บทที่ 39 ยื้อ
เสียงตะโกนร้องเรียก ดังขึ้นอยู่นานสองนาน เธอเขย่าตัวเขาพร้อมเรียกชื่อ หวังว่าพี่ชายจะลืมตาตื่นขึ้นมา หน้าสวยค่อยๆฟุบลงบนอกกว้าง สะอื้นร่ำไห้ไม่หยุด
“พี่ภาค พี่ภาคตื่นก่อนนะคะ พี่ภาคได้ยินดามั้ยคะ ฮือ ฮือออ”
มือหนาแข็งแรงค่อยๆลูบหัว ของสาวน้อยอย่างรักใคร่ เธอลืมตาขึ้นมองเขาอย่างช้าๆ ด้วยใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตา เขาคลี่ยิ้มกว้างอบอุ่นให้เธอ สายตายังจับไปที่หน้าหวานนั่น
“พี่ภาค พี่อะ พี่เป็นอะไรหรือเปล่า ดาเรียกพี่ตั้งนาน” เธอค่อยๆ ประคองหน้าพี่ชายสำรวจอย่างละเอียด
“เป็นสิ พี่จะหูแตกตายอยู่แล้ว ดามาตะโกนอะไรเนี่ย คนกำลังฝันเลย” เขาทำหน้าคล้ายรำคาญ แต่ก็ยิ้มเอ็นดูกับสิ่งที่หญิงสาวแสดงออกมา
“ดาก็นึกว่าพี่….เอ่อ”
“นึกว่าพี่ตายเหรอ” เขายันตัวลุกขึ้นนั่ง จ้องเธอ
“ค่ะ นึกว่าพี่ตายไปแล้ว แล้วทำไมปากซีดยังงั้นล่ะคะ”
“เหรอ…อืมมม สงสัยเพราะลิปปาล์มของคุณส้มมั้ง พี่ปากแห้
