This Chance | The Avengers Series #1

Being in a place like this, a world completely different from mine. A world of adults. And I can't get in. It's such a wonder that all the people going out of those doors are all plastered with smiles on their faces, like somehow they got everything all figured out. Like they’ve got everything they need in this world and more. As I'm pacing inside this building, I can smell a very familiar scent, a strong one, and everything seems very expensive, the chandeliers, even the furniture, and the people. All of them look very rich, except those girls of phony beauty. My mom and dad always go to these kind of places. And I, would try and sneak out of our hotel room and follow them. If, I get pass the guards. "Baby girl, you can't come in here." sabi noong isang babaeng nakauniform ng pang-hotel. Napanguso ako agad doon. Wala pa nga at pinipigilan na agad ako. I just looked at her and all the people getting in. And it makes me so frustrated. Why can't I go in?! So I just stood there, waiting. "Sir, you can't take him inside." sabi noong babae doon sa isang matandang lalaki na mukhang Amerikano na may kasamang batang kasing edad ko lang ata. May mga bodyguards din iyon na kasama. May ipinakitang card iyong matanda at may ibinulong sya doon sa batang lalaki. Pagkatapos noon ay nagpakita rin iyong bata ng isang itim na card na may larawan ng isang gold na phoenix. Tumango-tango ang babae at humingi ng paumanhin. Nakapasok naman ang mga iyon. Nawala na ang atensyon noong babae sa akin kaya naisipan kong sumabay na lang doon sa mga pumasok. At akalain mo nga naman at hindi iyon napansin hanggang sa nabangga ko ang isang nakakulay itim na polo na mukhang empleyado rin. Marahas akong hinawakan nito sa braso. "Anong ginagawa mo dito? Bawal ang bata dito!" sabi nito at luminga-linga sa paligid. Halos maiyak na ako sa sakit ng pagkakahawak niya sa braso ko. Nagsimula akong humikbi. Kinusot ko ang aking mata dahil lumalabo ito dahil sa luha. Kinaladkad ako noong lalaki. "Hey, mister." malamig na sabi noong bata kanina. "Tangina. Ang daming batang nagkalat!" Umigting ang panga noong bata sa sinabi niya. "Bakit ba kayo nandito!" Iritadong sinabi noong empleyado. I started crying. "You don't treat our guests like that." dagdag noong batang lalaki. "Sino ka bang asungot ka?" inis na tanong ng nakahawak sa akin. Mas lalo pang humigpit ito ngayon kaya iyak ako ng iyak. “Asan ba ang mga magulang niyo?!?” “My father’s upstairs.” He smirked. "And by the way, I’m. Jiro. Wei." Every word is emphasized. Halos mawalan ng lakas iyong empleyado at binitawan ako. Sumenyas iyong batang lalaki na lapitan ko sya kaya tumakbo ako sa tabi nya at hinawakan niya ang kamay ko. "S-so-rry, s-s-sir…" lumuhod iyong empleyado. "H-hin---" "Enjoy your last night at work." Ngumisi si Jiro sa kanya at hinila na rin ako paalis roon. Ilang saglit lang ay napadpad kami sa isang private room. Doon nakita ko iyong matandang lalaki na mukhang Amerikano at iilang mga singkit na matatanda na naglalaro ng mga baraha. "Okay ka lang?" sabi noong bata habang ipinapainom nya iyong isang baso ng strawberry juice. Tumingin ako sa kanya. Pinunasan niya ang pisngi ko gamit ang panyo at pati ang ilong ko. He smiled. Ngayon ko lang napansin ang kanyang asul na mata. Hindi ba sabi niya ay Jiro Wei ang pangalan niya? Di ba pang-intsik 'yun? Bakit mukha syang amerikano? Tumango lang ako. Umupo sya sa tabi ko at pinaglaruan ang mga daliri ko. "Uh… Thank you…… Jiro?" Nilingon ko sya. Napatawa sya saglit at umiling. "Nah… Not Jiro. I'm Chandler." Sabi niya at kinuha iyong baso sa akin at hinaplos ang buhok ko. Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. "B-but y-you said y-your name is Jiro?" Lumapit sya lalo sa akin. "That's my friend's name." He smiled. "They own this place. I'm just an investor. So he probably won't recognize me. But don't worry, He will still be fired. Were you hurt? We'll sue him if you are." He said in a more concerned tone. "Nope. I was just scared…" Ngumuso ako. "Why are you here anyway? And what's your name? It's unfair. You know mine, I don't know yours." He smiled gently. "My name's Alleina. I was just looking for my parents." "What's your family name?" his eyes narrowed. His pointy nose and thin lips is really cute. He's handsome. I feel ugly beside him. Napayuko ako sa naisip ko. "M-milano." His face lit up. "Boy, you're TOO young for romance," asar noong isang lalaking singkit. Mukha syang teenager. Namula ako sa sinabi nya. "Go f**k yourself somewhere else, Kendrick." natatawang sinabi ni Chandler sa kanya. Tumawa lang iyong si 'Kendrick' sa sinabi niya. "Cursing is quite a turn off, boy. And I won't be f*****g myself tonight, many girls are waiting for me." sabi noong si Kendrick at kumindat. "Damn that guy." sabi niya. Ewan ko ba pero nangingiti ako. "Sorry for the curses." Kumunot ang noo niya. "Why are you smiling like that?" Tumingin ako sa kanya at umiling. "Oh come on. Tell me." pangungulit nya oa kaya natawa na lang ako. "You cursed someone older than you." Tumaas ang kilay nya. "It's rude…" Tinaasan ko din sya ng kilay. "But cool." And he smiled at me. But things do not always go the way you planned it, though. One day you're on top. The next day you're on the lowest of the low. "Dad?" Bumaba ako galing sa kwarto ko. I can hear a commotion going on. AGAIN. "Mr. Peregrine Milano, inaaresto ka namin sa salang Estafa." sabi noong isang mamang pulis na nagpoposas sa tatay ko. Wait what? "Wait, wait, wait, Mr. Officer. How can this happen? Who filed the charges? And What? Estafa, you say?" sigaw ko habang inaalalayan na nila si Daddy na papasok sa mobile nila. Tinatawanan lang sila ni Daddy. Gosh! He's driving me insane! "Yes, ma'am. Nagfile po sa kanya ng kaso ang kompanyang Guevarra-Orion Incorporated laban sa kanya sa salang pagnanakaw sa kaban ng kompanya. Sumunod na lang po kayo sa presinto." Sa sinabi niyang iyon ay umalis din sya agad at ako naman ay nanatiling nakatayo doon sa pinto. Gulat. At hindi man lang makagalaw. What are the odds? Ilang sandali pa akong ganoon. Iniisip lahat ng pwedeng mangyari. Hindi na biro ang ginawa niya ngayon. Hindi man ito ang unang pagkakataon na makukulong sya, ito naman ang pinakamabigat niyang kasalanan. Pero habang iniisip ko ito, napagtanto kong ako ang may kasalanan. Matagal na kaming nalugi dahil sa pagsusugal ng mga magulang ko. Nang nag-umpisa ang sunod-sunod na talo ni Daddy noon, ay naghanap na ng iba ang nanay ko at di rin nagtagal ay iniwan na rin kami. Ang balita ko ay nasa Espanya na raw sya at hinihiling ko na lang ngayon na sana ay hindi na sya bumalik. Magdadalawang taon na ang nakakaraan nang nag-apply si Daddy sa kompanya ng boyfriend ko, I mean, EX. Kakahiwalay lang namin, siguro ay isang buwan na rin. Galit na galit si Kit sa ginawa ko. Is this his way of vengeance, because if it is, he's succeeding. Damn it. Namuo ang mga luha sa mata ko nang umalis ang police mobile sa harapan ng bahay namin. At mistulang inugat na roon sa pinto ang mga paa ko. "WHAT THE f**k!" Natauhan ako sa sumigaw. Agad kong pinunasan ang mga luha ko. "Lei!" Tumakbo sya papalapit sa akin. I tried to smile so I won't worry him. But it was nothing but a weak smile. Di ko na ata kayang magpanggap na okay pa rin ako. Nang nakalapit sya sa akin ay agad niya akong niyakap. Fear and concern is written all over his face. Sinuri niya ang mukha ko. I smiled again pero habang ginagawa ko iyon ay mas lalo lang akong napaiyak. "Shh." Hinalikan niya ang noo ko. Mahigpit na mahigpit ang yakap niya. Niyakap ko lang rin sya. Naiinis ako sa sarili ko. Wala namang kasalanan itong lalaki na 'to pero lagi akong umiiyak kapag nandyan na sya! LAGI NA LANG! Matagal-tagal rin kaming ganoon