D' Havoc : As Chaos Explodes

16 - (S)ulfur

Kabanata XVI

"Baka nakakalimutan mo na susunduin ka na ni Kamatayan bukas."

The curve on my lips faded as he intervened my imagination. I rolled my eyes at him.

"Hindi ko po nakakalimutan."

"So ano yan?" Turo niya sa mukha ko. "Masaya mong sasalubungin si Kamatayan bukas?"

"Shut up, will you?"

"Hinatid at niligtas ka lang ng tao, kinilig ka naman?"

"Inggit ka lang!"

He scoffed as he stood up. "Bakit naman ako maiinggit, aber?"

I mocked at him. Ewan ko sayo!

"Bakit nga ako maiinggit?"

Napailing ako. Hindi ko na lamang siya pinansin at bumalik na lamang sa pagkakahiga.

I was still astounded by the feeling of being safe with Anwir. I don't know why I make it is a big deal. E, minsan na rin din naman akong nailigtas ni Mievienne way back years ago. Pero siguro dahil feeling ko ang pagkakaligtas sa akin sa pagkakataong ito ay hindi isang kasinungalingan. It was pure and genuine. It comes from within.

Kaya hindi ko talaga maiwasang mapangiti kapag naaalala ang mga pangyayari kagabi hanggang kanina. Him being my companion and my saviour makes my heart be at peace.

I remember that after we bid our goodbyes in a warmest way earlier, ay may isang lalaki ang sumalubong sa amin para ikulong ako pabalik.

He told me that the guy is an ally, so I didn't bother myself to doubt him. But of course, I won't let my guard down from everyone. Yun nga lang, wala akong armas na magagamit. My knife was drown in the river at sabi ni Anwir hindi niya raw ito nakita. He was focused on saving me, anyway.

"You really like him, don't you?"

I mocked at him as his eyes scrutinizes me. "Nahihibang ka ba?"

Hinawi ko ang mukha niya nang inilapit niya ito sa mukha ko.

He smirked. "Ikaw. Nahihibang ka na."

Bumangon ako sa pagkakahiga at pinili siyang harapin. I crossed my legs and arms and creased my forehead.

"Ide-deny mo na naman?"

"Ano bang problema mo?" I snorted.

"Just say it, Blaire. You like him or not? Just a friend or more than a friend?"

I pressed my lips as I couldn't give him an exact and precise answer.

May gusto nga ba ako sa kaibigan ko? Do I really have a feelings for Anwir?

Pero hindi! Alam ko kung sino ang gusto niya. Alam kong si Mievienne ang napupusuan ni Anwir matagal na.

I sneered. Dwyn laughed and shook his head.

"Huli ka!" He yelped.

"No!" Agaran ko namang sagot. "I don't like him, okay? Can you stop saying nonsense?"

Inis akong sumandal sa pader na nasa likod ko dahil sa nakakarindi niyang tawa.

"Alam mo, kawawa yung lalaki sayo e. In-denial ka masyado."

I sighed when he firedback. "I told you, I don't like him."

"Bakit hindi?"

Napakunot-noo ako. "At bakit oo?"

Hysterically, he laughed. "Aminin mo na lang kasi! That whenever he's around or whenever he touches you, you felt your dumb heart burning!"

Napailing ako ng paulit-ulit tsaka siya sinundot sa noo niya. "Ulol!"

"Oh no! Look at you, you're blushing!"

"Tungstena mo!" Sigaw ko sabay lapit sa kanya para sakalin siya. "Ayaw mo talagang tumahimik?"

He tilted his head and hold my two hands. Napahinto ako sa pagsakal sa leeg niya at napatitig sa mukha niyang nakangisi.

"You like him."

I frowned when he said those words in a tedious way. He genuinely smiled at me and pinched my nose after a minute of not responding him.

Naitulak ko siya nang tumawa na naman siya. "Hindi nga sabi!"

"Kung hindi siya, e sino?" Panghahamon niyang usal na siyang inirapan ko lamang.

"What the helium is wrong with your big mouth?"

Napayuko siya sabay takip sa bibig niyang di matigil sa kakatawa.

Buang!

"You're funny."

Walang-gana ko siyang tiningnan. "Oh really?"

"Yup!" He sweetly smiled and nodded.

