D' Havoc : As Chaos Explodes

17 - (Cl) Chlorine

Kabanata XVII

"B-bakit?" Namimilog ang mga mata kong nakatingin sa kanya.

"Anong bakit?" He chuckled.

And then when I realized that he's going to move closer to me, I immediately give him a slap before pushing him away.

"What the!?" He sneered while touching his left cheek. Napapadyak pa siya dahil sa sakit.

I silently groaned in annoyance. "Anong ginagawa mo dito!?"

He scoffed in disbelief. "Thank you ha!"

Napaiwas ako ng tingin at napasapo sa noo dahil sa sariling katangahan. Did I just hug him!?

"Now, what!?" He irked at me as I glared at him.

Naputol lang ang pagbabangayan namin gamit ng mga masasamang tinginan nang dumating si Anwir.

"Thank God, you safely escaped!"

"Ah- yeah." I uttered as I let go of his hug. Inis kong binalingan ng tingin ang lalaking nasa gilid namin nang tumawa siya. "Sipain kita diyan e."

He just mocked on me and started walking away from us. Napahinga ako ng malalim at napatingin sa lalaking nasa harapan ko. I arched my brow when I saw how his brow frowned.

"Did something happened betwe-"

"No!" I chuckled, nervously. "Alam mo tara na. Baka may makasunod pa sa atin dito."

"Oo nga pala." Hinawi niya ang kamay ko tsaka niya ibinigay sa akin ang dala niyang bag. "And also, is this your gun?"

"Oh? Y-yeah, sort of." I smiled before getting the gun on his hands.

"Kinuha ko kasi baka masundan nila tayo tsaka baka malaman nila na may lagusan palabas." He explained while staring at me intently.

Nailang ako sa titig niya kaya napaiwas ako ng tingin.

"Sino lang pala nakakaalam sa lagusan na yon?" May pagkamangha kong ani. "Kung sino man ang gumawa nun, bilib na talaga ako sa taong yun!"

"Tsk."

I stopped from walking when Dwyn faced me with a mocking face. "Ano na naman?"

"Ah- actually Lai, sila ni Mayor Santiago ang may gawa nun."

I shockingly turned to my friend when he butt in. He slowly nodded as he saw my expression. But when the guy at my side began to boast like an i***t I scoffed.

"Bilib ha?" He smirked and wiggled his brow at me.

Nang mabwisit ako sa ginagawa niya ay walang alinlangan kong sinuntok ang mukha niya.

"What the!?" He yelped, unbelievably looking at me.

I ignored his sentiments and pulled Anwir far away from Dwyn. Nang makalayo-layo kami sa puwesto ng lalaki ay napahinto dahil sa isang malakas na tunog na nanggagaling sa malayo. We automatically hid at the trees to cover our body.

"Hoy!" Tawag ko kay Dwyn nang hindi siya nag-abalang tumago.

Napakahambog talaga! Potassium.

"Hoy, gago!"

"Ajax!"

Nanlaki ang mga mata ko nang makitang may isang babae na nakasakay sa isang puting kabayo ang lumapit sa hambog na unggoy.

"She's familiar." Anwir commented.

Napaisip naman ako dun. Pamilyar nga naman talaga ang mukha ng babae.

"Hi!"

My thoughts of remembering the moments of with the girl stopped when she saw us behind the trees. Sabay kaming lumabas ni Anwir at maingat na lumapit sa kanila. I curiously looked at Dwyn when his hands were on the girl's waist.

"Ikaw?" I unconsciously mumbled.

She sweetly smiled at me and handed her hand for a shake hand. "Yes, it's me. The girl you met at the party. I'm Alohdein!"

Right. She's that bold girl who we bumped that night! Pero sino siya? Kaano-ano niya si Dwyn?

"Okay!" She chuckled and put down her hand when we didn't bother to accept her offer.

"So, what should I do?" She asked.

Nagkatinginan silang dalawa ni Dwyn sandali tsaka bumaling sa dako ko. Napakunot-noo ako nang hindi sila maintindihan.

