CELLAT

BÖLÜM 6-DÖRDÜNCÜ İSİM

Vega Financial’a döndüklerinde çalışanların çoğu Daniel Ross’un öldüğünü öğrenmişti. Sabahki düzenli sessizliğin yerini fısıltılar almış, insanlar polislerin geçtiği koridorlarda istemsizce konuşmayı kesmeye başlamıştı.

Edian bundan hoşlanmazdı.

Cinayet haberi bir iş yerine ulaştığında tanıkların hafızası değişmeye başlardı. İnsanlar daha önce önemsiz buldukları ayrıntılara anlam yükler, başkalarından duyduklarını kendi hatıralarıyla karıştırırdı.

Nina asansörden çıkar çıkmaz güvenlik bölümüne yöneldi.

Edian ise Richard Cole’un ofisine gitti.

Finans direktörü masasının arkasında ayakta duruyordu. Ceketini çıkarmış, gömleğinin kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı. Önündeki masada şirket hesaplarından alınmış çok sayıda çıktı vardı.

Edian kapıyı kapattı.

“Biraz daha konuşacağız.”

Richard ona baktı.

“Daniel hakkında yeni bir şey mi buldunuz?”

“Bulduk.”

Edian karşısındaki sandalyeye oturmadı.

“Laura Bennett’ın hesabına sizin bilgisayarınızdan erişilmiş.”

Richard’ın yüzünde beklediği tepki oluşmadı.

Şaşırmadı.

Yalnızca birkaç saniye sessiz kaldı.

“Ne zaman?”

“Son üç ay içinde birçok kez.”

Richard ağır bir nefes aldı ve sandalyesine oturdu.

“Bunu açıklayabilirim.”

Edian ilk kez karşısına geçti.

“Dinliyorum.”

“Yaklaşık dört ay önce müşteri hesaplarında tutarsızlık fark ettim.”

“Ne tür?”

“Küçük miktarlar. İlk bakışta hata gibi görünüyordu. Aynı hesapta para çıkıyor, birkaç gün sonra başka bir işlemle denge sağlanıyordu.”

“Yönetime bildirdiniz mi?”

Richard başını iki yana salladı.

“Önce emin olmak istedim.”

“Bu yüzden Laura’nın hesabına girdiniz.”

“Onun hesabına girmedim. Bilgisayarındaki onay kayıtlarını kontrol ettim.”

Edian’ın yüzü değişmedi.

“Grant Holloway aynı fikirde değil.”

Richard kısa süre sustu.

“Finans direktörü olarak denetim yetkim var.”

“Yetkinizin olması bunu neden gizlediğinizi açıklamıyor.”

Richard parmaklarını masanın üzerinde birleştirdi.

“Çünkü içeriden birinin yaptığını düşünüyordum.”

“Kim?”

“Başlangıçta Daniel.”

“Sonra?”

Richard cevap vermeden önce kapıya baktı.

“Laura’dan şüphelendim.”

Edian bunu beklemiyordu ama belli etmedi.

“Neden?”

“Bazı ödemeleri onaylayan kişi oydu. Daniel işlemleri hazırlıyordu. İkisi yıllardır birlikte çalışıyordu. Önce bunun basit bir muhasebe düzenlemesi olduğunu düşündüm. Sonra şirket isimlerini araştırdım.”

“North Vale.”

Richard başını salladı.

“Ve diğerleri.”

Edian biraz öne eğildi.

“Nathan Voss?”

Richard’ın kaşları çatıldı.

“Bilgi işlemden Nathan mı?”

“Onu da araştırıyor muydunuz?”

“Hayır.”

Richard’ın cevabı hızlı gelmişti.

Edian not etmedi. Yalnızca dinledi.

“Nathan, Daniel ve Laura’nın birlikte para çıkardığına dair elimizde ciddi deliller var.”

Richard sandalyesine yaslandı.

Bir süre hiçbir şey söylemedi.

“Ne kadar?”

“Bir milyon sekiz yüz kırk bin dolar.”

Richard gözlerini kapattı.

“Tanrım.”

“Bu miktarı bilmiyordunuz?”

“Hayır.”

“Daniel’ın dün gece öldürülmesi konusunda da hiçbir şey bilmiyorsunuz.”

Richard gözlerini açtı.

“Hayır.”

Edian onu birkaç saniye izledi.

“Dün gece neredeydiniz?”

“Evde.”

“Kaçtan itibaren?”

“Sekiz gibi.”

“Bunu doğrulayabilecek biri var mı?”

Richard tereddüt etti.

“Karım şehir dışında.”

“Başka?”

“Hayır.”

Edian’ın beklediği cevap buydu.

“Aracınız?”

“Garajdaydı.”

“Şirketten kaçta ayrıldınız?”

“Altı buçuk civarı.”