Napakamot na lamang ako sa buhok ko at napailing. "Ewan ko sayo."

"So totoo nga!?" He exclaimed in between of his chuckles.

I inwardly wailed with his annoying voice. Ang sarap niyang sakalin ulit!

"You.like.him."

"Bakit mo ba pinipilit na gusto ko yung tao, ha?"

"Commander Viscus!"

Sabay kaming napalingon ni Dwyn sa lalaking nasa pintuan ng selda ko. Napaiwas ako ng tingin nang makitang nasa likuran niya ang ama ko.

"How's my daugh-"

"Magandang hapon, Heneral."

I turned to Dwyn when he interrupted my father's sentence. I sensed that he did it on purpose so I gave him a nod and a smile. Pagkatapos ay agaran niyang hinila ang kanilang Heneral at mga tauhan nito palabas sa selda ko. I felt a great relief as I was left alone in the dungeon.

"They are your parents?"

I took a deep breath as I remembered Anwir's question before he left me in the forest. Hindi man katanggap-tanggap ang mga pagmamaltrato nila sa akin, still I can't hide the truth. The truth that I am a child by a demon. The legal thought that I was raised by a demons.

Hindi ko nga lang alam kung bakit ganoon ang trato nila sa akin. Na para bang isa akong hayop na pinalaki lang nila para api-apihin. Ang tanging alam ko lang ay simula nang may mawala kaming katulong sa mansyon ay doon na nagsimulang mangati ang kanilang mga kamay para saktan ako. Kasalanan ko ba kung bakit nagmatigas ang katulong namin na labanan sila kaya nila ito pinatay?

Like helium, I was innocent that time! Sila ang mga baliw na demonyo na pilit iginigiit sa akin ang lahat ng mga kademonyohang gawain nila.

And if ever Dwyn was telling the truth about my mother's sister, then I must look for her sister. Maybe she knows the answer of all these troubles. Baka alam niya kung bakit ang init-init ng dugo sa akin ng mga magulang ko.

"Ay takteng atom!" Napaigtad ako nang kinalabog ng isang guwardiya ang mga rehas na para bang gusto niya itong sirain.

"Pagkain!"

Napatingin ako sa pagkaing itinulak niya papasok sa selda ko tsaka sinamaan siya ng tingin.

Napailing siya at napatawa. "Huwag kang maarte! Pasalamat ka pa nga ang binigyan ka pa ng Reyna ng pagkain e! E, kung tutuusin mamamatay ka na naman din mamaya, bakit kailangan mo pang lumamon? Para magsayang ng pagkain?"

My eyes automatically rolled as he retorted. "Ang daming sinabi, akala mo naman importante."

"Anong sinabi mo!?"

Gigil akong napatayo at lumakad sa dako niya. I smirked when I saw how he stepped his foot backward as I moved forwardly.

"A-anong gaga-"

I harshly grabbed his collar with two hands for him to be closer to my sight. Napailing ako nang makitang natakot siya sa ginawa ko. Pilit niya pang nilalabanan ang paghila ko sa kanya sa paraang paghawak niya sa rehas. Pero dahil naipon na ang lakas ko at ilang araw na rin akong nagpipigil, mas hinila ko pa ang mukha niya para maipit siya sa bakal na nagbibigay harang sa aming dalawa.

I mischievously gave him a dark smile as I moved my lips nearer to his ears. I tapped his shoulder twice as he shivered by my sudden move. Pero nang magmatigas siyang kumawala sa hawak ko ay binitiwan ko ang damit niya pero nilagay ko naman sa leeg niya ang mga kamay ko.

"Kung mamamatay man ako sa araw na ito, ikaw naman ang dadalawin ko. Hindi sa isang kulungan na magiging selda mo kundi sa isang masamang panaginip na magpapabuhay sa mahimbing mong pagtulog gabi-gabi."

With a devilish sound, I laughed as I get off my hands on him.

"Are you ready for it?" I mumbled to tease him.

Pero hindi niya nakuha ang biro ko sa ginawa niyang pag-atras palayo sa puwesto ko. Nanginginig niya akong tinuro at sinigawan nang makabawi sa pagkakatumba nang manghina ang mga tuhod niya.

I smirked. "What a coward."