"What?" Dumbfounded, I inquired.

"Laira."

I turned my gaze to Anwir when he called my name. He draw the spaces between us and gently pressed my hands. I gulped when my heart began to pester my system.

"Bakit? Saan ba tayo?" Mahina kong tanong habang pinipilit pakalmahin ang puso ko. "Hoy?"

"No." Umiling siya.

"Anong no?"

He took a sigh before giving me a smile. "I can't go with you. Nasa loob pa sila Tita Mauie kasama si Mievienne, I can't leave them there."

Napayuko at napahinga ng malalim. "It's fine." Pilit akong ngumiti sa kanya nang tumingala ako sa mukha niya.

"You should." Ani nito sabay yakap sa akin.

I want to hug him more but my system told mw not to, kaya mabilis kong pinutol ang yakap.

"We better hurry."

Napatango siya. "Take care."

I weakly smiled while staring at his lovely eyes. "Be safe."

Napapikit ako nang lumapit siya akin upang halikan ang ulo ko. Agad akong tumalikod sa kanya nang maramdaman ko ang pananakit ng dibdib ko.

Ang tanga ko. Ang tanga-tanga ko para umasa sa isang taong hindi naman pala ako ang gusto.

"Tara na."

I deeply exhaled before following Dwyn's steps. Pinilit kong iwala sa isipan si Anwir at pinagtuonan na lamang ng pansin ang lalaking nasa harapan ko.

"Sakay."

I surveyed my eyes at the animal he was pointing. Napangisi ako nang sinubukan niyang hawakan ang kabayo pero umangal ito. Napailing ako nang marinig ang mura niya.

"She can't come with me." Alohdein mumbled as she jumped unto her white horse.

Nakita ko ang pag-angal ni Dwyn sa sinabi nang babae pero wala siyang nagawa kundi ang sundin ito.

"But I can help you in some ways." She smirked at us before taking her way out.

Nalilito naman akong bumaling sa lalaking katabi ko na pala.

"Who is she? At anong tulong?"

Nagsimula siyang lumakad pagkatapos akong tinapunan ng tingin. Kaya naman wala akong nagawa kundi ang sundan siya sa anong daang tinatahak niya para hindi ako maligaw.

Masyadong malaki ang gubat nato kumpara sa gubat na nasa Hydro kaya malamang, malilito talaga ako. And whether I could trust this guy or not, I can't help my own feet to go against on his way. Ako lang naman ang magdurusa kung liliko ako. Tsaka, Anwir trusted him kaya dapat kong pagkatiwalaan ang mga desisyon ni Anwir kahit na hindi ako sigurado. Bahala na.

"Saan ba tayo pupunta?" Reklamo ko nang ilang kilometro na kaming naglalakad makarating lang sa lugar na gusto niyang puntahan.

"Ang ingay mo talaga." Angal niya nang hindi ako tinitingnan.

Napairap ako at inis na napahampas sa braso ko nang kagatin na naman ako ng lamok.

"Potassium. Tigilan niyo nga ako!" Gigil kong ani habang pumapalakpak sa ere mapatay lang ang mga lamok.

Kainis. Ubos na ubos na dugo ko dahil sa kanila.

"Andito na tayo." He said as he looked at me.

Inis akong tumingin sa paligid at napairap nang makitang nasa kagubatan parin kami.

"Come on!"

"Hoy!"

Bigla niya akong hinawakan sa kamay para hilahin patungo sa isang malaking kahoy. At ganun na lamang ang pagkalula ko nang biglang bumukas ang katawan ng puno. I got froze at my place kaya kinakailangan niya pa akong itulak papasok para lamang makausad kami.

"You're drooling." He laughed while looking at me.

Napabuga naman ako ng hangin hindi dahil sa pagkairita sa kanya kundi sa pagkamangha sa lugar na kinatatayuan namin.

"This.is.beyond.amazing." I whispered while roaming around the place. "Sayo to?"

He nodded and smirked. "You got it right!"

