บทที่ 40 เศร้าโศก
เสียงร้องไห้ระงมไปทั่วศาลาวัดของแขกเหรื่อที่อยู่ภายในศาลา คนที่มาร่วมงานส่วนใหญ่ เป็นทั้งเพื่อน ทั้งญาติ เป็นคนสนิทใกล้ชิดกับครอบครัว คนนอกและสื่อถูกกันออกไป ข่าวการสูญเสียครั้งใหญ่ของตระกูลวงศ์เสวต ยังไม่ถูกแพร่งพรายออกไป เนื่องจากเป็นโศกนาฏกรรมที่เกิดภายในบ้านจากฝีมือคนในครอบครัวและเรื่องราวของคดียังไม่ถูกสรุป
ด้านหน้าโลงศพถูกตกแต่งหรูหรา สวยงามตามฐานะของเจ้าของงาน ถัดไปนั้นเป็นรูปของเขา ชายหนุ่มอนาคตไกล วัย 27 เศษ ผู้มีแววตาและรอยยิ้มอบอุ่นให้ผู้อื่นเสมอ…เขาได้จากเราไปแล้วตลอดกาล..ภากร..
ที่นั่งแถวหน้าถูกตระเตรียมไว้ให้เจ้าภาพ คุณหญิงทิพย์ธารา นั่งร้องไห้ สะอื้น โดยมีลูกชายและลูกสาวนั่งประกบไม่ห่างกาย
คุณหญิงย่าเลี้ยงภากรมาด้วยความรู้สึกรักและการมองเขาเป็นตัวแทนของลูกชายที่จากไปของเธอ…. นั่นคือเหตุผลว่าทำไม ท่านถึงรักภากรมากกว่าใครและไม่เคยคัดค้านพินัยกรรมของสามี
