D' Havoc : As Chaos Explodes

18 - (Ar)gon

Kabanata XVIII

"Perfecto, Miss Guerra! Perfecto!"

Nabitawan ako bigla ni Mievienne nang marinig ang papuri ng isang babae. Napaupo ako dahil doon at pilit hinahabol ang hininga.

"Lai."

I quickly swayed Anwir's hands when he tried to help me. Nakita ko ang pagrkalungkot sa mga mata niya pero hindi ako nagpatinag, I continued staring at him with my raging eyes.

"I knew you would come back, my daughter!"

I clicked my tongue inside my mouth as I diverted my gaze at my mother. She wickedly smiled at me as she walks towards me.

"How dare you run away from me!"

My mouth was left opened as I gasped with her hardest slap. Pero hindi pa nga ako nakakabawi sa sampal niya, hinila na naman niya ako at hinawakan ng mahigpit ang panga ko. I madly glared at her when she didn't stop hurting me.

"Tama na, Beatrice!" Dinig kong sigaw ni Tita Mauie pero hindi nakinig ang magulang ko.

"I told you, not to disobey my rules. But you didn't listen!"

Napasigaw ako sa sakit nang humapdi ang pisngi ko sa paraan ng pagkakahawak niya dito. Sakto pa na itinulak niya ako ng marahas na agad namang sinalo ng mga guwardiya niya.

"I won't let you go this time and you'll see the death you never wishes!"

Namilipit ako sa sakit nang magawa niya pa akong sipain sa tiyan.

"Dalhin siya sa bulwagan, ngayon na!"

Agad na tumalima ang mga utusan niya sa naging utos ng mayora nila. I saw how Tita Mauie interferred, not to kill me, but my mother was already decided. Wala silang ibang nagawa kundi ang tangayin ako ng mga tauhan ng mga magulang ko para bitayin upang patayin.

Napapikit ako dahil sa inis. This is not the plan. Napakagat ako sa labi nang makaramdam ng kaba. Mabilis kong hinanap sa paligid sila Dwyn para humiling ng tulong. And ganun na lamang ang panlalaki ng mga mata ko nang pati siya ay mahuli.

"I'm so disappointed with you Ajaxdwyn!"

Malakas nilang tinulak sa tabi ko ang lalaki pagkatapos itong posasan gaya ng ginawa nila sa akin.

"Ano bang ginawa sayo nitong babaeng to ha, para mabilog yang utak mo!?"

Nag-aalala akong tumingin sa mukha ng lalaki lalo na nang makitang dumudugo ang kaliwang mata niya.

"What happened to you?" I asked, almost a whispered.

"Don't cry and just trust me." He uttered without taking a glance on me.

Napayuko ako at napasinghot dahil sa sinabi niya. Pinilit kong pigilan ang nagkukumahog kong dibdib at ang mga nagbabadya kong luha dahil sa sinabi niya. Kaya naman galit akong tumingin sa mga demonyong may pakana nito.

"Ngayon dahil andito na naman kayong dalawa, sabay ko na lang kayong papatayin! O di kaya, may mauuna at mahuhuli. Okay! So sinong gustong maunang mamatay?" Tanong nito habang nakakunot-noo.

She even pointed her finger at me and at my side trying to deduce who will be her first victim for today. I scoffed by the sight of her. Para siyang isang baliw na sabik na sabik na pumatay ng tao. Nakakalungkot na isipin na sarili niya pang anak ang gusto niyang patayin.

I sighed by the thought of being part of this sick family.

"Ikaw, nak. Sinong gusto mong mamatay?"

I mocked as she casually asked. "Why don't you kill yourself first?"

She waved her hand and laughed at my sentence. "How about you, Ajaxdwyn? Would you like to be killed first?"

I stared at the guy at my side and watched his reaction. I saw how he grinned at my mother and looked at me afterwards. Biglang lumundag ang puso ko sa paraan ng pagtitig niya sa akin kaya napaiwas ako ng tingin.

"Ano na!?"