"Wow! Like, h-how? Paano nangyari to?" I shrieked as I sitted next to him. "Or maybe I'm just imagining things? Is this a pure hallucination or hologram? Ano?"

Tumayo siya at lumayo sa akin nang nakangiti. "I can't answer all your questions, darling. Sorry."

"Bakit hindi!?" I whined as I stood up.

"Stop asking questions and just take a rest. Baka inaakala mo nasa isang bakasyunan ka ha. Remember, you escaped."

Napairap ako at padabog na naupo sa isang kawayan na upuan nang maglitanya siya.

"Tsk." Umiling siya ng tatlong beses habang sinusundot ang noo ko.

"Ano ba!?" Aggressively, I pushed his abusive hands.

I thought he would stop pestering me but he didn't. Instead, he locked me in my current position as he moved his smirking face at my face. Kumalabog ang dibdib ko sa ginawa niya kaya mabilis ko siyang tinulak. But I wasn't strong enough to push him kaya nakayanan niya pa rin akong ikulong sa inuupuan ko.

I glared at him and hissed. "Don't you dare try to make a move, you dumbass."

But he just gave me a devilish smile before opening his mouth to speak.

"Hanggang kailan mo ba tatakbuhan at tatakasan ang katotohan? Hanggang kailan ka ba magiging duwag para hindi mo makayanang lumaban?"

I gulped and diverted my gaze somewhere. "S-shut up.

He sighed. He hold my chin with his fingers and fixed his eyes at me.

"I'll help you."

Nanindig ang balahibo ko sa inusal niya kasabay ng mabilisang pagkabog ng dibdib ko.

"I can help you, Blaire. Pero dapat mo munang tulungan ang sarili mo na umahon sa pagkalugmok. You must end this chaos swiftly before this chaos ends your life."

My heart stopped from beating as I heard his point. Napayuko ako at napahilamos sa mukha nang maisip na tama siya. I hardly took a deep breath when reality hits me.

"I need to fight for my rights." Mahina kong usal sabay baling tingin sa kanya. "We need to fight for our rights."

I saw how his lips curved when he heard my words. "Kain muna tayo?"

Napahawak ako sa tiyan ko dahil sa inalok niya at sabay kaming napatawa nang kumalam ang mga sikmura namin.

"Good thing, you knew how to cook." Komento ko sabay sandok ng bagong lutong pagkain na hinanda niya.

Hindi na ako nagtanong nang makitang puno ng pagkain ang magara niyang bahay dahil hindi naman niya ito sasagutin. Sa halos isang oras niyang pagluluto sa kusina ay nilibot ko ang lugar na pagmamay-ari niya nang may pagkamangha.

Imagine, papasok ka sa isang puno at bubungad sayo ang mataas na hagdan paitaas na may malawak na espasyo sa itaas nito, sinong hindi malulula sa pagkamangha?

Kaya naman hindi na ako magtataka kung bakit ganun ang pagkagawa sa lagusan ng Hydro. Maybe he's an Architect just like me? Or maybe not.

"What's your plan after this?"

I took a glance at the gleamy sky outside and turned to the guy who's sitting in front of me. Huminga muna ako ng malalim bago siya sinagot.

"Matutulog na guro."

He laughed. "Not that."

Napahinto ako at napatawa rin. "Babalik sa Hydro." I casually said as I continued eating my food.

In all fairness, he's good a cook.

"Tapos?"

I sighed before rolling my eyes. "I need to go back to do my revenge."

"Kailan?"

Napaisip ako. "Maybe after two days."

He arched his brow with my statement. "That fast?"

I nodded. "I can't just sit here and relax! Tsaka isa pa, baka ano pang mangyari kina An-"

"So, what's the plan?"

I pursed my lips when he interrupted. I closely stared at his brown eyes as I leaned my elbow above the dining table we were occupying.

"Tell me about your leader first."

Napansin ko ang pag-igting ng panga niya bago siya umiwas ng tingin. Napatayo ako nang tumayo siya.

"I need to know your leader or maybe talk to him for clarifications, Dwyn. You told me you can help me, so help me with this."

