Zaman, bazen durmuş gibi hissettiren o ağır kış gecelerinden sonra, şimdi takip edemeyeceğim bir hızda akıyordu. Mardin’in sert rüzgarları yerini baharın o aldatıcı sıcaklığına, ardından da yazın kavurucu sıcağına bırakmıştı. Aradan geçen dört ay, konaktaki dengeleri ve içimizdeki duyguları hiç beklemediğimiz kadar değiştirmişti.
Zervan ile o gece verandada paylaştığımız sırlar, aramızdaki o görünmez ama aşılmaz duvarı tamamen yıkmıştı. Mervan artık sadece yürümüyor, ortalığın tozunu attırıyor; Zervan’ın peşinde, onun küçük bir kopyası gibi dev adımlarla koşturuyordu. Ancak konaktaki bu huzurun üzerinde asılı duran tuhaf bir bulut vardı: Şiyar.
Şiyar, Keriman’ın hamilelik haberinden beri alışılmadık bir sessizliğe gömülmüştü. Ne o eski kibri vardı ne de Zervan’la aşık atmaya çalışan hall