Edian ayağa kalktı.

“Aracınızı kontrol edeceğiz.”

Richard da ayağa kalktı.

“Beni Daniel’ın cinayetiyle mi ilişkilendiriyorsunuz?”

“Şimdilik herkesle konuşuyoruz.”

Richard’ın çenesi gerildi.

“Daniel’ı öldürmek için hiçbir sebebim yoktu.”

Edian kapıya ulaştı.

“Eğer hırsızlığı öğrendiyseniz vardı.”

Richard’ın cevabı arkasından geldi.

“Tam tersine.”

Edian durdu.

Richard masasındaki bir klasörü açtı.

“Daniel dün öğleden sonra benimle görüşmek istedi.”

Edian geri döndü.

“Ne hakkında?”

“Söylemedi. Bugün sabah yedide konuşacaktık.”

“Bunu neden daha önce söylemediniz?”

“Çünkü Daniel’ın ölümünün şirket hesaplarıyla bağlantılı olduğunu bilmiyordum.”

Richard masasından bir ajanda aldı.

Daniel’ın adı sabah yedi saatinin karşısında yazılıydı.

Edian ajandaya dokunmadı.

“Bunu incelemeye alacağız.”

Richard başını salladı.

“Daniel bana bir şey anlatmaya hazırlanıyordu. Eğer parayı çaldığını itiraf edecektiyse onu polise verirdim. Öldürmezdim.”

“Bunu araştıracağız.”

Edian koridora çıktığında Nina onu bekliyordu.

“Güvenlikte bir şey buldum.”

Birlikte küçük izleme odasına geçtiler.

Nina gece kayıtlarını hazırlatmıştı.

Daniel’ın cinayetinden önceki gün Richard’ın binadan çıkışı saat 18.37’de görünüyordu.

Tek başınaydı.

Aracını kapalı otoparktan çıkardığı da kaydedilmişti.

“Sonrası?”

“Şehir kameraları.”

Nina başka bir görüntü açtı.

Richard’ın aracı saat 19.04’te evinin bulunduğu bölgeye giriyordu.

Gece boyunca aynı araç başka bir şehir kamerasında görünmemişti.

“Bu onu temizlemiyor,” dedi Edian.

“Hayır.”

“Ama Daniel’ın evine giden kapüşonlu adam olmasını zorlaştırıyor.”

Nina başını salladı.

“Richard yaklaşık bir doksan. Kameradaki adam daha kısa görünüyor.”

Edian bunu da not etti.

Fiziksel özellikler tek başına yeterli değildi ama Nathan’a daha çok uyuyordu.

“Bodrum çıkışını kontrol ettin mi?”

“Daniel’ın binasındaki mi?”

“Evet.”

Nina birkaç saniye sustu.

“Orada kamera yok.”

Nathan’ın ifadesi en azından mümkün görünüyordu.

Saat 21.12’de binaya girmiş, ön kapıdan çıkmadan bodrumdan ayrılmış olabilirdi.

Ama 02.41’de çıkan kişi kimdi?

Edian’ın asıl sorusu buydu.

Grant öğleden sonra merkeze döndüklerinde Nathan’ın bilgisayar incelemesinin ilk sonuçlarını hazırlamıştı.

Masada Dylan da vardı.

Nathan sorgu odasına alınmış ancak avukatı gelene kadar konuşmayı reddetmişti.

Grant ekranda bir dosya açtı.

“Richard’ın bilgisayarından Laura’nın hesabına erişilmiş olması doğru. Ama başka bir ayrıntı var.”

Edian oturdu.

“Ne?”

“Erişimler Richard’ın masaüstü bilgisayarından yapılmış. Fakat kullanıcı oturumları çalışma saatleri içinde.”

Dylan kaşlarını çattı.

“Yani Richard gerçekten masasında olabilir.”

“Muhtemelen.”

Grant devam etti.

“Daha önemlisi, işlem onaylarının yapıldığı zamanlarla bu erişimler uyuşmuyor.”

Edian ekrana baktı.

“Birisi Richard’ın bilgisayarını kullanıp Laura’nın hesabını mı kontrol etmiş?”

“Ya Richard denetim yapıyordu ya da biri öyle görünmesini istiyordu.”

“Nathan yapabilir mi?”

“Teknik olarak evet. Ama uzaktan bağlantı izi yok.”

Edian sandalyesine yaslandı.

Dosya giderek daha fazla katman kazanıyordu.

Dylan önündeki raporu çevirdi.

“Bir de Mara’dan sonuç var.”

Edian ona baktı.

“Ölüm zamanı?”

“00.40 ile 01.30 arasına daralttı.”

Bu önemliydi.

Laura 23.52’de apartmandan çıkmıştı.

Nathan kendi ifadesine göre daha önce ayrılmıştı.

Kapüşonlu adam ise 02.41’de çıkmıştı.