"It's too late." Melancholy, he said.

I scoffed and frowned. "Why not? May oras pa naman e. You can send me to him, right?"

"No."

"No!?" I scowled. "Alam mo, ang labo mo! Akala ko ba, you wanna he-"

"She's dead, Blaire."

Napaawang ang labi ko sa narinig. "W-what?"

"You can't talk to her anymore because she's already dead. And yes, it's a female."

"Ano!? Paano nangyari yun?" Sigaw ko habang nakasunod sa kanya. "Kailan pa? Anong ikinamatay?"

"She died twenty years ago." Mahina nitong usal kaya hinila ko siya paharap sa akin.

"Twenty!? Ang tagal na nun ah! Tsaka, kakasilang ko pa nun!"

He groaned when I yelped. "Oh ano naman kung kakasilang mo pa? Kailangan ba maging matanda ka muna bago siya mamatay?"

I sneered. "Nakakatawa."

"It wasn't even a joke." He rolled his eyes and turned his back at mine.

Potassium!

"Teka!"

"Ano ba!?" He dodged my hands as I grabbed his wrist, again.

"Paano mo naging misyon na iligtas ako sa kamay ng mga magulang ko? Kung utos niya, bakit nagkausap ba kayo? Bakit? Matanda ka na ba!?"

Sinamaan niya ako ng tingin. "Do I look like I'm old to you?"

I halted. "Medyo?"

"The heck!?"

"Joke." I yelped as he was about to grab my neck. "Joke lang, okay? I was just kidding!" Ani ko kasabay ng isang mahinang tawa.

Mabilis akong umatras palayo sa puwesto niya at nagsimula na namang mag-isip.

"Bakit mo nga naging misyon na iligtas ako? At paano mo ako nahanap?" May pagkasabik kong tanong sa lalaking nababagot na sa mga tanong ko.

Napasimangot ako. "May kausap pa ba ako?" Sarkastiko kong usal sabay talikod sa kanya.

"Matulog ka na."

I unbelievably looked back at him as he said those words. Kakausapin ko pa sana siya kaso mabilis siyang nakapasok sa kwarto niya kaya napairap na lang ako.

I loudly groaned in annoyance. "I can help you!? Ha! Your ass!" Sigaw ko bago lumakad patungo sa magiging silid ko.

What a helium thug he is!

Patagilid akong humiga sa matigas na kama nang magising ako dahil sa isang malakas na ulan. I tried to sleep more by drowning myself into this bed, but I couldn't. Kaya naman naisipan ko na lang na bumangon at lumabas ng kwarto. I made a walk towards the kitchen and look for a food to eat. Napahinto rin nang maisip na hindi pala ako marunong magluto.

"Tanga, ay!" I shouted as I heard a thunder.

"Anong gusto mo-"

"Holy!"

Napahawak ako sa dibdib ko sabay lingon sa lalaking gumulat sa akin. Mabilis ko siyang nasipa sa tuhod dahil sa nerbyos.

"Duwag."

I mimicked as he teased me. Nang magsimula siyang magluto ay naupo na lamang ako sa upuan malapit sa mesa at pinanood ang umuulan na langit sa labas ng bintana.

I sighed. Palagi talaga akong sinasabayan ng panahon. In every loathsome experiences of my life, tears from the sky never fails to pour my heart with sorrow.

But right now, I want to end it and never endure the pain anymore. I want to cast all the negativities in my system. I want to free myself from my undesirable history.

"Hmm."

Napakurap ako at napatingin sa umuusok na baso ng gatas. I thanked him for giving me some as he sitted at his usual spot. He cleared his throat and took a deep sigh before opening his mouth to tell a story. I took a sip on my hot drink and signalled him to start talking as it took him a minute to speak.

"You can share it to me, I'll listen." I carefully mumbled while staring at him.

