
Benim ben olma savaşımın içinde kaybolduğum, o ruhumun can çekişme sızısı için için canımı yakarken çevremin beni her hangi bir eşyadan farkım yok gibi hissettirdiği o dönem nefes almak öyle zordu ki...
Çocuklarıma ,eşime sanki görünmez olmuştum. Evi temizleyen, yemek yapan sanki bir robottum. Kızlarımın okuduğu kitapların tozunu alırken bir kitabın kapağı ve ismi ilgimi çekti. Hemen yanı başımda duran tekli kahve koltuğuma oturdum. Elimdeki toz bezini kenarımdaki sehpanın üzerine bırakarak kitabı okumaya başladım. Okudukça kendimden bir şeyler buldum.
