CELLAT

BÖLÜM 3 -VEGA FINANCIAL

Vega Financial’ın bulunduğu bina şehrin ticaret merkezinin kalbinde yükseliyordu. Cam cepheli, kusursuz ve soğuk görünüşlüydü. Sabah yağmuru durmuştu ama gökyüzü hâlâ ağırdı. Girişte takım elbiseli insanlar kartlarını turnikelere okutup aceleyle içeri giriyor, hiçbiri polis aracına gereğinden uzun bakmamaya çalışıyordu.

Edian, Dylan ve Nina binaya girdiklerinde saat yedi buçuğu geçmişti.

Resepsiyondaki görevli polis kimliklerini gördüğünde yüzündeki profesyonel ifade kısa süreliğine dağıldı. Daniel Ross’un öldüğünü henüz bilmiyordu.

“Operasyon müdürünüz Laura Bennett burada mı?” diye sordu Nina.

Görevli bilgisayar ekranına baktı.

“Henüz giriş yapmamış.”

“Genelde kaçta gelir?”

“Sekiz civarında.”

Edian lobiyi inceledi. Duvarlarda büyük şirket logoları, yatırım grafikleri ve çeşitli ödüller vardı. Her şey güven veren bir düzen üzerine kurulmuş gibiydi.

“Daniel Ross’un ofisine çıkacağız.”

Görevli tereddüt etti.

“Yönetimden izin almam gerekiyor.”

Dylan resepsiyon bankosuna hafifçe yaslandı.

“Yönetimin güne başlamasını beklersek bizim gün biraz uzayacak.”

Edian daha sakin bir sesle araya girdi.

“Daniel Ross bu sabah evinde ölü bulundu. Cinayet soruşturması yürütüyoruz. Şirketinizden bir yetkiliyle şimdi görüşmemiz gerekiyor.”

Görevlinin yüzü soldu.

Birkaç dakika sonra güvenlik müdürü aşağı indi. Adı Malcolm Reeves’ti. Elli yaşlarında, iri yapılı bir adamdı. Haber verildikten sonra onları on ikinci kata çıkardı.

Daniel’ın masası açık ofisin arka tarafındaydı.

Çalışanlar henüz gelmeye başladığından kat sessizdi. Daniel’ın masasının üzerinde iki monitör, birkaç klasör, küçük bir masa lambası ve çerçevelenmiş bir fotoğraf vardı. Fotoğrafta Daniel, yaşlı bir kadınla yan yana duruyordu.

“Annesi,” dedi Reeves. “Geçen yıl öldü.”

Edian masaya dokunmadan etrafını inceledi.

“Daniel ne kadar süredir burada çalışıyordu?”

“Dokuz yıl.”

“Problemi var mıydı?”

“Bildiklerim açısından hayır. Sessiz biriydi. İşini iyi yapardı.”

Nina pencerenin kenarındaki küçük dolabı kontrol ediyordu.

“Bilgisayarına kimler erişebilir?”

“Daniel. Bilgi işlem yöneticileri. Gerekirse departman müdürü.”

“Laura Bennett?”

Reeves kısa bir duraksamadan sonra başını salladı.

“Evet.”

Edian bunu kaydetti.

“North Vale Consulting adını duydunuz mu?”

Reeves’in bakışında gerçek bir şaşkınlık oluştu.

“Hayır.”

“Şirketinizden üç gün önce o hesaba seksen beş bin dolar gönderilmiş.”

Güvenlik müdürü bir anda konuşmayı bıraktı.

Dylan onu izledi.

“Şimdi duymuş oldunuz.”

Reeves ellerini beline koydu.

“Bunun için finans departmanıyla konuşmanız gerekir.”

“Konuşacağız.”

Edian Daniel’ın masasındaki çekmeceleri olay yeri izni alınana kadar açmadı. Ancak masanın yanında bulunan kâğıt öğütücünün haznesi doluydu.

Nina bunu fark etti.

“Bunu aldıracağım.”

Edian başını salladı.

Öğütülmüş kâğıtlar çoğu zaman hiçbir anlam taşımazdı. Faturalar, eski raporlar, gereksiz çıktılar.

Bazen de biri özellikle bir şeyi ortadan kaldırmak için kullanırdı.

Şirketin finans direktörü yaklaşık yirmi dakika sonra geldi.

Richard Cole, ince yapılı, kırklı yaşlarının sonlarında bir adamdı. Daniel’ın ölüm haberini alınca ofisine geçmeden doğrudan toplantı odasına geldi.

Edian önüne North Vale Consulting transferinin çıktısını koydu.

“Bu işlemi tanıyor musunuz?”

Cole kâğıda uzun süre baktı.

“Hayır.”

“Şirket hesabından çıkmış.”

“Görüyorum.”

“Daniel Ross’un kullanıcı hesabıyla.”

Richard gözlüğünü çıkarıp masaya bıraktı.

“Daniel böyle bir şey yapmazdı.”

