17
Çok geçmeden dudakları buldu dudaklarımı. Bir eli belimi sardı, yatağa uzanmamı sağladı. Her zamanki ağırlığını hissettim üzerimde. Saçlarım belki de son kez yayıldı bu yatağa.
Yok olmadı öyle bir şey, ne Kenan bana dokunup özlediğini söyledi ne de ben ona karşılık verdim. O benim eski yaşadıklarımızdan çıkardığım bir şeydi. Eğer eskiden kavga etsek sonu böyle biterdi çünkü, ama şimdi evli bile değildik. Ben ona böylesine teslim olamazdım.
''Yaşandı bitti, artık eskiyi konuşmaya gerek yok.'' dediğim yerde sahiden kalmıştık biz.
Kenan gülümsedi, ''Burak Kut konserini hatırlıyor musun?''
Şaşkınlıkla baktım yüzüne, ''Ne? Sen hatırlıyor musun yoksa?''
''Niye hatırlamayayım Gülfem? Daha bunamadım.''
''Ne bileyim fakirdin o günler, hafızandan silmişsindir diye düşündüm.'' Onu bu konuda
