Gözlerimi açtığımda, ilk gördüğüm şey Murat’ın yüzüydü.
Yatağın kenarına eğilmiş, sessizce beni izliyordu.
Bir an nefesim kesildi. Gözlerimizin birbirine değdiği o kısa anda, içimde tarif edemediğim bir şey kıpırdadı.
Ne korkuyordum, ne de rahattım. İkisi birden gibiydi.
“Ne oldu ya?” dedim, sesim uykulu bir şekilde.
Murat dikleşti. Sanki gözlerimin içine kadar baktı, sonra kısa bir sessizlikten sonra “Kalk,” dedi.
“Hazırlan, gitmemiz gerekiyor.”
“Nereye gideceğiz?”
“Aşağı gel.”
Sesi soğuk ama aceleciydi.
“Yanıma bir şey almam gerekiyor mu?” diye sordum.
“Evet. Küçük bir çanta hazırla. İki gün falan kalırız. Hava soğuk, kalın bir şeyler giy.”
Ne olacağını sormadım. Zaten sorsam da cevap alamayacağımı biliyordum.
Üzerime bir kazak geçirdim, çantaya birkaç parça eşya attım ve aş