He sighed and then gave me a weakest smile I've ever saw before glancing at the window at our side. Hindi ko alam kung bakit pero biglang dinaga ang puso ko dahil sa pinapakita ng mga mata niya. Bigla akong nakaramdam ng halo-halong emosyon dahil sa nakita. Kaya mas pinili ko na lamang na iiwas ang tingin sa kanya ang ituon sa basong hawak ko.

"Tell me. How would you stop your parents from doing evil things?"

I looked at him and there I saw the swift change of colors of his eyes. Humigpit ang kapit ko sa basong hinahawakan ko nang makita ang galit at sakit sa mga mata nito.

"Would you kill them?"

I run out of breath due to his sudden question. Agad akong napaiwas ng tingin sa kanya at napayuko na lamang habang nakatitig sa inumin ko. I gently rubbed my chest with my right hand as it started to kink.

"You can't ask me questions that has already an obvious answer." I straightly uttered, trying not to stammer.

Tumayo siya at lumapit sa pagkaing niluluto niya kaya nakahinga ako ng maluwag. Pero agad ding bumalik ang kaba nang maupo siya ulit sa harap ko. Nilapag niya ang pagkaing hinanda niya at binigyan ako ng plato.

"Finding and protecting you was my parents' mission, not mine."

"H-ha?"

He gave me a nod. "They were one of the trusted people of our late leader. Dahil siguro sa katapangan at kagalingan ng mga magulang ko sa pakikipagbakbakan gamit ang iba't-ibang sandata, sila ang napili ng dating mayora para hanapin ang nag-iisa niyang pamangkin. And that's you,"

I gasped and immediately stood up to escaped from his gaze. But when I realized something, I quickly turned to him.

"W-where are your parents, then? Bakit napasa sayo ang nakaatas na misyon na para sa kanila sana?"

He mocked. "What do you think?"

I blinked twice trying to digest his words and control the mixed emotions I am feeling. Napailing ako.

"N-no. Buhay pa sila, hindi ba? Hindi ba?"

"No."

I lost my balance when he moved his lips to answer me. "D-did my pa-"

Ngumiti siya at umiling. "It's not what you think."

Nagpakawala ako ng isang malalim na hininga dahil sa narinig. Pero hindi ko pa rin siya tinigilan sa kakatanong ng mga bagay na hindi ko pa alam.

"Lumalamig na ang pagkain, start digging."

I ignored his words and faced him with eagerness. "Si Mayor Santiago? Anong kinalaman niya sa akin?"

He sighed. "Ang dating lider ng aming grupo at ng grupo niyo ay mag-asawa."

"What!?" I exclaimed.

He tsked and smirked. "Yes, Blaire. He's your brother-in-law."

Napatakip ako sa bibig ko nang hindi ko mapigilang mapasinghap ng ilang beses. No effin' way!

"I told you to believe and trust us, didn't I?" He winked and made a smile.

I pursed my lips when no words can't escape from my mouth. Everything he said makes sense to me! At yun ang nakakainis!

"What? You have more questions?"

Huminga ako ng malalim at matapang na sinalubong ang mga mata niya. "What else are you hiding from me? Ano pa ba ang dapat kong malaman?"

"So simple."

"Tell me. Tell me everything!"

He smirked and turned his back against mine. "Matulog ka-"

I oppressively pull her wrist to face me. I demanded him the truth that I was seeking kaya hindi ako nagdalawang isip na hilahin siya. Pero nagsisisi agad ako sa naging kilos ko nang marahas niyang hinawi ang kamay ko pagkatapos ay hinila ang beywang ko palapit sa katawan niyang hindi ko makayanang mahawakan dahil sa kakaibang takbo ng puso ko.

"What do you th-" I automagically closed my mouth when he moved closer to my face.

Inis tuloy akong napahawak sa braso niya para hindi ako matumba. Napaiwas ako ng tingin at napapikit nang maramdaman ang hininga ng lalaki sa leeg ko.

"Open your eyes, Blairelaidy. Let go all your suspicions on me and the truth will reveal itself away in secrecy."

