Rye, Can’t You Just Die?

Prologue

Title: Rye, Can’t You Just Die?

"Bakit?" hagulgol ni Farah—girlfriend ko. "Bakit hindi mo sinabi sa'kin?" "Girlfriend mo ba talaga ako? Rye?"

Hindi ako nakaimik, walang salita ang gustong tumakas sa bibig ko kundi 'sorry'.

"Sorry Farah, I just...don't want to hurt you."

"Don't want to hurt me huh? Eh ano pa bang ginagawa mo ngayon? Hindi ba't sinasaktan mo na din ako?" bakas sa boses ni Farah ang sarkasmo. Deserve ko naman e.

"You have a freaking brain cancer Rye! Brain cancer! It's a serious matter but you didn't even budge to discuss it to us! do you even consider us as your family?" singit naman ng kanina pang nakatayo at nakatulala saamin na si Kevin—my best friend.

"Patawarin nyo ko sa hindi pagsasabi ng totoo, wala na kase tayong magagawa e, mamamatay na ko at...tanggap ko 'yon" litanya ko habang walang tigil ang mga luha na nagmamabilis sa aking mga mata.

Naramdaman ko ang biglang pagsakit ng ulo ko, nanlalabo na ang paningin ko at tuluyan na akong binalot ng kadiliman.

---

Iminulat ko ang aking mga mata kahit sobrang hirap ko ng iangat pa ang mga talukap nito. I found myself in a pure white room. Tiningnan ko ang paligid at nakita ko si Farah na natutulog habang nakadukdok sa aking kama. Muling naglibot ang aking paningin at nakita ko ang dextrose na nakakabit sa aking mga kamay.