"Sarili mo." Malamig na usal ng katabi ko. "Pagkatapos, isunod mo yang asawa mong wala namang silbi sa mundo."

"How dare yo-"

"Don't you dare!" Galit kong sigaw pagkatapos siyang sipain.

Mabilis akong hinila ng mga guwardiya nang matumba ang lider nila. Nakita ko ang umuusok na galit ng mga magulang ko dahil sa ginawa ko pero wala pa akong pakialam. Kulang pa yan sa lahat ng kababoyang ginawa nila sa akin! Kulang ang kanilang pagkamatay para pagbayaran ang mga kahayupang ginawa nila sa akin!

"Stop it, Beatrix or I'll shoot you."

"Ma!"

Gulat akong napatingin kay Tita Mauie nang tinutukan niya ng baril ang ina ko. Mievienne who was at her side keep on pulling her mother but she can't do it. Pursigido si Tita sa ginagawa niyang pananakot sa demonyong nada harapin ko kaya kahit anong pagpipigil pa ang gawin ni Mievienne sa ina niya, wala na siyang magagawa. Lalo na nang makitang pati si Tito Arturo ay may dala na ring baril na siyang nakatutok sa ulo ng ama ko.

"What do you think you're doing?"

"Subukan mong kumilos, mamamatay ka ng wala sa oras."

Dinamba ng matinding kaba ang puso ko nang makitang mas humigpit ang hawak ni Tita Mauie sa baril niya mapatahimik lang ang ina ko. Mas lalo lamang akong kinabahan nang sinubukang lumaban ng ama ko kay Tito Arturo kaya't hindi napigilan ni Tito na paputukin ang kanyang baril.

"Hayup kayo! Mga traydor!"

Mabilis na humarang si Anwir kay Tito Arturo pagkatapos niyang mabaril sa kanang braso ang ama ko. Pero hindi pa rin nakuntento si Tito sa ginawa niya kaya nilapitan niya ulit ang lalaki at itinulak sa isang poste. He signalled Anwir to get a handcuff, and they quickly handcuffed my father on a post while punching his face continously.

Nanikip ang dibdib ko dahil sa nakikita kaya hindi ko mapigilang mapaiyak.

Hindi ko alam kung bakit ako umiiyak dahil lamang sa nasasaksihan. Maybe because of the sight that they are hurting my father that reminds me of my terrible past or maybe because of the scenario that they became a rebel just because of my evil parents.

Hindi ko rin alam kung ginagawa ba nila ito para protektahan ako o ginagawa lamang nila ito dahil naaawa sila sa sitwasyon ko? Nandito ba sila para isalba ako sa kamay ng mga masasamang tao o nandito sila para bigyan ng hustisya ang pagkamatay ng anak nila?

"Pa, tama na! Ano ba!?" Mievienne yelped as she stopped her father from beating my father.

"Hey."

Napalingon ako sa katabi ko nang tawagin niya ako. He wiped my tears with his handcuffed hand and smiled at me.

"I said, don't cry and just trust me, right?"

I sniffed and nodded slowly.

"Great."

I gasped when he grabbed me towards his back.

"Not her, Mievienne."

I frowned at Miev when she pointed a gun on me. Kung hindi lang ako hinila ni Dwyn malamang nasakal na naman ako ng babae.

"Let them go, or I'll shoot her!"

"What the heck?" Dwyn cussed as Miev shouted at her parents.

"I said, stop!"

I groaned in pain when she successfully hit me on my right leg.

"Mievienne!"

"Laira!"

Napaupo ako sa sahig habang pinipigilan ang pagdurugo ng binti ko.

"Let me do it."

Napapitlag ako nang lumapit sa akin si Anwir sabay hawi ng kamay ko. Wala na akong nagawa nang mabilis niyang napunit ang pang-ibaba kong suot at sinimulang gamutin ang binti ko. At habang kinukuja nito ang bala ng baril na nakabaon sa binti ko, tinapunan ko ng tingin sila Mievienne na siyang nakatanggap ng isang malakas na sampal galing kay Tita Mauie.