I yawned as I get up at the wooden bed the next day. My body felt comfortable sleeping on the rough woods. Ilang oras din akong nakatulog dito na para bang ngayon pa lang ako nabigyan ng pagkakataon na magpahinga. And I was thankful to have a long rest like this.

Pagkatapos marinig ang mga matatalinghagang salita kay Dwyn kaninang madaling araw ay mabilis kong tinahak ang daan papunta sa kwarto ko. Pinilit kong patulugin ang isipan ko at pakalmahin ang puso ko nang mahiga ako. Gladly, I quickly made a way in unto my dreams.

"Good morning." Sarcastically he greeted as I sat at the chair in front of him.

Nagtataka akong napatingin sa sala at bumaling sa kanya.

"Good evening." I greeted back. "Saan mo nga pala nakuha ang mga armas na yan?"

"Alohdhein handed it to me earlier."

I teasingly gave him a mocking smile.

"Don't be a fool. She's my sister."

"Really?" Gulat kong usal na siyang tinanguan naman niya.

"Kumain ka na para mabilis tayong makaalis para sa pagsalakay."

Nabitawan ko ang mga kunyertos ko. "Ngayon na?"

"Oo."

Napahinga ako ng malalim bago tumango sa kanya.

"Dom't worry. We have our team to be with us. Just be ready to fight."

Ngumiti ako ng pilit. "It would be better if I have my knife."

"Just eat."

Tumango ako nagsimulang yumuko para kumain. At habang kumakain hindi ko maiwasang mapaisip sa kung ano man ang maaaring madatnan namin mamaya. O sa kung ano man ang magiging kalabasan ng laban na to. But whatever it is, I hope good will win over bad things.

"Here."

Napahinto ako sa pagkain at napaharap sa kamay niyang may bitbit na kutsilyo. Napanganga ako nang makitang akin ito.

"How did you find this!?" Tanong ko habang hinihimas ang kutsilyo ko.

Holy gold. I missed you so much!

I turned to him while smiling while waiting for his answer.

"Just like how I found you."

I scoffed and rolled my eyes when he gagged. "Ulol." Mura ko na siyang tinawanan lang niya.

Nang sumapit ang hatinggabi ay mabilis kaming pumasok sa Hydro City, pero sa iba na namang daanan. I felt safer barging the city knowing that Dwyn with his sister, and their teams are on our side. They started to execute our plans kaya naman sinimulan ko na rin ang nakaatas sa akin. Pero bago ko nilakbay ang gusali na siyang inookupa ng mga magulang ko ay lumandas muna ako sa bahay ng mga Guerra.

I want to warn them about this battle tonight, kaya mabilis ko silang hinanap. Pero laking gulat ko nang mahagilap ko sila sa gitna ng kagubatan na para bang nag-aaway.

"Laira! Laira, anak!"

Mabilis na nanlambot ang tuhod ko pati na rin ang puso ko nang marinig ang boses ni Tita Mauie.

"L-laira, anak! Halika na, umuwi na tayo!"

"Ma, tama na!"

I frowned at Mievienne when she shouted her own mother. Nagpipigil ito sa galit at inis kaya mas nagtaka ako.

What's wrong with her?

"Hindi pwede, Mievienne! Baka napano na si Laira. Baka wala siyang masilungan or makain. Baka ano ng nangyari sa kapatid mo!"

"Kapatid!?" Miev scoffed. "Stop it, ma! I knew everything already! And you can't hide the truth from me."

Mas kumunot ang noo ko kasabay ng pagdagundong ng kaba sa dibdib ko.

"Ano bang pinagsasabi mo, Miev? Hanapin muna natin si Laira! Hanapin mo ang kapatid mo!"

"Ma, ano ba!?" Gigil nitong sigaw na siyang nagpaigtad ng puso ko.

Nagsimulang umiyak ang ina niya sa harapan niya kaya nabuo ang galit sa loob ko.

Ano bang problema niya!?

"Why don't you admit it to me already? Kasi alam ko na namang hindi niyo talaga inampon si Laira, eh! I knew already that you faked all her documents!"