"D-demonyo. Demonyo ka! Isa kang halimaw!" Sigaw niya habang tumatakbo palayo sa kwarto ko.

Napatawa ako nang magkumahog siya sa pagtakbo. Kinuha ko ang pagkaing dala niya at naupo sa kama ko para kumain. But before I decided to swallow the food, I wickedly smiled and whispered.

"I am Blairelaidy Lazarte, the fiestiest and scarest among all demons. I might be your sweetest dream at night but I might also be your most frightening nightmare at every fights of your life."

I halted and rolled my eyes. Napatawa ako sa sariling kabaliwan at nagsimula na lamang kumain.

-

Nang lumipas ang ilang oras at nang matakpan na ng mga ulap ang kalangitan na hindi pa rin bumabalik si Dwyn ay nabagot ako at dinalaw ng matinding pagkainis.

"Baka naman nakalimutan niyang tatakas ako ngayong gabi?" Irritated, I hissed.

Inis akong humiga at nagpagulong-gulong sa kama habang naghihintay sa kanya. I tried to peek outside of this cave earlier when I told the guard I want to pee. Pinayagan naman niya ako kaya mabilis kong nakabisado ang daan palabas. Sadyang nakakatakot nga lang sa labas. Kapag kasi inilalabas ako sa selda, paiba-iba ang daan na dinadaanan namin kaya nalilito ako. Pero may nakuha naman akong hint kanina about sa lugar.

My stupid dungeon was placed between the large wall that separates us from outside world. Kumbaga, nakakulong ako sa isang kweba na nasa hangganan nitong Hydro. Ang hindi ko pa lang alam ay kung saan ang lagusan palabas ng Hydro.

At yun ang kinaiinisan ko ngayon. Kasi si Dwyn ang nakaatas na magturo sa akin kung saan ako dadaanan mamaya, pero hanggang ngayon, wala pa siya!

"Ahem."

Agad akong napalingon at napatayo nang makarinig ng boses. But I was disappointed to see it's not the guy I was looking for.

"Pinapasabi ng mabuti mong ina na magsasaya muna sila ngayong gabi bago ka nila patayin. Kaya matulog ka na ng maaga dahil panghuli mo na ito ngayon." Malamig nitong usal bago ako tinalikuran.

Napabuga ako ng hangin nang mapansing walang nakasunod sa kanya.

Asan ka na bang gago ka?

"Pssst."

Unconcsiously, I lift my feet up as I heard someone's whistle. Kinilabutan ako sa narinig kaya lumayo ako ng konti sa bintanang nasa itaas nitong kama. Feeling ko kasi doon nagmula ang boses. I stared at the dark window for a minute to secure that no one was peeking on me. But when I saw a couple of big eyes I instantly startled and cussed.

"s**t!"

Agad akong napasandal sa rehas ng selda ko at napahawak sa dibdib ko.

"What the heck? Do you wanna die now!?"

He winked at me and made a smile before throwing me a paper.

"Saan ka ba galing? Ba't ang tagal mo?" Bulong ko sa kanya nang makalapit sa ako sa bintana.

Bad for me, kailangan ko pang ilagay ang lamesa sa ibabaw ng kama para maabot ang bintana.

"Tsaka, bakit ka nandyan? Paano mo naabot tong bin-"

"Ang dami mong tanong! I climbed, okay? Now, listen."

"Omy-"

"Oops!"

Namilog ang mata ko nang muntik na akong mahulog sa lamesa. Mabuti na lang at mabilis akong nahawakan sa kamay ni Dwyn kaya naibalik ko kaagad ang balanse ko.

"So as I've said, you need to listen intently to me."

I gulped and slowly nodded as I realized how close our faces to each other. Kaya naman pasimple akong humawak sa magkabilang gilid nitong bintana para mabitawan niya ako.

I can't handle the feeling when he's touching me! Parang pati kaluluwa ko hahawakan niya.

"Nakikinig ka ba?"

"Ah-oo!" I fake a smile." Pagkatapos, anong gagawin ko?"

He chuckled and pinched my nose.

"Aray!" Mahina kong sinapak ang kamay niya.

"Wala pa akong sinasabi." He laughed which made me stopped.

Ay tanga!