"M-miev." I worriedly uttered.

"Mauiencia, ano ba!? Huwag mong saktan ang bata!" Tito Arturo angrily shouted at his wife.

"Pinupuntirya ang maling tao, Arturo!" Pabalik na sigaw ng asaw niya. "Alam mong hindi si Laira ang pumatay sa anak natin, kaya tulungan mo naman akong ipagtanggol ang bata!"

"Ma, stop it!" Miev yelped. "Stop protecting that witch! Stop protecting a killer!"

Marahas na hinili ni Tita ang anak niya nang magmatigas ito. "Makinig ka sa akin, Mievienne!"

"No!" Miev pushed her mother and turn to my mother who's now smiling widely, while watching us.

"So stupid of you, Mievienne." Komento ng ina ko.

"Kaya mo bang tumayo?"

I turned my head at my side when Anwir asked me. I looked down at my leg and saw that it was already fixed. Hindi ko alam kung paano niya nagawa ng mabilisan yun pero nagpapasalamat pa rin ako dun. I smiled at him and was about to utter when Dwyn interrupted.

Paano siya nakawala sa mga posas niya?

"Hey-"

He immediately wrapped his arms at my waist and help me to stood up.

"Salamat." He said to Anwir before facing me.

"What the helium did you just did?" I hissed but he ignored my sentiments.

"Kaya mo bang lumaban?"

I gulped and took a glance at my parent's side. Nakita ko ang pag-ngisi nito habang nakatingin sa nalilitong mukha ni Mievienne.

"I'll fight for you."

Napabalik ang atensyon ko sa lalaking nasa harap ko. Tinanggal niya ang posas sa kamay ko at seryoso akong tiningnan. Napahinga ako ng malalim. I shook my head as an answer and pulled the knife that was hidden at my left boots.

"I'll fight for myself." Matapang kong ani habang nakatitig sa mga mata niya.

"Then, I'll fight with you." He uttered as he hold a tight grip of his knife.

Napangiti ako sa inusal niya kasabay ng pagdagundong ng kakaibang sensasyon sa dibdib ko. Binalewala ko na lamang ito at pinagtuunan na lamang ng pansin ang mga demonyong kailangan kong labanan bago matapos ang araw na ito.

I roamed around to frown. Maraming mga guwardiya ang nakapaligid sa amin pero ni isa walang nag-atubiling makisali sa away. Nakatayo lamang sila habang nakamasid at nakatingin sa. maaaring mangyari sa lider nila. Hindi ko tuloy maiwasang mapatanong sa sarili.

"Focus."

I came back to my senses as Dwyn whispered. Kaya naman hinanda ko na ang sarili at tumayo ng maayos nang hindi humahawak sa kahit kanino para humingin ng alalay.

"Did you just lie to me?"

I heard Mievienne asked my mother. Napailing ako at napangisi nang makita ang demonyong pagkislap ng mga mata ng ina ko.

"And you fell for it!" She hilariously exclaimed before laughing.

Napakuyom sa kamay ang kaibigan ko dahil doon at mabilis na nakatakbo palapit sa isang demonyo. Pero mabilis na napansin ng ina ko ang pagsalakay nito kaya nakailag siya sa rito.

"Mievienne!" Sigaw ko nang matumba siya dahil sa pagtalon niya.

Beatrice laughed, watching my friend weeping in tears. Gusto ko sanang daluhan ang kaibigan ko pero hindi ko na ginawa. Her parents and Anwir helped her kaya sinugod ko na lamang ang ina ko. I run towards her even though my leg keeps on aching. I tried to throw my knife at her face but she immediately make a dodge trying to escape from her death.

"You can't stop me, stupid witch!"

Napasigaw ako sa sakit nang sipain niya ang sugat ko na naging dahilan sa pagkatumba ko. I thought she would run away to escape from my wrath but she didn't. Sinubukan kong tumayo nang makitang paparating siya sa dako ko, hawak-hawak ang kutsilyo ko.

