Napakabigat ng pakiramdam sa dibdib ko habang tinitignan ko ang duguan at walang malay na si Jaze. Ang mga tao sa paligid ay tila nasa isang mabagal na kilos ngunit sa aking paningin, parang lahat ay naglalaro sa mabilis na takbo ng oras. Lumapit ako rito, nag-aalala at puno ng takot sa aking mga mata.
"Jaze, huwag kang bibitaw. Huwag kang bibitaw," sabi ko sa halos mabulunan na ako.
"Allie, ano ba, umalis na tayo!" sigaw ni Rana. Kita kong pinipigilan ito ni Vera. "Huwag kang tanga, Allie!!!"
Tagos talaga kung magsalita si Rana pero kahit naman gusto ko talagang umalis ay di ako ganon kasama para iwanan ang asawa ko sa ganitong sitwasyon.
"Sorry Rana, pero mauunawaan mo rin ako pagdating ng araw," sabi ko nalang rito.
"Hoooh! Ptangna!"galit na sigaw ni Rana.
Nanginginig ang mga kama
