“Naku! Hindi talaga nakatiis ang mga anak ko!” palatak ko ng marinig ang pagbukas-sara ng gate.
Ang sabi ko sa kanila ay huwag na akong sunduin para hindi na sila mapagod pa kakabalik-balik sa bahay ng papa nila at dito sa bahay.
Hindi pa rin kasi luto ang mga pagkain na dadalhin ko para sa birthday ni Jelly na nakalabas na rin sa wakas ng ospital.
Tamang-tama at kaarawan niya kaya pinagluto ko siya ng mga paborito niyang pagkain heto at inaayos ko pa lang sa mga bilao.
“Kayo talagan dalawa-”
Hindi ko na nasabi pa ang anuman na sasabihin ko ng makita hindi naman ang mga anak ko ang dumating kung hindi ang Papa nila.
“Ang tagal mo kasi kaya sinusundo na kita,” aniya sa akin.
“Nagluto pa kasi ako kaya medyo natagalan pero heto at tapos na,” sagot ko na muntik pa akong mabulol dahil ba