"Mamatay ka na!" She shouted in tears as she tried to stab my chest.

Mabuti na lang at mabilis kong nahawi ang kamay niyang may hawak ng kutsilyo kaya hindi niya ako nasaksak.

"Bakit ba galit na galit ka sa akin!? Ano bang nagawa ko sayo!" Umiiyak kong tanong sa kanya habang sinusubukang tumayo.

Napansin kong nilapitan ako ni Dwyn at tinulungan sa pagtayo pero hinawi ko lang ang kamay niya. May galit at hinanakit akong sumugod sa ina ko nang madampot ko ang kutsilyo.

"Mamatay ka na!"

"Blaire!"

Napaiyak ako at nanghihinang nagpatianod sa hila at sampal na nanggagaling sa nag-iisa kong ina. I cried more and more as the memories from my past began flashing into my mind.

"Wala kang kwentang anak! Mamatay ka na!"

"Mamatay ka na! Malas ka sa buhay ko! Isa kang demonyo!"

Napaungol ako sa sakit nang hilahin niya ang buhok ko habang tinatapakan ang sugat sa binti ko.

"Alam mo bang dahil sayo, namatay ang ate ako!! Dahil sayo, nawalan ako ng pamilya! Dahil sayo, naging magulo ang buong buhay ko!"

Impit akong napahagulhol habang pinipigilan ang masasakit niyang hampas at paghila sa buhok ko.

"D-dahil s-sayo,"

Nanginginig akong napaatras nang tumigil siya sa pagsabunot sa akin. Nanghihina at nag-aalala akong napatingin sa kanya nang magsimula itong umiyak sa harapan ko.

"D-dahil sa pagkabuhay mo, p-patuloy akong binabangungot ng mga aalalang h-hindi ko malimot-limot."

With shivering hands, I covered my mouth when she didn't stop from whining. My whole system froze yet quiverred in tears as for the first time, I saw my mother drown in tears.

"Na naging dahilan din para m-mawala sa akin si Beatrice. D-dahil sayo yun!"

I gasped when she drastically moved towards my side and wrapped my neck with her rattling hands.

"I lost my sister because of you. I lost my half-one because of you!"

I hardly groaned as I tried to get off her hands to push her away. Galit akong tuimingin sa kanya habang tumutulo ang mga tubig sa mga mata ko.

"Does all your reasons would suffice the pain I've got with all your treatment!?" I yelped with anger. "Makatarungan ba na ibuntong sa akin ang lahat ng kasalanang hindi ko naman ginawa para lang maligtas mo ang sarili mo at para lang hindi ka lunurin ng konsensya mo!?"

Naiinis kong pinahid ang luha ko at napatingala habang hinahabol ang paghinga. I bit my lip as I can't stop myself from moaning in tears. Pero dahil sa mad namuo ang galit at poot sa dibdib ko, binalingan ko ng tingin ang babaeng umiiyak na rin sa harapan ko.

I took a deep breath, trying to calm down my heart, but I couldn't. Kaya hinayaan ko na lamang ang sarili na umiyak at maging mahina sa huling pagkakataon. I tried to open my mouth to speak despite of my distracting sobs.

"Gusto ko lang din na mamuhay ng normal katulad mo, m-ma." I hardly breathe as I spoke. "All I want is to have a happy family with the two of you. Pero hindi e. Wala e! Kasi mas pinili mong isalba ang sarili mo sa lahat! Mas pinili mo akong pabayaan na saktan at molestyahin ni papa, dahil natatakot ka!Natatakot ka, na baka ikaw ang isunod at hindi ka niya tigilan, kaya hinayaan mo akong gaguhin ng sarili mong asawa! "

My heart began to rattle when I've deciphered all her actions way back at our home. Mabilisan na nagsibaba ang mga luha ko kasabay ng pag-usbong ng galit at pagkamuhi sa puso ko laban sa mga magulang ko.

