Çiftlikte kalmaya karar verdiğimizde güneş dağların arkasına süzülmeye başlamıştı bile. Zervan, konağa haber uçurup Mervan için birkaç parça kıyafet ve ihtiyaç duyabileceğimiz eşyaları getirtmişti.
Akşam yemeğini açık havada, sadece rüzgarın ve uzaklardan gelen at kişnemelerinin eşliğinde yemiştik. Mervan, günün yorgunluğuyla Zervan’ın dizinde uyuyakalınca onu içeriye, bizim için hazırlanan odaya yatırmıştık.
Şimdi ise verandanın basamaklarında, yan yana oturuyorduk. Gökyüzü Mardin’e has o lacivert karanlığa bürünmüş, yıldızlar tek tek parlamaya başlamıştı. Zervan elindeki tespihi yavaşça çekiyor, uzaklara bakıyordu.
"Zervan," dedim sessizliği bölerek.
"Hımm?" dedi, bakışlarını ayırmadan. Sesi uykulu değil ama derin bir düşünce içindeymiş gibi geliyordu.
"Bana kendinden bahsetsene bi
