Murat’la neydik, ne değildik… hâlâ çözemiyordum.
Yanında uyumaya öyle alışmışım ki, başka bir yerde kaldığımda sanki uykumun yarısı eksik kalıyordu. Aynı yatakta iki yabancı gibi yatıyorduk ama mesafeyi koyan bu sefer oydu. Bir şey sormamdan beri düşüncelere gömülüyordu; gözleri bir noktaya saplanıyor, zihni karanlık bir kapının önünde oyalanır gibi oluyordu.
Geçmişi… onu boğuyordu belli ki. Ve Murat yine o eski gölgesine geri dönmüştü.
Telefonlarımız aynı anda öttüğünde sessizlik çatladı. Saat dördü gösteriyordu. Yatakta doğrulup neredeyse eş zamanlı telefonlarımıza uzandık. Vance yazıyordu. Her zamanki gibi toparlamaya çalışıyordu etrafı, hayatı, bizi. Ev de onun gibi… azar azar kendine geliyordu. O eski karmaşanın içinden bir düzen çıkmaya başlamıştı. Alt kattaki bodrum, artık bir sp
