Elime bıraktığı kıyafeti kaldırdığımda boğazım düğümlendi. İncecik siyahtı… tamamen tülden yapılmış, dantel detaylarıyla insanın tenini saklamaktan çok ortaya çıkaran bir iç çamaşırı. Askıları incecikti, ortasında çapraz geçen kurdeleler vardı. Alt kısmı neredeyse hiçbir şey gizlemiyordu.
Baktıkça yüzümün ateş bastığını hissettim. İçimden “Ben bunu nasıl giyerim? Böyle bir şeyin içine nasıl girerim?” diye geçiriyordum. Sanki elime bir kıyafet değil, bir utanç bırakılmıştı.
Murat ise beni dikkatle izliyordu. Yüzümdeki tereddüdü fark ettiğinde dudaklarının kenarı alaycı bir gülümsemeyle kıvrıldı.
“Giyeceksin,” dedi soğuk ve kesin bir sesle. “Burada benim dediğim olacak. Predilecta.”
Sözleri bıçak gibi saplandı içime. Kıyafeti sıkıca kavradım, gözlerim yerdeydi. Çaresizlik boğazımı sıkıyo
