Otele doğru giderken Viper gözlerimin içine bakıyordu. Ne düşündüğünü anlamak imkânsızdı. O bakışlarda hem sessizlik vardı hem hesap.
Murat’ın nefesi sertti. Burnundan soluyordu; öfkesini bastıramıyordu. O öfke, arabaya, yola, hatta bana bile bulaşıyordu.
Ben ise arka koltukta oturmuş, kendime saçma sorular soruyordum.
“Ne güzel… tatil havasında bir ölüm yolculuğu.”
Kendi içimde gülümsedim, ama midemdeki ağırlık o kadar gerçekti ki, gülmek bile acıttı.
Camdan dışarı baktım. Sokak lambaları birer birer geride kalıyor, ışıkları gözlerimin önünde çizgilere dönüşüyordu. Her biri sanki bana bir şey hatırlatıyordu geçmiş, hata, pişmanlık… ya da hepsini birden.
Viper hâlâ bana bakıyordu.
Murat hâlâ öfkeliydi.
Ve ben… ben hâlâ kararımı sorguluyordum.
Otele girdiğimizde koridor sessizdi. I