"Duwag ka." I mumbled with gritted teeth. "Duwag ka! Duwag ka!

"Mamatay ka na!" Nanlilisik nitong sigaw nang sampalin ako. "Mamatay ka na! Mamatay ka na! Mamat- ah!"

Napaawang ang labi ko nang makita ang dumudugo niyang braso nang barilin siya ni Mievienne.

"Blaire, come on!"

Nagpahila ako kay Dwyn nang lumapit siya sa dako ko. I wept in silent as we distant ourselves to my mother. Nakita ko ang pagtiim-bagang ng ina ko dahil sa ginawang pagbaril sa kanya kaya mabilis siyang kumuha ng baril niya at ipinutok ito sa kung saan.

"Blaire, tara na!"

Napahagulhol ako. "B-bakit nagawa niya sa akin to?"

He groaned before holding my wrist. "Ako na ang bahala dito, umalis ka na. Mamaya na tayo mag-usap at mamaya ka na umiyak, please lang."

"No!" I pulled my hand from his tight. "Hindi pwede! I need to talk with her!"

He scoffed in annoyance. "Blaire, ano ba!? You think you can talk to her properly!?"

Napahinto ako at napahinga ng malaim.

"Blaire, she's insane." Mahinahon nitong ani. "Kaya, tara na."

"Hindi nga sabi pwe-"

"Blaire!"

"Laira!"

Mabilis akong hinila ni Dwyn palapit sa katawan niya nang muntikan na akong matamaan ng bala.

"Sabi ng, makinig ka sa akin e." Angal nito habang hinihila ako patakbo upang magtago.

"Don't you dare hide from me, Blairelaidy!" Galit na sigaw ng ina ko habang patuloy sa pagpapaputok ng baril niya sa kung saan-saan.

Hindi ko na nga napansin kung nasaan ang asawa nito dahil sa pagkabalisa e. Baka kung saan na yun nagtago o baka tumakas na ang gagong yun.

Potassium.

I gulped and closed my eyes to breath in. Nainis ako sa sarili nang makadama ng panlalambot dahil sa dahilan na narinig sa ina ko. 

I know I can't blame her cowardness. Pero hindi pa rin makatarungan na hayaan akong alipustahin ng asawa niya. At kung naging bunga nga lang pala ako ng karahasang ginawa ng lalaking yun sa kanya, sana matagal na lang pala niya akong pinatay.

At tsaka, ano bang kinalaman ko sa pagkamatay ng kapatid niya? Kasalanan ko bang maging kriminal siya para maging dahilan ito para layuan siya ng mahal niyan kapatid? Or whatever her sister's reason, hindi ko na kasalanan yun at wala akong kasalanan dun!

She should blame and kill her own husband then, if that's the case. Hindi yung sa akin niya ibinubuntong ang lahat.

I groaned with madness. Ngayong alam ko na ang lahat-lahat, pwede ko ng patayin ang gagong yun ng walang pag-aalinlangan.

I opened my eyes and dried my tears. I hushed myself and tried to fix my wound.

"What are you doing?" May bahid na inis na tanong ni Dwyn sa tabi ko. "Hindi mo pwedeng hawakan yan, Blaire!"

Napasigaw ako ng malakas nang tanggalin ko ang telang ginamit ni Anwir sa binti ko para gamutin ang sugat ko.

"God. You're unbelievable."

I heard Dwyn's comment at my side as I ripped of my shirt before tying my blooded wound by a cloth from my shirt. Napakagat labi ako nang hindi ko mapagilang mapaungol dahil sa hapdi.

"Blairelaidy, lumabas ka at harapin mo ako! You witch, get out and face me! Kung ayaw mong mamatay tong kaibigan mo pero kung oo, edi sige! Diyan ka lang sa pinagtataguan mo!"

Nagkatinginan kami ni Dwyn nang marinig ang halakhak ng ama ko. Halos sabay kaming lumingon sa likuran namin para sumilip. At ganun na lamang ang panlalaki ng mga mata ko nang makitang hawak-hawak niya si Mievienne habang may kutsilyong nakadampi sa leeg nito.