"Pero di nga, seryoso na. Nandyan sa papel ang direksyon palabas nitong lumang building na'to. May nakaipit din na susi diyan sa papel, actually marami yan e. Sorry, hindi ko kasi alam kung alin dyan ang kailangan sa hindi."

"Ano?" Reklamo ko.

"Ssshh! Oo na, kasalanan ko na. Sorry na nga diba?"

Annoyingly, I groaned in silence. "And so, what's next?"

"Follow the directions written in that paper. And after you get out of this building, you'll see a small tunnel hidden in a wall. Hindi mo siya basta-basta mapapansin kasi kakulay siya ng mga damo sa pader kaya hanapin mo na lang."

Napasapo ako sa noo sa sinabi niya. "Ang galing mo."

He smirked. "Now you know."

Potassium. "Pagkatapos?"

"And when you found the way in towards the tunnel, pumasok ka don. Diretso ka lang hanggang sa makita mo na ang liwanag."

"Liwanag?"

"Liwanag ng langit."

"Ay gago! Ano ba!?"

Nagpigil siya ng tawa tsaka nag- peace sign. "Basta! Sundin mo na lang ako. Remember to be at the tunnel before 20 minutes."

Bumaba ako sa pagkakapatong at nagsimulang basahin ang nasa papel tsaka ibinulsa ang mga susing nakalagay dito.

"Do you have any signal for me to know when will the show ends?"

Tumango siya. "The fireworks."

Napatigil ako. "F-fireworks?"

"Oo. Bakit? May problema ba?"

Umiling ako at itinago sa kanya ang aking ngiti. Great! Now I can watch the sky be filled with fireworks.

"Hindi ka pa nakakakita ng fireworks?"

"How about you?" I turned to him, disregarding his remark. "Akala ko ba sabay tayong lalabas dito?"

"Oh, that! Sorry, mi amor. Pero kailangan ako sa Centro habang nagdiriwang ang mga baliw mong magulang doon."

Napatango ako. "I see."

"Mabuti na rin yun at para may magbabantay sa kanila. Pinaghihinalaan na ako ng Reyna at ng Heneral kaya kinakailangan na iwanan kitang mag-isa dito. I know you can do it by yourself, anyway so I don't have to worry, right?"

I blew off an air and nodded with motivation. "Of course."

He smiled and waved. "Goodluck!"

Bigla akong kinabahan nang hindi na mahagilap ng mga mata ko ang mukha niya pagkatapos niyang lumundag pababa sa punong inakyatan niya. Sabayan pa ng mapang-inis niyang goodluck na siyang nagpatakbo ng mabilisan ng puso ko.

"You can do it, Blaire. Kaya mo yan." I cheered myself up as I tapped my chest twice.

Nang hindi matigil ang kaba sa loob ko ay napapikit na lamang ako ng ilang sandali bago naisipang kumilos. Inuna ko muna ang kama ko para ayusin ito. I need to pretend that I was just sleeping in my bed so they won't suspect me.

Right! Mabilis kong kinuha sa bulsa ko ang mga susi para makalabas na pagkatapos ma-memorize ang direksyong nasa papel. Hindi ko rin naman kasi makikita ang nakasulat dito dahil madalim sa labas, kaya it's better to be safe than sorry.

"Okay? Paano ba 'to?" With shuddering hands, I started to test every keys on the first padlock that I needed to open.

"Ba't ang hirap?" Medyo naiinis kong usal habang kinalakaykay ang may kalawang na na padlock.

"Oh, come on!" Natataranta kong usal nang masubukan ko na ang halos sampung susi pero hindi ko pa rin mabuksan -

"Oh great!"

Mabilis akong lumabas sa mabahong kahon at sinarang muli ang pintuan para hindi mapansin ng mga guwardiya na nakawala ako.

At kahit wala akong makita dahil sa sobrang dilim ay pinili ko pa ring ibuka ang aking mga mata para madaling mahanap ang lagusan palabas. Kaya dahan-dahan akong lumakad palayo sa aking selda habang nangangapa ang aking kamay sa pader. It made me walked easier with that state, kasi nalalaman ko kung papaliko ba ako or didiretso lang depende sa hangganan ng nakakapa kong pader.

"Shi-" I quickly covered my mouth with my right hand as I made a loud noise.

