Bölüm 69
Bugün taburcu olacağım gündü. Neredeyse bir buçuk aydır buradaymışım. Gözlerimi açalı 8 gün geçmişti ve günlerden Salı’ydı. Karnımı okşadım ve “Gidiyoruz bebeğim.” dedim karnımı okşayarak. Tunç ve Tarık her zaman yanımda olmuşlardı. Her ne olursa olsun destekleri için ikisine de minnettardım. Yalnız olsam nasıl baş edebilirdim bilmiyordum. Tarık kararımı duyduğunda üzülse de anlayışla karşıladı. Ben Tunç’la kalacaktım o da geri dönecekti. Yine de beni hastaneden çıkarmak için gelecekti. Ona karşı soğukluğum yoktu, evet tanışmışlığın sıcaklığı olmasa da hala bebeğimin babası olarak onu kabullenmiştim. Bebeğimin varlığı mucize gibiydi. Yalnızlığıma en büyük ilaç olacaktı. Aileden bir parça vardı içimde hem canımdan hem kanımdan… Şükürler olsun. Bu duygu onun varlığını öğrendiğimden beri m
- Writer