"Holy gold." I cursed as I turned my back and leaned on the tree we were hiding.

"Let me handle it."

"No." May diin kong usal. "I need to do this."

Tumayo ako at inayos ang pagkakatali ng buhok ko bago ko nilingon ang nasa tabi ko.

I seriously eyed him before talking. "I got your back, right?"

He clenched his jaw before giving me a nod. I smiled even though he didn't looked at me.

"Thank you." I gently mumbled before walking away from him.

Huminga ako ng malalim habang tinatahak ang daan patungo sa aking ama na masayang hinahawakan si Mievienne sa kung saan-saang parte ng katawan nito. Umusbong ang matinding galit sa loob ko mabilis kong pinatay ang isang guwardiyang nais humarang sa dinadaanan ko gamit ang kutsilyo. I quickly grabbed the gun on his hand and made a bang towards my father's side.

"Get.off.your.hands.on.her." I demanded as I was pointing the gun on his head.

Nakita ko ang pagngisi ng gago kaya mas napuno lang ako sa inis at galit.

"I said, get off!"

I quickly made a way to shoot his shoulder to free Mievienne. Good thing, Dwyn immediately grab my friend away from the bastard maniac. At nang makitang nakabawi na ang ama ko sa nangyayari mabilis kong inihagis sa ere ang matalis kong kutsilyo para putulin ang kamay niya.

"You bullshit maniac." I sneered, watching him crying for his lost right hand.

Mabilis na dumanak ang dugo niya sa sahig kasabay nang paglipad ng kamay niya sa malayo. Napalunok ako nang makita ang maraming dugo sa kutsilyo ko. Dinalaw ako ng pangangatog ng tuhod pero kinaya ko pa ring tumayo ng maayos.

"You witch." He deadly stared at me while covering his hands with a cloth.

Nakita kong mabilis na binalot ng pulang kulay ang tela na ginagamit niya kaya napangisi ako. Ipinahid ko ang aking armas sa damit na suot ko at bumaling sa ama kong namimilipit na sa sakit.

Walang emosyon akong nakatitig sa nag-aalab niyang mga mata at nagsalita. "Do you want to have an unfair life or not? I can't two for you." Mapanuya kong ani sa kanya.

"You can't do that to your own father!" May takot sa boses nitong sigaw. "You can't be a demon like Beatrice!"

"I CAN!" I shrieked with fuming eyes. "I already did, didn't I!?"

I slowly walked towards his pace and swayed my knife at his scarred face to scare him more. I mocked when I saw that he trembled in fear.

"Now, go to hell!" I yelped.

I swiftly and tightly hold my knife as I was about to stab his chest. But not until, someone throw a stone on my head.

"Blaire!"

Napapikit ako sa sakit dahil sa tama at napaungol. Nakarinig ako ng sunod-sunod na pagputok ng baril kaya mas lalo akong nahilo.

"Hey, Blaire. Wake up."

Naramdaman kong binuhat ako ng isang lalaki upang ilayo sa gyera. So, I tried to open my eyes, only to see Dwyn's worried face while intently looking at me.

"Hey."

Sinubukan kong bumangon at kumawala sa bisig niya kahit nahihirapan. Narinig kong umangal ang lalaki pero tinulungan pa rin akong makatayo ng maayos. Napasigaw ako at napahawak sa ulo nang hindi ito matigil sa pagkirot.

"Now, you really need to go."

"H-hindi."

"No! We need to go now, Blaire! Ikaw ang mamatay kung hindi mo ako pakikinggan! Kaya tara na!"

Napahinto ako nang maaaninag ang tumatawang mukha ng ina ko sa malayo. Napaawang ang labi ko nang makitang may dala-dala siyang malaking bato.

N-no way.

"Blaire, tara na!"

Napaiyak ako nang makitang pilit na hinihila ng ama ko ang ina ko pasakay sa isang kotse.