ang posisyon hanggang sa kumalma ako at tanging hikbi na lang ang natitira. Ubos na ata ang luha ko. Inalalayan niya ako papunta sa kusina namin at binuhat ako at pinaupo sa counter. Tuloy-tuloy lang ako sa paghikbi. Lumapit sya sa refrigerator at kinuha iyong isang kulay pink na Hello Kitty tumbler ko na may lamang tubig. Napakagat ako sa labi ko habang nagpipigil ng tawa. Sobrang manly niya tapos may hawak sya na Hello Kitty na tumbler. Inabot niya iyon sa akin. Kumunot ang noo nya at tumaas ang kilay niya. Uminom muna sya saglit. At tuluyan na akong natawa. Nanliit ang mga mata niya sa akin at hinawakan ang magkabilang kamay ko na nasa gilid ng mga hita ko. Makalebel ang mukha namin ngayon. Matangkad kasi ang isang 'to kaya kahit nakaupo ako sa mataas na counter namin ay magkalebel lang kami. Hindi ko mapigilang tumawa. "Baliw talaga." Seryoso niyang sinabi kaya mas natawa ako. Mamamatay na ata ako sa kakatawa. "Kanina umiiyak ngayon tawa ng tawa." Tapos pinisil nya 'yung ilong ko. Ngumuso ako at kinuha 'yung tubig na kinuha niya sa gilid ko. I sipped from the straw. "Ahem. Bagay kasi sayo 'yung Hello Kitty e." Tapos tumawa uli ako. Pero seryoso sya. "Binibiro ka lang e." Baka napipikon e. Niyakap niya ako ULI. He always hugs me. "I'll get tito out of there." Bumagsak ang mata ko sa sahig. "It's not your responsibility. I can handle this." I shifted my head to the right to face his neck. He's always using Hugo Boss. Ang bango niya. "I won't let you carry the burden yourself. Let me help you." Naramdaman kong haharap sya sakin pero mas hingpitan ko ang yakap ko sa kanya para hindi niya matuloy iyon. Pumikit ako at dinama lang ang init ng katawan niya. Nakakbaliw ang bango ng lalaking 'to. Parang drugs na nakakadik. Makabili nga ng pabango niya! "I need no help, Chance. You have done so much already. I know Daddy is guilty. There is no sense making a man free from his charges when he is actually guilty. Prison will do him good. And also me. He will be fed. He will have a bed. And I will be free of problems." Napatawa ko sya. "So wicked, Alleina." Kumalas sya sa yakap. Hinawakan niya ang baba ko. "I will make that Orion pay. I promise you." Anger filled his eyes. I smirked. "Iyon bang pang-aatake mo sa kanya ng sadya sa mga laro niyo ay di pa sapat sayo?" He made a funny face. I chuckled. Lagi kasing sya ang nagbabantay kay Kit kapag may mga laro sila sa school. "Sadya?" Ngumuso sya at inilapit pa ang mukha sa akin. "Those were unintentional." Kumindat sya. Napakagwapong bata! Tinulak ko sya kaya mas tumawa sya. Bumaba ako mula sa pagkakaupo sa counter at naglakad papuntang living room. "Why are you here anyway?" sabi ko at umupo sa sofa. Sumunod naman sya pagkakuha nya ng isang stem ng grapes. "Ang aga aga pa a." He mockingly looked at his wrist watch. Kumunot ang noo nya. "Is it just me o sadyang maaga sa pananaw mo ang alas kwatro ng hapon?" Bumagsak sya sa gilid ko at humiga sa hita ko. "I want to feel like Cleopatra, feed me." Natawa ako kaya sinalaksak ko ang limang grapes sa bibig niya. Tawa ako ng tawa habang bigla naman syang napatayo at umubo. Iniluwa niya lahat ng grapes at nilagay sa ashtray sa side table. "Kadiri naman, Chandler." Tawa ako ng tawa. "Sadista mo!" At nagtampu-tampuhan naman sya sa gilid ng sofa at lumayo sa akin. Nakanguso pa sya kaya mas lalong naging cute. Humarap lang ako sa kanya at tumitig. Di pa rin niya ako pinapansin. Looking at him makes me feel secure and safe. He's like my home. He's like my whole family in one. He never fails to make me happy when there isn't even a reason for feeling that way. He lights up the world whenever he's around. Kinurot ko 'yung pisngi nya. At ngumisi ako. Nanliit 'yung mata nya. Lumapit ako at hinalikan 'yung noo nya. "Sorry na." He's always there for me. I can't remember how life was without him. He's now a part of me. An important one.