CELLAT

BÖLÜM 9-GERİ DÖNÜŞ

Benzin istasyonunun arka kamerasındaki görüntü üçüncü kez oynatıldığında odadaki kimse konuşmuyordu. Laura Bennett saat 01.36’da kadrajın uzak köşesinde beliriyor, Daniel Ross’un apartmanının bulunduğu yönden yürüyerek otoparka doğru ilerliyordu. Görüntü kötüydü ama yön konusunda hata yoktu.

Edian ekranı durdurdu.

“Parktan saat 01.04’te Nathan ayrılıyor.”

Nina zaman çizelgesine baktı.

“Laura ise otoparka 01.42’de dönüyor.”

“Otuz sekiz dakika.”

Dylan sandalyesini masaya yaklaştırdı.

“Daniel’ın evi parktan ne kadar?”

“Yürüyerek yaklaşık altı dakika.”

Bu süre Laura’nın Daniel’ın evine gidip dönmesine fazlasıyla yetiyordu.

Edian görüntüyü kapattı.

“Onu tekrar alalım.”

Laura ikinci kez sorgu odasına getirildiğinde önceki görüşmeden daha yorgun görünüyordu. Saçlarının önüne düşen birkaç teli düzeltmeye bile çalışmadı. Masanın karşısına oturduğunda Edian önüne herhangi bir belge koymadı.

“Parktan çıktıktan sonra nereye gittiniz?”

Laura’nın gözleri bir an Nina’ya, sonra tekrar Edian’a kaydı.

“Söyledim. Yürüdüm.”

“Daniel’ın sokağına gittiniz.”

Kadının yüzündeki ifade dondu.

Edian devam etti.

“Benzin istasyonunun arka kamerasında görülüyorsunuz. Saat 01.36’da Daniel’ın apartmanının olduğu yönden dönüyorsunuz.”

Laura bir süre sessiz kaldı.

“Oraya gitmedim.”

Dylan duvarın yanında duruyordu. Bu kez hiçbir şey söylemedi.

Edian sandalyesinde hafifçe öne eğildi.

“Laura, artık hangi kısmı sakladığınızı bilmiyoruz. Ama her sakladığınız şey sizi cinayete biraz daha yaklaştırıyor.”

Kadının parmakları birbirine kenetlendi.

“Daniel’ın binasına girdiniz mi?”

Uzun bir sessizlik oldu.

Sonunda Laura başını çok hafif salladı.

“Evet.”

Nina’nın kalemi durdu.

“Kaçta?”

“Bilmiyorum. Bir buçuğa doğru olabilir.”

“Daniel hayatta mıydı?”

Laura gözlerini kapattı.

“Hayır.”

Edian’ın sesi aynı sakinlikte kaldı.

“Ne gördünüz?”

Laura’nın nefesi titredi.

“Kapı tam kapanmamıştı. İçeri girdim. Daniel yerdeydi.”

“Yanına gittiniz mi?”

“Evet.”

“Dokundunuz mu?”

“Bileğine.”

Mara’nın cesedin sol bileğinde tespit ettiği morluk Edian’ın zihninden geçti ama bu morluk daha önce oluşmuştu. Laura’nın yalnızca nabız kontrolü yapmış olması başka iz bırakabilirdi.

“Kan var mıydı?”

Laura başını salladı.

“Çok fazla değildi. Gömleğinin üzerindeydi.”

“Polisi neden aramadınız?”

Kadın başını kaldırdı. Gözlerinde korkuyla utanç birbirine karışmıştı.

“Çünkü her şey ortaya çıkacaktı.”

Edian cevap vermedi.

“Para, şirketler, kayıtlar... Daniel ölmüştü ve polis eve geldiğinde orada olduğumu öğrenirse ilk bakacakları kişi ben olacaktım.”

“Şu anda da öyle.”

Laura bunu duyunca başını eğdi.

“Biliyorum.”

“Nathan’ı aradınız mı?”

“Hayır.”

“Daniel’ın evinden bir şey aldınız mı?”

“Hayır.”

“Bıçağı gördünüz mü?”

Laura birkaç saniye düşündü.

“Hayır.”

Bu cevap önemliydi.

Daniel mutfak bıçağıyla öldürülmüşse katil silahı yanında götürmüş olabilirdi.

Edian önündeki dosyadan olay yeri fotoğrafını çıkardı.

“Daniel’ı bu şekilde mi buldunuz?”

Laura fotoğrafa bakınca yüzünü çevirdi.

“Evet.”