"Blairelaidy, please! Just this time, makinig ka naman sa akin!"

I turned to Dwyn and gave him a disappointment.

"A-ano?"

I sobbed. "I'm sorry but I need to end this chaos."

Umiling ang lalaki at mabilis na hinawakan ang kamay ko. "No. I'll end this for you, so you must go and safe yourself. Kaya sige na!"

Naiinis kong hinawi ang kamay niya nang pigilan niya. "I can't be a coward like my mother, Dwyn! So please, let me go."

Umiwas siya ng tingin sa akin at napasabunot sa sarili. Mas lalo lang tuloy akong napaiyak nang makitang lumandas ang lungkot at pag-aalinlangan sa mga mata ng lalaki. Kaya bago pa man niya ako mapigilan ay mabilis akong tumakbo patungo sa dako ng mga magulang ko.

"What are you doing here!?"

Galit akong bumaling sa lalaking sumira ng buhay ng maraming babae at inignora ang tanong ng ina ko.

"Acting like a brave one, ha?"

"Shut the f**k up!" I groaned as jumped unto his face.

Napasigaw siya sa sakit nang madaplisan ng kutsilyo ang mukha niya. I wiped the shredded blood on my face and faced the old man with a my feistiest eyes.

"You can never win over me, Blairelaidy! Tandaan mo yan!"

Napaawang ang labi ko nang sipain niya ang binti ko pagkatapos akong bigyan ng isang napakalakas na suntok.

"Potassium ka!" Nanggigil kong sigaw sa kanya bago siya sinuklian ng isang malakas na sipa sa mukha.

Napaupo at napatumba siya dahil doon pero agad ding nakabangon. Lumingon siya sa isang malapit na bangkay sa gilid niya kaya napalingon din ako roon. Nanlaki ang mata ko nang makuha ang gusto niyang mangyari. Kaya naman inunahan ko siya sa pagkuha ng baril na nakahandusay sa sahig.

"Who told you, I can't win this?" I smirked as I raised the gun at the air.

Napaatras siya dahil sa ginawa ko pero nangunot ang noo ko nang ngumisi siya.

"f**k!" Napamura ako nang tumakbo siya palayo sa akin.

I was about to run for him when my mother stopped me.

"Huwag."

"Ano ba!?" Galit kong sigaw habang pilit kumakawala sa yakap niya. "Get off on me!"

"Hindi, anak. H-huwag, ikaw lang ang masasaktan."

Naiinis akong napaiyak. Tinulak ko siya ng malakas para makawala sa yakap at tinutukan ng kutsilyo para hindi siya ulit lumapit.

"Don't touch me." I irked before running away from her.

"Blairelaidy!!"

I halted from running when I heard my father calling me from afar. I gasped when I saw that he's holding a bow and arrow, pointing it towards his wife.

"Run and save your life!" He shouted and smirked before throwing a stab for her.

"NO!" I yelped in tears as I run quickly towards my mother's side.

I automatically grabbed her body and wrapped it with mine as I reached her side. Pareho kaming natumba at nakailag sa paparating na bala.

"Blaire, here!"

Mabilis kong sinunod si Dwyn at tumakbo sa dako niya habang hinihila ang ina ko. Nakita kong nagsilabasan ang mga kasamahan ni Dwyn sa kung saan habang pinagtutungan sa pagbaril at paghuli ang ama ko. Naging kampante at naiiyak akong tumatakbo habang papalapit sa dako ni Dwyn na siyang nag-aabang sa pagdating ko. But my feet stopped when my hand felt empty. Agad akong napalingon sa likod ko upang makita ang ina ko.

"Why did you stop?"

She sweetly smiled at me and waved her hands. Dinaga ang puso ko nang mabasa ang gagawin niya kaya mabilis akong tumakbo sa dako niya.

"Nooo!" Sigaw ko para pigilan siya pero hindi ko nagawa.

I cried in my place while watching her trying to convey something to me. I sobbed more as I read and understand the meaning of her words.

"At last, you'll now be free."