KIRIK AYNALAR

5. Bölüm

Dudaklarımın üzerinde hareket eden dudaklarla ne yapacağımı şaşırmış bir şekilde donmuş kalmıştım. Aklım şuan bulunduğumuz durumun yanlış olduğunu hatırlatırken ellerimi kaldırıp Artun'un kaslı göğsüne yaslayarak onu kendimden uzaklaştırdım. Hiç suratına bakmadan kolları arasından çıktım ve bir şeyler söyledim.

"Benim gitmem lazım!" diyerek hızlıca oradan uzaklaşmaya çalıştım. İlk şoku atlatan Artun ise arkamdan seslenmeye başlamıştı.

"Akel!" diye seslenince adımlarımı daha da hızlandırdım. "Akel, güzelim bekle! Konuşalım." dediğini duyduğumda çoktan arka kapıdan çıkıyordum. Hemen kapının önünde olan arabama binerek kimseye bir şey söylemeden hızlıca eve sürmeye başladım. Yanımda oturan Batu'nun varlığını konuşmasıyla farkettim. Artık aklımı nasıl başımdan aldıysa!

"İçeride bir şey mi oldu?" demesiyle bakışlarım saniyelik yüzünü buldu. Geri yola dönerken konuştum.

"Ne gibi bir şey?" diye sorusuna soruyla cevap verdim. Böyle bir şeyi neden yaptığını daha ben anlamamışken bunu kardeşime anlatmak ne kadar doğruydu? Bir fikrim yoktu.

"Arabaya binerken sanki bir şeyden kaçıyormuşsun gibiydin. O yüzden sordum içeride bir şey mi oldu diye." demesiyle aklıma ilk gelen yalanı söyledim.

"Sana öyle gelmiş olmalı, birinden kaçtığım falan yoktu." duraksadım ve derin bir nefes alarak devam ettim. "Sadece bugün bir şey yapmam gerekiyordu onu hatırladım o yüzden acele ettim." dedim inanmasını dileyerek.

"Bu konuşmandan birinden kaçtığını mı anlamalıyım?" diye sormasıyla cevap verdim.

"Birinden falan kaçmadım Batu! Şu konuyu kapatabilir miyiz artık!" diye sinirle söylendim ve gaza biraz daha yüklendim. Aklım almıyordu nasıl böyle bir şey yapabilir? Yaptığı şeyin nasıl bir açıklaması vardı? Çok merak ediyordum ama beni öptükten sonra karşısında durup nedenini dinleyemezdim. O yüzden tek yapmam gereken şey oradan uzaklaşmak gibi gelmişti. Düşüncelerimin arasında eve yaklaştığımızı fark ederek aracın hızını düşürdüm. Bahçe kapısından içeri girip aracı durdurdum. Kimsenin kapımı açmasını beklemeden arabadan indim ve hızlı adımlarla eve ilerledim. Eve girdiğimde salondan babamla Alçin ablanın sesi geliyordu ama şu durumda onlarla oturacak ruh halinde değildim. Bu yüzden adımlarım merdivenlere ilerleyecekken arkamdan gelen kardeşimle duraksadım. Hiçbir şey söylemeden yanımdan geçip gitme planlarını elimi bileğine sararak bozmuş oldum.

"Batu, özür dilerim." dememle bakışları beni buldu. Gözleri dikkatli bir şekilde yüzümde gezinirken karşılık verdi.

"Ne için?" diye sordu ama alındığını anlamamı istediği için konunun farkında olmamı istiyordu. Elimi koluna yaslayarak aşağı yukarı sıvazladım.

"Arabada sana sert çıktığım için özür dilerim." derin bir nefes aldım ve neden yaptığımı anlasın diye iyice detaylandırdım. "Restorandan aceleyle çıkmamın nedeni Artun'dan kaçıyor olmamdı. Ve uzun bir süre de kaçma planım var." dememle kaşları çatıldı. Aklındaki soruları dile getirmek için dudaklarını araladı.

"Neden Artun abiden kaçıyorsun, abla?" demesiyle sıkıntıyla soluklandım.

"Bunu şuan söyleyemem ablacığım. Belki daha sonra.." duraksadım ve merdivenlere ilerlemeden ekledim. "Bunu anlatabileceğim tek kişi sensin ama şuan değil tamam mı? Ayrıca bu durumdan babamla Alçin ablanında haberi olmasın, olur mu?" diye sormamla başını olumlu anlamda salladı. Ben de ona tebessüm ederek merdivenleri çıkmaya başladım. Peşimden geldiğini hissetmemle kata gelince odama yönelmeden önce ona dönerek seslendim.

"İyi geceler!" dedim ve onun da bana karşılık vermesiyle odama ilerledim. Kapıyı açıp içeriye girdim ve ardımdan kapadım. Yalnız kalmamla aklıma üşüşen görüntülerle o anı düşünmek için doğru zamanı bulduğumu anladım. Çantamı yere atıp kendimi yatağa yüz üstü bıraktım.

Kendimi bir süre nefessiz bıraktıktan sonra sırt üstü uzandım. Saçlarımı yüzümden çekerken elim dudaklarıma değdi. Elimi geri çekmeden o an gözümün önüne geldi. Sanki, Artun beni tekrar öpüyordu. Bu düşünceyle kalbimin hızla atması bir oldu. Ellerimle yüzümü kapatarak düşünmemeye çalıştım ama sürekli dudakları dudaklarımın üzerinde duruyormuş gibi hissediyordum. Kalbim sanki daha ne kadar hızlı atabilirse o sınırı zorlamaya çalışıyormuş gibi atınca sinirle ellerimi yüzümden çektim.