Nalaglag ang panga ko at napasinghap dahil sa narinig. Nagsimulang mamuo ang mga butil sa mga mata ko pero pinilit ko pa ring makinig sa kanila habang nakatago sa isang puno di kalayuan sa puwesto nila.

"So please stop searching for her because she's not part of our family! She's not my sister! And she will never be!"

"Miev, hindi. Nak, h-hindi pwede." Ani ng ina niya habang pinipigilan ang babae sa pag-alis.

Pero dahil sa sobrang galit ni Mievienne ay marahas niyang naitulak ang ina niya.

"Can you stop looking for that freak, ma!? She's a monster! Let her strive in a hell!"

Umurong ang luha ko nang makita ang malakas na pagsampal ni Tita Mauie sa nag-iisa niyang anak. Kaya bago pa man sila mas magkasakitan, lumabas na ako sa tinataguan kong puno at nagpakita sa kanila.

"L-laira?"

Mabilis na dumaloy ang mga tubig sa aking mga mata nang marinig ang malambot nitong pagtawag sa pangalan ko.

I sobbed and reached her hand. "M-ma."

"L-laira, ana-"

"STOP!"

Huminga ako ng malalim at napatingin sa dako ni Miev nang pigilan niya kami na yakapin ang isa't-isa.

"What the hell are you doing here?" She said in gritted teeth as she moved closer to me. "You.are.not.part.of.this.family. You get it?"

"Mievienne, ano ba!?"

"Ano ba, ma!? Stop choosing a killer over your daughter!"

Nakaramdam ako ng pananakit ng dibdib dahil sa inusal niya. Umiiyak ko siyang binalingan bg tingin pero sinuklian niya lamang ako ng isang matalim na tingin.

"You lied to me." I cried, while staring at them. Sumakto pa na dumating si Anwir para awatin si Mievienne.

Mapakla akong tumawa. "How could you betrayed me?"

"You deserve it!"

I scowled at Mievienne. "I trusted you, Miev. And I never been a fake one to you. Paano mo nagawa sa akin to?"

"SHUT UP!"

Napayuko ako sa sigaw niya at napahagulhol ng mas malakas.

"Cut the crap, witch and just admit your faults! Huwag kang magmalinis na para bang hindi mo rin nagawang magsinungaling sa amin!"

"But I never intended to lure you!"

"Shut up!!"

I unbelievably looked at her. "Ano bang ginawa ko sayo, ha? Ano bang ginawa kong mali sayo!?"

"Mievienne!"

My jaw clenched after she gave me a slap. Mabilis siyang nahila ni Anwir palayo sa akin pero hindi man lang iyon nakabawas sa sakit na naramdaman ko sa kaloob-looban ko. Lalo na nang makita ang galit na mga luha ni Mievienne habang nakatingin sa akin.

"Stop pestering our life, and just leave the hell out of here!"

"Miev, ano ba? Tama na."

"No, Anwir! Dapat niyang malaman kung anong mali niya!"

I sneered. So, he also knew?

"Bakit? Ano pa ba ang hindi ko alam?"

Miev aggressively walked towards me and pulled my hair. Napamaang ako sa sakit pero hindi ko ginawang umangal.

"I wish you all the best in hell, witch. I wish you will suffer in hell like how my sister suffered in your hands when you killed her!"

I automatically dodged her hand and faced her. "W-what?"

"Yes, Blairelaidy! You killed my sister! You destroy my life! You brought a curse to my family! So, never ever try to be with us again and just kill yourself with your goddamn knife!"

Natataranta akong napailing ng paulit-ulit. "H-hindi. H-hindi, Miev! Hindi ako-"

My sentence was interrupted when she harshly wrapped my neck with her shivering hands. Nagmamakaawa akong tumingin sa galit niyang mga mata habang umiiyak.

I never knew she had a sister.

"M-miev."

With raging and shuttered eyes, she wickedly looked at me and smirked. I gulped and began to catch my breath when her hold became more assertive.

Please, no.

"How would you feel if I will kill you with my bare hands? Would you be happy to face your death?"