Dylan arka tarafta sessizce duruyordu.

Edian, “Bunu neye dayanarak söylüyorsunuz?” dedi.

“Dokuz yıldır burada çalışıyordu. Finansal kontrolleri çok iyi bilirdi. Seksen beş bin dolar çalacak birinin bunu kendi kullanıcı hesabından yapması aptallık olur.”

“Belki yakalanmayacağını düşündü.”

Richard başını iki yana salladı.

“Daniel aptal değildi.”

Edian sandalyeye yaslandı.

“Paranın eksik olduğunu fark etmediniz mi?”

“Bu hesapta günlük milyonlarca dolar hareket ediyor. Ödemeler otomatik kontrollerden geçiyor. İşlem doğru şekilde yetkilendirilmişse ilk denetimde görünmeyebilir.”

“İkinci yetkilendirme gerekiyor mu?”

Richard’ın yüzü değişti.

“Evet.”

Odadaki sessizlik birkaç saniye sürdü.

Nina konuştu.

“Kim onaylamış?”

Richard dizüstü bilgisayarından sisteme girdi.

İşlemi bulması uzun sürmedi.

Ekrana baktığı anda alnındaki çizgiler belirginleşti.

“Laura Bennett.”

Edian karşısındaki ekrana baktı.

Daniel işlemi başlatmış görünüyordu.

Laura Bennett onaylamıştı.

“Laura’nın böyle bir ödeme için sebebi var mı?”

“Hayır.”

“North Vale şirketiyle çalışıyor musunuz?”

“Asla duymadım.”

Edian ayağa kalktı.

“Laura geldiğinde binadan ayrılmasına izin vermeyin.”

Richard başını kaldırdı.

“Onu gözaltına mı alıyorsunuz?”

“Hayır. Sadece konuşacağız.”

Toplantı odasından çıktıklarında Nina hemen güvenlik kayıtlarını kontrol etmeye gitti. Dylan ise Daniel’ın bulunduğu katta çalışanlarla kısa görüşmeler yapmaya başladı.

Edian birkaç dakika yalnız kaldı.

Cam duvarın arkasından şehrin gri sabahını izledi.

Daniel’ın kullanıcı hesabı transferi başlatmıştı.

Laura onaylamıştı.

Daniel aynı gece öldürülmüştü.

Laura cinayet gecesi onun evine gitmişti.

Bunlar birbiriyle bağlantılı olamayacak kadar fazla tesadüftü.

Ama yeterli delil değildi.

Bir dedektifin en kolay yaptığı hata, olayların birbirine uyduğunu görünce boşlukları kendi zihniyle doldurmaktı.

Edian bunu yapmamaya dikkat ederdi.

Nina yaklaşık on dakika sonra geri döndü.

“Daniel’ın son üç günlük giriş kayıtlarını aldım.”

“Elimizde ne var?”

“Cinayetten önceki gün gece 22.06’da şirketten çıkmış. Ama önceki gece burada saat 01.34’e kadar kalmış.”

“Laura?”

“23.20’de çıkmış.”

Edian yürümeye devam etti.

“Birlikte mi?”

“Hayır. Daniel yaklaşık iki saat sonra.”

“Güvenlik görüntüsü?”

“Alıyoruz.”

Dylan koridorun sonundan geldi.

“İki çalışanla konuştum. Daniel son haftalarda gerginmiş.”

“Neden?”

“Bilmiyorlar. Ama sürekli eski hesapları inceliyormuş. Bir tanesi Daniel’ın birkaç gün önce Laura’yla kapalı kapılar ardında tartıştığını duymuş.”

“Konuyu?”

“Para.”

Edian durdu.

“Kesin mi?”

“Duyduğu tek kelime ‘para’. Sonrası yok.”

Nina saate baktı.

“Laura binaya girdi.”

Üçü birlikte toplantı odasına döndü.

Laura Bennett içeri girdiğinde yüzünde öfkeyle korku arasında kalan bir ifade vardı. Koyu renk takım elbise giymişti. Saçları aceleyle toplanmış görünüyordu.

Edian ayağa kalkmadı.

“Bayan Bennett. Ben Dedektif Edian Pierce.”

Laura karşılarına oturdu.

“Daniel’a ne oldu?”

“Bu sabah evinde ölü bulundu.”

Laura’nın bakışları birkaç saniye boşluğa sabitlendi.

“Öldürüldü mü?”

“Evet.”

Kadın ellerini birbirine kenetledi.

Edian onu izledi.

“Dün gece Daniel’ın evindeydiniz.”

Laura’nın yüzündeki değişim gözden kaçacak gibi değildi.

“Evet.”

“Neden?”

“Konuşmak için.”

“Ne hakkında?”

Laura cevap vermedi.

Edian önüne transfer kaydını bıraktı.

“North Vale Consulting.”

Laura kâğıda baktı.

“Bunun cinayetle ilgisi yok.”

“Buna biz karar veririz.”

Laura gözlerini kapatıp kısa bir nefes aldı.