Eğer kamera görüntülerindeki saatler doğruysa cinayet sırasında evde üçüncü bir kişi kalmış olmalıydı.

Ya da içlerinden biri binadan çıkıp tekrar görünmeden geri dönmüştü.

Grant başka bir belgeyi uzattı.

“Daniel’ın özel kasası için arama izni çıktı.”

Edian ayağa kalktı.

“Gidiyoruz.”

Kasa 317 bu kez açıldığında içinde para yoktu.

Silah yoktu.

Mücevher yoktu.

Yalnızca iki kalın dosya ve küçük bir taşınabilir bellek vardı.

Dosyalar açıldığında Daniel’ın aylardır yaptığı araştırmanın kâğıt kopyaları ortaya çıktı.

Sahte şirketler.

Müşteri hesapları.

Yetkilendirme kayıtları.

Daniel yalnızca kendi suçunu belgelememişti.

Ortaklarının paylarını da tek tek hesaplamıştı.

Dylan sayfalardan birine baktı.

“Daniel yüz binlerce dolar çalıp sonra kendi suç dosyasını hazırlamış.”

Edian diğer klasörü açtı.

“Çıkmak istemiş.”

Daniel’ın yaptığı hesaplamalara göre çalınan paranın büyük bölümü henüz ortakların eline geçmemişti. Farklı şirket hesaplarında tutuluyordu.

Bir sayfanın en altında üç isim bulunuyordu.

Daniel Ross.

Laura Bennett.

Nathan Voss.

Richard Cole’un adı yoktu.

Edian dosyayı kapatmadı.

Bu, Richard’ın hırsızlığın ortağı olmadığı ihtimalini güçlendiriyordu.

Taşınabilir bellek Grant’e teslim edildi.

İnceleme yaklaşık iki saat sürdü.

Akşamüstü Grant onları yeniden çağırdığında yüzündeki ifade bu kez farklıydı.

“Daniel’ın sakladığı muhasebe kayıtlarının tamamı burada.”

“Yeni bir şey?”

“Evet.”

Grant ekranda para transferlerini açtı.

Daniel’ın hesaplamalarında toplam para üç kişi arasında eşit dağılmıyordu.

Nathan yaklaşık dört yüz bin dolar almıştı.

Daniel beş yüz bin civarında.

Laura’nın payı ise dokuz yüz bin doların üzerindeydi.

Dylan sandalyesinden doğruldu.

“Laura işi yönetiyormuş.”

“Büyük ihtimalle.”

Grant başka bir kayıt gösterdi.

“Daniel iki hafta önce Laura’nın kontrol ettiği hesaplardan birini dondurmuş.”

Edian ekrana baktı.

Miktar altı yüz yirmi bin dolardı.

Daniel bu paranın hareket etmesini engellemişti.

“Laura bunu biliyor muydu?”

Grant başını salladı.

“Bilmeme ihtimali çok düşük.”

Dylan sessizce arkasına yaslandı.

Artık Laura’nın Daniel’la tartışmak için güçlü bir nedeni vardı.

Ama Edian’ın aklındaki saatler hâlâ yerine oturmuyordu.

Laura binadan 23.52’de çıkmıştı.

Daniel en erken 00.40 civarında öldürülmüştü.

Edian dosyaya yeniden baktı.

“Laura’nın arabasını bulun.”

Nina bilgisayarına geçti.

Sonuç uzun sürmedi.

Laura’nın aracı Daniel’ın evinden çıktıktan sonra yaklaşık on dakika boyunca ana caddede ilerlemişti.

Sonra bir otoparka girmişti.

Saat 00.06.

Araç aynı otoparktan 01.58’de çıktı.

Dylan ekrana baktı.

“Otopark nerede?”

Nina haritayı büyüttü.

Daniel Ross’un apartmanına yürüyerek sekiz dakika uzaklıktaydı.

Odadaki sessizlik değişti.

Edian ayağa kalktı.

“Laura nerede?”

Grant şirket kayıtlarını kontrol etti.

“Vega’dan iki saat önce çıkmış.”

“Nina, evine git.”

Dylan da ayağa kalktı.

“Biz?”

Edian ceketini aldı.

“Laura’nın o otoparkta iki saat boyunca ne yaptığını öğreniyoruz.”

Daniel Ross cinayetinin başından beri herkes bir parça gerçeği söylemişti.

Nathan para hırsızlığını saklamıştı.

Laura Nathan’ı saklamıştı.

Richard kendi soruşturmasını saklamıştı.

Şimdi saatler ilk kez Laura Bennett’ın anlattığı hikâyeden tamamen farklı bir yön gösteriyordu.

Ve Daniel’ın öldüğü zaman aralığında Laura, evine gitmek yerine sekiz dakikalık mesafede bekliyordu.