Doppelt beansprucht: von zweien markiert

AVA  De geur van versgebakken pannenkoeken vulde mijn neusgaten. Mama was al in de keuken bezig met wat ze het beste kan. Ik rolde uit bed en strekte me uit. Vandaag voelde bekend: het vroege getjilp van de vogels, het geluid van de bussen die voorbijreden. Een klein glimlachje sloop over mijn gezicht. Het was mijn verjaardag. Ik werd eindelijk achttien. Achttien worden was een keerpunt in het leven van elke tiener, een fase waarin je dingen mag die je eerder niet mocht. Ik werd eindelijk een volwassene. Ik ging de badkamer in en neuriede mijn favoriete liedje. Ik staarde naar mijn spiegelbeeld. Mijn haar leek net een oorlog overleefd te hebben. Ik had mijn lange haar afgeknipt en korter gemaakt. Dat was mijn eerste stap om een volwaardige tiener te worden. Ik wist dat ik vandaag rare blikken zou krijgen op school, maar wie geeft daar om? Alleen had ik niet gedacht dat het er vanochtend zó uit zou zien. Ik kon mijn lach niet inhouden en barstte in lachen uit. “Ava.” Mama riep me van beneden, haar stem doordrenkt van die moederlijke toon: zacht maar gevaarlijk. “Als je niet binnen vijf minuten beneden bent, kun je je ontbijt wel kussen.” Ik grinnikte om wat ze zei. Mijn ontbijt kussen betekende maar één ding. Caleb was er. Caleb is mijn beste vriend sinds we peuters waren. Hij brengt de helft van de dag bij ons door. Hij is als familie; mensen denken vaak dat we broer en zus zijn. Ik liep de badkamer uit en naar mijn kledingkast. Ik pakte een bordeauxrood shirt en een zwarte broek. Ik was niet het type dat zich extra opmaakte omdat het mijn verjaardag was. Alle verjaardagen die ik ooit had gevierd, waren saai geweest. Het was altijd alleen ik en Caleb, en soms mama. Maar meestal ik en Caleb. Dus vandaag zou geen uitzondering zijn, toch? Op weg naar buiten viel iets me op. Er lag een stapel brieven en dozen op mijn bureau. Ze waren allemaal van familieleden. Eén doos trok mijn aandacht: hij was in zwart papier gewikkeld en mijn naam stond er in goud op. Dat is raar. Ik had geen tijd om ze open te maken. Dat zou ik doen als ik terugkwam van school. Ik haalde mijn schouders op en ging naar beneden. _______________________ “En daar komt het verjaardagsmeisje,” zei Caleb sarcastisch zodra ik de keuken binnenstapte. Ik gooide mijn rugzak naar hem en ging op het keukenblad zitten. “Hou je mond.” “Wat?” vroeg hij onschuldig en kreeg een rollende ogen van mij. “Hé mam.” “Hoi lieverd, gefeliciteerd.” Ze kuste me op mijn voorhoofd. “Mam, je hoeft me niet meer als een kind te behandelen, weet je.” “Ik weet het,” zei ze terwijl ze mijn haar achter mijn oren streek. “Wat?” vroeg ik, terwijl ik in haar ogen zocht. Er leek van alles in te zitten. “Niks. Ik realiseerde me alleen dat mijn kleine engeltje al volwassen is. Het voelde alsof ik even mijn ogen dicht deed en toen ik ze weer opende, waren er al achttien jaar voorbij.” Ze veegde een klein traan­tje weg dat in haar ogen welde. “Mam, doe niet zo emotioneel. Ik wil niet helemaal door elkaar zitten op school,” zei ik in een poging de sfeer lichter te maken. “Je weet dat ik je hier later mee ga pesten, hè?” “Je zou het niet durven,” snauwde ik naar Caleb. Ik keek naar mama en zag dat ze me weer aankeek. Maar deze keer leek ze bang en alsof ze me een heleboel dingen wilde vertellen. “Mam, gaat het wel?” “Ja, het gaat prima. Jullie moeten opschieten met ontbijten, je wilt niet te laat komen op school op je verjaardag.” Ze maakte de pan schoon. Voordat ik verder kon vragen, was Caleb me voor. “Dus Ava, heb je plannen voor vandaag?” vroeg hij tussen twee happen door. “Mmm… Niet echt. Gewoon naar school, thuiskomen, mijn cadeaus uitpakken en tijd doorbrengen met mama.” “Echt? Is dat alles wat je gaat doen?” Hij keek me aan alsof ik een idioot was. “Wat dan? Je verwacht toch niet dat ik naar een club ga?” Hij zuchtte en legde zijn vork neer. “Jij bent echt een saaie gast.” “Volwassene alsjeblieft,” verbeterde ik hem met een grijns. Hij rolde met zijn ogen, schoof zijn bord weg en zei: “Ik ga naar buiten,” en liep weg. “Wat was dát nou weer?” “Misschien wil hij je verrassen,” haalde mama haar schouders op. “Caleb, ja hoor,” lachte ik. “Of misschien wil hij je ten dans vragen.” Oké, dat was het. Ik wist niet waarom ik zo hard lachte, maar ik deed het gewoon. Caleb die me ten dans vroeg was wel het laatste wat hij zou doen. Ik had ooit een heel klein crushje op hem gehad, maar dat was het. Ik bedoel, wie zou er niet verliefd op hem worden? Hij was een van de knapste jongens op school en door hem was ik bekend op school, omdat hij populair is. Dus wie zou er niet voor hem vallen? Maar ik denk dat onze relatie nooit verder zal gaan dan beste vrienden. Ik stond op, pakte mijn rugzak en kuste mama. “Tot later.” “Oké lieverd.” Ik wist niet wat me ertoe bracht om nog even naar mijn kamer te kijken, maar ik voelde gewoon dat ik het moest doen. Een vreemd gevoel ging door me heen. Ik liep naar buiten en zag Caleb tegen zijn auto leunen. Ik herinnerde me wat mama had gezegd en liet een klein lachje horen. “Wat is er grappig?” vroeg hij terwijl hij het portier opendeed. “Niks. Ik had gewoon zin om even te lachen.” “Weirdo.” Onderweg naar school besloot ik het over die zwarte doos te hebben. “Heb jij me een cadeau gestuurd?” “Nee, waarom?” “Er is deze doos, in zwart gewikkeld, met mijn naam in goud erop. Ik vroeg me af of jij het was.” “Nee, ik heb geen doos gestuurd. Misschien is het van een familielid.” “Ja, maar het geeft zo’n rare sfeer of zoiets.” “Of misschien heeft een van je ooms het gestuurd.” “Misschien,” haalde ik mijn schouders op en besloot het te laten rusten. Het was mijn verjaardag, dus ik moest ervan genieten. Een berichtje op mijn telefoon haalde me uit mijn gedachten. Het was van mama. Ik opende het en voelde… vastzitten. “Fijne achttiende verjaardag, Ava. Onthoud altijd dat mama van je houdt.”