Gözlerimi açtığımda ilk hissettiğim şey, Murat’ın kolunun hâlâ belimde olmasıydı. Göğsü sırtıma yaslanmış, nefesi boynuma sıcak sıcak çarpıyordu. Sanki gece boyunca bir an bile beni bırakmamış gibiydi. Hafifçe kıpırdanınca kolunu biraz daha sıkılaştırdı.
“Uyanma,” diye mırıldandı, sesi sabahın o buğulu tonuyla daha derin geliyordu.
Gülümsedim. “Uyanmam lazım.”
Murat başını yastığa gömüp homurdandı. “Hayır.”
“Sabah oldu,” dedim, usulca elini okşarken.
“Benim için olmadı,” dedi kararlı bir tonla. “İki dakika daha.”
İki dakika… bu adamın “iki dakika”sının en az yirmi olduğunu bile bile hiçbir şey diyemedim. Teninin sıcaklığı, kolunun ağırlığı, dün gecenin yankısı… hepsi bir araya gelince, direnmek mümkün değildi zaten. Bir süre daha öyle kaldık. Sessiz. Güvenli. Ve birbirine yaslanmış.
