it off.

"Do you wanna stay here for a minute?"

Napailing ako at napahinga ng malalim.

"You sure?"

I smiled and nodded. "Saan tayo ngayon?"

Inalalayan niya akong tumayo habang hinihimas ang likod ko nang mapaubo ako ng ilang beses.

"You okay?"

I nodded while coughing. "I'm fine. So saan nga tayo?"

He hold my waist and led the way. "Sa selda mo."

I halted. "Ha?"

He sighed. "I'm sorry, Lai. But this is not the right time for me to take you out of this place kaya babalik muna tayo sa selda mo. I already found someone to be a witness and make a false report of you, running away. So please-"

"How did you found me last night?" I furrowed when I remember that no one knows that I was thrown into the river last night but only my mother and his guards.

Nakapagtataka lang kung bakit niya ako natunton kagabi. Not unless he know something about it.

Wait. "No way."

"It's not what you think. Ajaxdwyn told me."

"What?"

"It's not the other way around but Ajaxdwyn informed me. Okay? Kaya tara na at baka may makakita pa sa atin na magkasam- aray!"

Hinawi ko ang kamay niya at gulat siyang tiningnan. "He did!?"

He heaved a sigh as he carressed his hands and nodded at me. "Yes, Laira Anon. So if you don't have any questions, may we proceed?"

Napamaang ako sa nalaman kaya napatanong ako sa sarili. "Why would he do that? E, hindi naman totoo yung kinuwento niya sa ak-"

"Laira."

I halted and faced Anwir at my side. "Bakit?"

He frowned. "Are you okay?"

"Ah- sorry. Of course!" I said and even smiled at him trying to convince him.

"Do you want to take a re-"

"No! I'm fine, An. Let's keep moving."

Inunahan ko siya sa paglalakad at mabilisang tinahak ang daan patungo sa king kulungan habang nakasunod lamang siya sa likuran ko. At habang naglalakad sa gitna ng kagubatan ay hindi ko maiwasang paganahin ang utak ko sa paraang magpapagulo sa isipan ko.

I know that he was just concern about my state and he's just afraid to be caught but still I can't help myself to doubt his actions.

Kanino ba siya kakampi sa akin o sa kalaban ko? Sino ba ang mga ka-alyansa niya, kasama ba ron si Dwyn o ang linyada ng mga magulang ko ang kasapi niya? Kanino nga ba ako maniniwala, sa mga salita at kilos na ipinakita niya sa akin kagabi o kay Dwyn na minsan nang magtraydor sa akin?

But whatever may be the answer are, I'm much more thankful that he saved me last night. Because for the first in my life, I felt safe from his arms.

For once in my life, I thank God for keeping me alive.