Bir şarkı var ya hani; Vazgeçtim, gözlerinden. Vazgeçtim, sözlerinden. Son bir ayım bir şarkı olsa kesinlikle bu şarkı olurdu. Ya da dinleyince hüzünlendiren herhangi bir şarkı.
Bir fon müziği arayacak kadar romantik bakmıyorum yaşadıklarıma. Yirmi yedi yıldır yaşadıklarımı da romantize etmek, ya da buradan bir drama çıkartmak istemiyorum. Herkes kadar şey yaşamıştım ama herkes kadar güçlü olamamıştım.
Son otuz gün...Berbat geçen otuz gece. Bir aydır yaşamıyorum. Kenan'la ayrıldığımız o günden sonra hayat benim için durd. Sanki hayatımı yazan bilgisayarın kartuşu bitti ve ben siyah beyaz renklere mahkûm oldum.
O gece tüm soluklarımızı tükettik birbirimizin yüzünde, tüm bağırışlarımız sonlandı artık. Hangimiz daha haklıydı sahiden? Kenan mı, ben mi? Aslında bir haklı da aramıyorum çünkü