"Bakit ka ba kasi nakahiga diyan?" Bulong ko sa isang guwardiya na nakahandusay sa sahig.

I checked his pulse rate and see that he's still alive. Siguro natutulog lang to. No! Baka mahuli niya a-

"Hoy, baba-"

"Holy!"

I automatically pushed the guy on the wall when he grabbed my wrist. Ngunit nabitawan din kaagad ito nang makilala ang lalaki.

"Sorry."

"Gusto mo bang mahuli, ha? Ba't ang bagal-bagal mong kumilos? Umalis ka na!"

Napasimangot ako nang mabilis niya akong naitulak.

"Ang sakit nun ah." Angal ko habang inaayos ang sarili sa pagtayo.

Bwisit talaga kahit kailan.

"Alis na!" Gigil nitong ani kaya napairap ako.

Pero bago ako tumuloy sa paglalakad ay kinuha ko muna ang baril na armas ng lalaking mahimbing na natutulog sa sahig.

"Patay na ba yan?" Pang-uusisa ko habang dahan-dahang kinukuha sa lalaki ang baril. "Pinatay mo ba?"

"Ginawa mo naman akong mamamatay tao katulad mo."

"Huwaw." I hissed.

"Umalis ka na, ano ba!?"

"E, ano bang ginagawa mo dito?"

"I'm checking on you!"

Napahinto ako nang lumundag ang puso ko sa sinabi niya.

"Napag-utusan lang ako, okay? I already made a trap and poisoned every guards in the building, kaya umalis ka na bago pa tayo mahuli. Bilis!"

Napamaang ako nang marahas niya akong tinulak bago niya ako iniwanan. Kaya nang makarinig ng ingay mula sa Centro, indikasyon na magsisimula na ang kanilang pagdiriwang ay mabilis kong isinakbit sa balikat ko ang baril at agarang tumakbo palabas.

"He's checking on me?" I frowned. "Baka naman tina-traydor na naman ako ng gago kaya niya ako pinuntahan? Aish!"

I shrugged all the thoughts that's making my brain to explode and made a move to succeed in this battle.

Napapahinto lang ako sa paglakad-takbo kapag may tumatamang ilaw sa mga daan na kailangan kong lagpasan. It's a light coming from the Hydro's tower na siyang ginagamit ng mga superior para masigurong walang hampaslupang magpaplano na tatakas. Hindi ko nga alam na hanggang sa dulong bahagi ng Hydro ay aabot pala ang liwanag galing sa Centro.

"Hello ladies and gentlemen! How are you tonight!? Are you having fun!?"

I snorted as I heard the most irritating voice from my mother as she welcomed her guests. But instead of ranting about her I moved forward and fastly to see the finish line of this building.

Napangiti rin ako sa wakas nang tuluyan akong makalabas sa gusaling nagkulong sa aking kalayaan.

"Okay? So where is the wall?"

I roamed around my eyes and touched every leaves that scattered on the tall wall of this city. Nagsimula akong kabahan nang lumipas ang limang minuto pero hindi ko pa rin mahanap-hanap ang pintuan ng tunnel.

"Holy gold. This is making me insane." I exclaimed as I took a step closer in a big tree to lean on it.

Hinihingal akong naupo sa gilid nito at nilagay ang dala kong baril sa gilid ko. Pinaypayan at pinunasan ko ang sarili nang mainitan.

"Nakakapagod tumakas." Ani ko habang lumilingon sa paligid. "Nauuhaw na talaga ako. Wala bang tubig dito? O kahit sa ilog na lang ako iinom?"

Tumayo ako ulit at naghanap muna ng maiinom. Pero nang wala akong makita at parang napapalayo na ako sa malaking pader bumalik ako sa dinaanan ko. Mabuti na lang at hindi ko dinala ang baril kaya natunton ko kagad ang punong pinagtambayan ko kanina.

Gusto kong magpahinga kaya sumandal muna ako dito nang ilang minuto. Para naman makabawi at makapag-relax kahit sandali. Pero dahil hindi ko araw ngayon at minamalas ako hindi yun ang nangyari.

Potassiiuummm! 

Mangiyak-ngiyak akong napasigaw nang mahulog ako isang napakatigas na semento mula sa pagkakasandal ko sa isang puno.

