“Sevgilinmişim ha,” diye tükürdüm, sesim geceye çarpıp geri döndü.
“Senin sevgilin olmak, Murat, benim için bir madalya değil. Senin sevgin sandığın şey beni saklamak, beni susturmak, beni evinin gölgesinde tutmak. Sen… beni dışarıya çıkaracak cesareti olmayan bir adamsın.”
Sözcüklerim keskin bıçaklar gibi çıktı. Her birini tek tek, onun yüzüne saplanacak şekilde söyledim. “Beni bıraktın. Gittin, çekip gittin. Sonra dönüp ‘koruyorum’ diyeceksin öyle mi? Korumak mı, yoksa kontrol etmek mi? Hangisi daha kolay senin için?”
Murat’ın yüzü önce dondu, sonra kızardı; öfkeyle karışık bir hayal kırıklığı yayıldı bakışlarına. “Ece, arabaya,” dedi, sesi alçak ama emrediciydi. “Hemen bin, şimdi gidiyoruz.”
“Binmiyorum,” dedim, dişlerim arasından, soğuk ve kesin. “Seninle bir yere gelmiyorum. Senin
