Gece ilerlemişti. Saatin kaç olduğunu söyleyen bir çan sesi yoktu. Zaman, tıpkı bu adam gibi... bozulmuştu.
Savaş, karanlık deponun arkasındaki eski bir köşeye çekilmiş, ellerini dizlerine dayamış, sessizce oturuyordu. Uzakta bir masaya yaslanmıştım, yüzüme düşen saçlarımı kulağımın arkasına alırken gözlerimi bir an bile ondan ayırmıyordum. Savaş’ın sırtı gergindi. Omuzlarındaki yük görünmezdi ama neredeyse yerçekimini bile aşacak kadar ağırdı.
Savaş sessizliği bir hançer gibi yardı: — “Her şey, bir gecede olmadı biliyor musun...”
İçten içe bu cümlenin sonunda geleceğini tahmin ettiğim şeyden korkarak yutkundum. — “Neyi kastediyorsun?”
Savaş, başını biraz çevirdi ama gözlerini yere sabitlemişti.
— “Bazı şeyleri insan, unutmaz. Sadece başka bir kişiliğine bırakır. Ben de öyle yaptım. H