“Daniel para çalmıyordu.”

Dylan ilk kez öne eğildi.

“O zaman ne yapıyordu?”

Laura birkaç saniye boyunca masaya baktı.

“Birinin şirketten para çaldığını düşünüyordu.”

Edian’ın dikkati keskinleşti.

“Kim?”

“Bilmiyordu.”

“North Vale?”

“Daniel şirketin sahte olduğunu anlamıştı. Son altı ayda aynı yöntemle farklı müşteri hesaplarından para çıkmış.”

“Bunu yönetime bildirdi mi?”

“Hayır.”

“Neden?”

Laura başını kaldırdı.

“Çünkü sistemde işlemleri yapan kişi Daniel görünüyordu.”

Odanın sessizliği ağırlaştı.

Edian kâğıda tekrar baktı.

“Yani biri onun kullanıcı hesabını kullanıyordu.”

“Daniel öyle düşünüyordu.”

“Peki sizin onayınız?”

Laura’nın çenesi gerildi.

“Ben yapmadım.”

Nina, “Sistem sizin hesabınızı gösteriyor,” dedi.

“Biliyorum.”

“Şifrenizi bilen biri var mı?”

“Olmaması gerekir.”

Edian, Laura’nın gözlerine baktı.

“Dün gece Daniel size ne söyledi?”

Laura dudaklarını birbirine bastırdı.

“Bir şey bulduğunu söyledi.”

“Ne?”

“Bana göstermedi.”

“Neden?”

“Artık kimseye güvenmediğini söyledi.”

Dylan kaşlarını çattı.

“Size de mi?”

Laura cevap vermedi.

Bu cevap vermemesinden daha açıklayıcıydı.

Edian devam etti.

“Evinden saat 23.52’de ayrıldınız. Daniel hayattaydı mı?”

“Evet.”

“Durumu nasıldı?”

“Sinirliydi. Korkmuştu.”

“Neden?”

“Bilmiyorum.”

“Evde başka biri var mıydı?”

Laura bir an düşündü.

“Hayır.”

Edian hemen karşılık verdi.

“Binaya saat 21.12’de giren bir adam vardı.”

Laura’nın bakışları değişti.

“Adam mı?”

“Kapüşonlu. Daniel’ın dairesinden 02.41’de çıktı.”

Laura sessiz kaldı.

“Tanıyor musunuz?”

“Hayır.”

Edian kadının yüzünü dikkatle izledi.

Laura o noktaya kadar gergindi.

Şimdi ise gerçekten şaşırmış görünüyordu.

“Daniel’ın siyah spor çantası var mıydı?” diye sordu Edian.

Laura başını salladı.

“Hatırlamıyorum.”

“Arabası?”

“Gri Audi.”

“O da kayıp.”

Laura’nın kaşları çatıldı.

“Daniel arabasını kimseye vermezdi.”

Kapı açıldı.

Grant içeri girdi. Elinde telefon yerine birkaç basılı evrak vardı.

“Edian, bunu görmen lazım.”

Dosyayı masaya koydu.

Daniel’ın banka hareketleriydi.

Edian sayfayı çevirdi.

Grant alt satırı gösterdi.

“Daniel dün öğleden sonra kişisel hesabından on bin dolar nakit çekmiş.”

Dylan sessizce küfretti.

Edian devamındaki satıra baktı.

Daniel’ın aynı gün öğleden sonra kiralık kasa şirketine ödeme yaptığı görünüyordu.

“Bu ne?”

“Şehir merkezindeki özel kasa hizmeti. Banka değil.”

Edian Laura’ya döndü.

“Daniel’ın kasası olduğunu biliyor muydunuz?”

Laura yavaşça başını iki yana salladı.

Edian ayağa kalktı.

Daniel’ın kayıp arabası, evden çıkarılan siyah çanta ve şimdi ortaya çıkan özel kasa aynı yönde işaret ediyor olabilirdi.

“Grant, kasa şirketinden erişim kayıtlarını al.”

“Başladım.”

“Nina, Daniel’ın arabasını şehir kameralarında ara.”

Nina başını salladı.

Dylan ceketini düzeltti.

“Biz?”

Edian kapıya yöneldi.

“Daniel’ın kasasına gidiyoruz.”

Laura arkasından seslendi.

“Dedektif.”

Edian durdu.

Kadın birkaç saniye tereddüt etti.

“Daniel dün gece bana bir şey söyledi.”

Edian bekledi.

Laura’nın sesi alçaldı.

“Eğer başına bir şey gelirse, paraya bakmamamı söyledi.”

“Peki neye bakmanızı söyledi?”

Laura yutkundu.

“Kayıtlara.”

Edian’ın yüzündeki ifade değişmedi.

Ama odadaki herkes aynı şeyi anlamıştı.

Daniel Ross yalnızca birilerinin para çaldığını düşünmüyordu.

Bir şey bulmuştu.

Ve bunu bulduğu gece öldürülmüştü.