Nakatayo si Viper sa harap ng malaking salamin sa loob ng tahimik na kwarto. Nakatitig siya sa reflection niya sa salamin, mahina lang ang ilaw ng lampshade sa gilid, pero sapat na para makita niya ang sariling repleksyon. Unti-unting bumabagsak ang mga luha mula sa kanyang mga mata. Nakatingin lang siya sa salamin sa mukha na nakikita niya roon. Ibang-iba na, hindi na iyon ang dating mukha ni Viper Guzman. Marahan niyang tinaas ang kamay at hinaplos ang pisngi. Makintab at makinis ang balat. Perpekto ang hubog ng ilong. Maayos ang linya ng baba. Parang mukha ng isang babaeng ipinanganak na ganoon. Bagamat hindi pa masyadong hilom ang mga tahi niya at may ilang parte pa ang may pasa at na mamaga pa ng bahagya.
Alam niyang hindi iyon ang totoo. Hindi siya ipinanganak na ganito, hindi siya
