Çiftliğin geniş, gölgelikli verandasında oturmuş, Mervan’ın bahçede toz toprak içinde neşeyle koşturmasını izliyordum. Öğle güneşi tam tepedeydi, ortalığa o ağır ama huzurlu sıcaklık çökmüştü. Uzaktan uzağa toprağın ve kurumuş otların kokusu geliyordu.
Zervan, elinde dumanı tüten iki bardak çayla yanıma gelip usulca oturdu. Birini bana uzatırken gözlerindeki o yorgun ama dingin ifadeyi yakaladım.
"Yoruldun bugün," dedi, sesi tok ve güven vericiydi.
Derin bir nefes alıp çayı elinden aldım. "Ne yapayım, iki çocuk kolay değil. Biri duruyor, diğeri başlıyor."
Zervan hafifçe gülümsedi, bakışlarını Mervan’a çevirdi. "Haklısın," dedi sadece.
Bir süre sessizce çaylarımızı yudumladık. Arada bir Mervan’a "Dikkat et, çok terledin!" diye sesleniyordum. Zervan’ın bir şeyler söylemek istediğini, a