"What the helium was that!? Paano ako nilamon ng isang puno!?"

Napatingin ako sa itaas na siyang pinanggalingan ko at sa isang sekretong lugar na aksidente kong natagpuan.

I gasped in surprise as I realized something. No way!

"This is the hidden tunnel!?" Masaya kong usal habang tumatawa.

"No way! Eto nga!" Napatili ako nang rumehistro sa aking isipan ang mahiwagang daan patungo sa sekretong lagusan.

"Holy gold. That was amazing!" Ani ko habang inuunat ang likod ko.

"Hindi ako nakapaghanda dun ah. Ang sakit sa likod ko dahil sa pagkabagsak! Sino ba nakaisip nito?"

I started walking in a dimmed antre as I heard a continous bang from afar. That's the firework!

"Potassium."

Paika-ika akong tumakbo palabas nitong mataas na kweba nang marinig ang sunod-sunod na pagputok sa kalangitan. Mabilis na dinaga ang dibdib ko ng napakaraming sensasyon.

Una, kinakabahan ako kasi baka sa oras na ito, tapos na ang palabas nila at maaaring alam na nila na nakatakas ako. Pangalawa, natatakot ako. Takot ako sa maaaring kalalabasan nitong pagtakas ko at sa maaaring bubungad sa akin paglabas ko sa mahabang pasilyo na ito. Pangatlo, naiiyak ako. Naiiyak ako marahil sa kaba o takot pero mas nangingibabaw saya sa lahat.

Hindi naman sa hindi ko pa naranasang makakita ng fireworks. It's just that, everytime I see a lights from the sky, the scenario is not the happy events you are thinking. At kung sa iba, fireworks made them jump in extreme happiness, sa akin hindi. Kasi palagi akong nalulunod sa sariling kapag nakakakita ng fireworks sa kalangitan.

That's why I want to make this moment memorable. I want to make a new memory while looking in the sky, staring at the beautiful fireworks from above.

Liwanag.

Nagsimulang manlabo ang aking paningin nang nagsiunahan ang mga luha ko sa pagdaloy.

I finally found the light.

Mas binilisan ko pa ang pagtakbo nang maaninag ko ang isang pigura ng lalaking may hawak na lampara. Hindi ko masyadong makita ang mukha ng lalaki dahil sa liwanag na nanggagaling sa labas at dahil sa hawak niyang ilaw pero kilala ko ang hugis at tindig ng katawan nito.

I stopped from running when I couldn't hold my breath anymore. Marahas kong pinunasan ang mga mata ko nang hindi matigil ang pag-agos nito. Napahawak ako sa bibig ko nang hindi ko mapigilang mapahikbi.

"A-anwir." I uttered in between my sobs and smiles.

Mas napaiyak ako nang makitang iwinawagayway niya ang kamay niya para makita ko siya. I chuckled and bit my lip to suppress every emotions that were glowing from inside.

"Free yourself! Come on!"

I widely smiled and slowly walked towards him as he shouted. Ang dahan-dahan kong paglalakad ay napalitan ng mabilis na pagtakbo nang mamutawi sa puso ko ang sobrang kasiyahan.

I remember the last time I run away, I was afraid and scared all by myself. But now, I am running away again from the cruel world I entered. Not by myself anymore, but with someone I never imagined to be with.

"Ba't ka ba huminto-"

"Anwir!" I chuckled as I hugged him tightly. "Y-you saved me, again. T-thank you." I whispered as I tighten the hug as I continued to tear up.

Pero nang walang makuhang sagot sa kanya ay napatawa ako ng konti lalo na nang maramdaman ang paninigas ng katawan niya. Kumunot ang noo ko. Kaya naman kumawala ako sa yakap pero nang may ngiti sa labi at tiningnan ang mukha ng lalaki. Pero ako naman ang nanigas sa puwesto ko nang makilala at maaninag ng malapitan ang mukha nito.

"It's not Anwir, babe."

I gasped when he lean closer to me and pulled my waist towards his body. My mouth was left opened when he winked and touched the tip of my nose by his finger. I gulped when my heart began to beat erratically as he gave me his sweetest and genuine smile I never seen.

Helium, no way.

"It's Ajaxdwyn Viscus. Your one and only protector."