“Masadaki sandalye aynı yerde miydi?”

Laura yeniden baktı.

“Sanırım.”

“Şarap şişesi?”

“Evet.”

Edian fotoğrafı geri aldı.

“Evde başka biri olduğunu düşündünüz mü?”

Laura’nın kaşları çatıldı.

“Ne demek?”

“Kapının açık olması. Ses. Hareket. Bir şey.”

Kadın birkaç saniye sessiz kaldı.

“Yatak odasının kapısı kapalıydı.”

Edian başını kaldırdı.

Olay yerine ilk geldiklerinde yatak odasının kapısı açıktı.

“Emin misiniz?”

“Evet.”

Nina da bunu fark etmişti.

“İçeri girdiniz mi?”

“Hayır.”

“Daniel’ı bulduktan sonra ne yaptınız?”

“Çıktım.”

“Kapıyı kapattınız mı?”

“Hayır.”

Edian’ın zihnindeki zaman çizelgesi yeniden değişmeye başladı.

Laura yaklaşık 01.20 ile 01.30 arasında eve dönmüş, Daniel’ı ölü bulmuş ve birkaç dakika sonra ayrılmış olabilirdi. Fakat 02.41’de Nathan geri geldiğinde yatak odasının kapısı açık bulunmuştu.

Arada bir saatten fazla zaman vardı.

“Laura, Daniel’ın evine ilk gelişinizde yatak odasının kapısı nasıldı?”

Kadın düşündü.

“Açıktı.”

Bu cevap daha da önemliydi.

İlk tartışma sırasında açıktı.

Laura geri döndüğünde kapalıydı.

Polis geldiğinde yine açıktı.

Birisi Laura ile Nathan’ın dönüşü arasında o odaya girmiş olabilirdi.

Sorgu bittiğinde Edian doğrudan olay yeri fotoğraflarına döndü. Nina, Daniel’ın yatak odasında çekilen görüntüleri masaya yaydı.

Komodin.

Telefon.

Açık çekmeceler.

Düzenli yatak.

Bir dolap.

İlk incelemede hırsızlık belirtisi görülmemişti.

Dylan yatağın yanındaki fotoğrafa baktı.

“Birisi buraya girdiyse ne arıyordu?”

Edian cevap vermeden çekmece fotoğraflarını karşılaştırdı.

“Daniel’ın kasa anahtarı evde bulunmadı.”

“Nathan’ın çantasında çıktı.”

“Evet.”

“Daniel vermiş olabilir.”

“Olabilir.”

Nina komodinin üzerindeki küçük boşluğu işaret etti.

“Toz izi.”

Edian yaklaştı.

Telefonun yanında dikdörtgen biçimli temiz bir alan vardı. Orada uzun süre bir eşya durmuş, yakın zamanda kaldırılmış gibiydi.

“Fotoğraf çerçevesi olabilir,” dedi Dylan.

Nina başka açıdan çekilen görüntüyü açtı.

“Ya da küçük bir harici disk.”

Edian Grant’i çağırdı.

Daniel’ın şirket bilgisayarında ve özel kasasında çok sayıda kayıt bulunmuştu ama tüm hırsızlık sistemi belgelenmiş değildi. Özellikle sahte şirket hesaplarının gerçek sahiplerine ait bazı bilgiler eksikti.

Grant fotoğrafa baktı.

“Daniel’ın kullandığı taşınabilir disklerden biri bu boyutta olabilir.”

“Kaç tane kullandığını biliyor muyuz?”

“Şirkette iki tane kayıtlı. Kasadan yalnızca biri çıktı.”

Odanın sessizliği yeniden ağırlaştı.

İkinci taşınabilir disk kayıptı.

Dylan dosyayı kapattı.

“Demek biri Daniel’ı öldürüp yatak odasına giriyor, diski alıyor.”

“Henüz bilmiyoruz.”

Edian acele hüküm vermek istemiyordu.

Grant şirket kayıtlarını yeniden incelemeye başladı. Daniel’ın kullandığı ikinci diskin seri numarası kısa sürede bulundu. En son üç gün önce şirket bilgisayarına bağlanmıştı.

İçinde ne olduğu bilinmiyordu.

Nina apartman kamera görüntülerini yeniden açtı.

Nathan 21.12’de binaya girmişti.

Laura 23.18’de gelmişti.

Laura 23.52’de çıkmıştı.

Laura daha sonra ön kapıdan geri dönmemişti.

“Bodrumdan girmiş olabilir,” dedi Dylan.