"Ben niye heyecanlanıyorum ki?" diye kendi kendime söylendim. Sonuç olarak adam benden yaşça büyüktü ve bu yaptığı şey doğru değildi. Ayrıca ben ondan hoşlanmıyordum bile. Tamam, biraz etkilenmiş olabilirim ama bu yine de beni izinsiz öpmesi için yeterli bir sebep değildi. Sıkıntıyla oflarken telefonumun çalmasıyla hafifçe irkildim. Elim yatağın üzerinde olan telefonuma uzanırken kimin aradığını görerek hemen meşgule attım. Arayan tabi ki Artundu. Tekrar çalan telefonla yine meşgule attım. Tekrar arar diye tetikte beklerken bu sefer gelen mesajla yanlışlıkla mesaj uygulamasına girdim.

'Akel, eğer telefonu açmazsan eve geleceğim!' yazan mesajla kaşlarım çatıldı. O beni tehdit mi ediyordu?

'Görüyorsun niye cevap vermiyorsun?' diye yazdığı başka bir mesaj gönderince onu sessize alarak uygulamadan çıktım. Telefonumu da sessize alarak yatağın yanındaki komodine koydum. Yataktan kalkarak üzerimi değiştirmek için giyinme odama ilerledim. Üzerime pijamalarımı geçirip odaya geri dönerken aşağıdan gelen seslerle hızlı adımlarla kapıya ulaştım. Kapıyı hafifçe aralayarak sesleri dinlemeye çalıştım. Batu'nun sesiyle ona dikkat kesildim.

"Ablam uyuyor diyorum, Artun abi! Bunda anlamayacak ne var?" diye sorgulamasıyla aklıma Batu'ya sıkıca sarılmam gerektiğini aklıma not ettim. Artun'un sesi gelince kalbim istemsizce hızlandı.

"Batu, onunla konuşmam gerekiyor. İzin verirsen ablanla konuşmak istiyorum." deyince merakla Batu'nun cevabını bekledim.

"Eğer konuşman gerekiyorsa bunu gündüz herkesin uyanık olduğu bir zamanda yaparsın. Şimdi ablam uyuyor ve ben onu uyandırmana izin vermiyorum." diye sert bir şekilde dile getirince mutlulukla gülümsedim. Ama mutluluğum merdivenlerden gelen ayak sesleri ve Batu'nun konuşmasıyla çok da uzun sürmedi.

"Artun abi, nereye gittiğini sanıyorsun?" diye seslenen kardeşimle hemen kapıyı kapatıp kilitledim. Birkaç adım geriye atarak sesleri dinlemeye devam ettim. Kapımın önünde duran ayak sesleriyle nefesimi tuttum sanki nefes alsam sesimi duyabilecekmiş gibi. Sessizce ne yapacağını beklerken kapıyı tıklattı. Peşinden de sesini işittim.

"Akel, gelebilir miyim?" diye sormasıyla istemsizce başımı iki yana sallamıştım ama bunu göremeyeceğini bilerek sabit durdum. Sessiz kalınca tekrar konuştu.

"Akel, güzelim geliyorum!" diye haber vermesiyle kapının kolunu çevirmesi bir oldu. Ama kapı açılmayınca kaşlarını çattığına eminim. Derin bir soluk aldığını işittikten sonra gider diye bekledim ama o yine konuştu.

"Akel, uyanık olduğunu biliyorum. İzin ver içeriye gireyim. Konuşmamız lazım, güzelim." dedi ama ben son kelimesine takılı kaldım niye bu adamın 'güzelim' kelimesi beni heyecanlandırıyordu. Hemen peşinden Batu'nun sesini duymamla derin bir nefes aldım.

"Artun abi, ablamın uyuduğunu illaki gözlerinle mi görmen lazım. Uyanık olsa odadan çıkardı. Sen de artık gitsen iyi olur." diye adamı resmen kovarken tekrar konuşan Artun'la, Batu'yu umursamadığını anladım.

"Batu bize 5 dakika izin ver!" diye sertçe söylenince Batu'nun gözlerini devirdiğine emindim. Uzaklaşmadan hemen önce de konuşmasını işittim.

"Tabi ki izin veririm Artun abi. Sana kapıyla iyi konuşmalar!" diye laf dokundurdu.

"Şu velet," duraksadı ve biraz daha yüksek bir sesle devam etti. "Akel, özür dilerim!" demesiyle kaşlarım çatıldı. Pişman mıydı? Beni öperken düşündüğü gibi hissetmemiş miydi?

"Sakın yanlış anlama pişman değilim. Bir daha olsa bir daha yaparım ama sen rahatsız olduğun için özür dilerim. Bu şekilde olmaması gerekirdi. Biliyorum." duraksadı ve derin bir nefes alarak devam etti. "Yüz yüze konuşsaydık daha iyi olurdu ama beni dinlediğini biliyorum. Bazı şeyleri yine yüzüne söyleyeceğim benden uzun süre kaçamazsın. Şimdi gidiyorum, sen de rahatça nefes al artık geldiğimden beri nefesini tutuyorsun. Ve bunu öyle küçük bir heves uğruna yapmadığımı bil!" dedi ve uzaklaşmadan önce ekledi. "İyi uykular, güzelim."

Uzaklaşan adım sesleriyle derin bir nefes almak istedim ama son söylediği şeyle bu pek mümkün olmadı.