“Evet.”

“Başka biri de olabilir.”

Edian başını salladı.

Binanın bodrum otoparkında kamera yoktu. Arka servis kapısında da yalnızca içeriden açılan mekanik bir kilit vardı. Binayı bilen biri bu güzergâhı kullanabilirdi.

Nina eski kamera görüntülerinde Daniel’ın düzenli ziyaretçilerini taramaya başladı.

Bir saat sonra sonuç geldi.

George Miller’ın sözünü ettiği takım elbiseli adam üç ayrı tarihte Daniel’la birlikte apartmana girerken görünüyordu.

Grant yüz tanıma eşleşmesini şirket çalışanlarıyla karşılaştırdı.

Adamın adı ortaya çıktığında Dylan sessizce masaya yaslandı.

Richard Cole.

Finans direktörü.

Edian görüntülere baktı.

Richard, Daniel’ı yalnızca iş yerinden tanımıyordu. Son iki ay içinde en az üç kez evine gelmişti.

Üstelik son ziyaretlerden biri Daniel’ın sahte şirket kayıtlarını araştırmaya başlamasından hemen sonraydı.

Richard sabahki görüşmede bunların hiçbirinden söz etmemişti.

Edian ayağa kalktı.

“Richard’ı getirin.”

Richard Cole merkeze geldiğinde önce sakin görünüyordu. Daniel’ın evine yaptığı ziyaretlerin görüntüleri önüne konulduğunda yüzündeki rahatlık kayboldu.

“Bunu neden sakladınız?” diye sordu Edian.

Richard fotoğraflara baktı.

“Çünkü yanlış anlaşılacağını düşündüm.”

“Cinayet soruşturmasında genelde saklanan şeyler yanlış anlaşılır.”

Richard derin bir nefes aldı.

“Daniel bana hesaplarla ilgili şüphelerini anlatıyordu.”

“Dört ay önce mi?”

“Evet.”

“Daha önce onun para çaldığından şüphelendiğinizi söylediniz.”

“Başlangıçta öyleydi.”

“Sonra birlikte araştırmaya başladınız.”

Richard başını salladı.

“Daniel, Laura ve Nathan’dan şüphelenmeye başlamıştı. Ama kendisinin de işin içinde olduğunu söylemedi.”

Bu ayrıntı mümkündü. Daniel, suç ortaklarından çıkmak isterken Richard’ı kullanmaya çalışmış olabilirdi.

Edian ikinci fotoğrafı gösterdi.

“Daniel’ın ikinci taşınabilir diski nerede?”

Richard’ın bakışları fotoğrafa kilitlendi.

“Bilmiyorum.”

“Böyle bir disk olduğunu biliyor muydunuz?”

Richard cevap vermedi.

Edian hemen fark etti.

“Biliyordunuz.”

Richard ellerini masadan çekti.

“Daniel kayıtların kopyasını tuttuğunu söylemişti.”

“Nerede?”

“Evinde.”

Dylan’ın bakışları sertleşti.

“Dün gece evine gittiniz mi?”

“Hayır.”

“Kesin mi?”

“Kesin.”

Edian Richard’ın yüzünü izledi.

“Daniel sabah yedide sizinle buluşacaktı. Ama gece yarısından sonra öldürüldü. Evindeki kayıtların bir kısmı kayıp. Ve siz o kayıtların varlığını biliyordunuz.”

Richard’ın sesi bu kez daha sert çıktı.

“Ben Daniel’ı öldürmedim.”

Edian önündeki dosyayı kapattı.

“Öyleyse bu gece nerede olduğunuzu yeniden inceleyeceğiz.”

Tam o sırada Nina kapıyı açtı.

Elinde yeni gelen bir kamera çıktısı vardı.

Richard’ın evinin yakınındaki özel bir otopark kamerası bulunmuştu.

Richard’ın aracı gece 00.22’de garajdan çıkmıştı.

Sabah daha önce inceledikleri şehir kameralarına yakalanmamıştı çünkü ana caddeleri kullanmamıştı.

Araç 01.11’de Daniel Ross’un mahallesinin üç sokak uzağındaki bir kamerada görünüyordu.

Richard’ın yüzündeki ifade ilk kez tamamen değişti.

Edian fotoğrafı önüne bıraktı.

Daniel Ross’un ölüm saatinde artık Laura Bennett dışında başka biri daha o bölgede bulunuyordu.

Ve bu kişi, Daniel’ın kayıp kayıtlarının varlığını başından beri biliyordu.