19. Chapter
FRENZY POV
Para akong nasa paraiso dahil naririnig ko ang huni ng mga ibon. Kaaya-aya sa pandinig, pati ang sinag ng araw na dumadampi sa aking balat ay kay sarap sa pakiramdam ang alon ng dagat ay—-
Biglang napamulat ang mga mata ko at napabangon bigla. Bakit may huni ng ibon? Bakit may sariwang simoy ng hangin? Lalo na ang alon ng dagat? Nasaan ba ako?
“Aruy!”
Napadaing ako sa sakit ng aking gitnang parte sa pagitan ng aking mga hita. Masakit, mahapdi. Ang sakit din ng aking kasu-kasuan. Masakit ang buo kong katawan. Gustuhin ko man tumayo pero hindi ko kaya. Masakit talaga.
Tinakpan ng mga palad ko ang aking mukha. Umiiyak na ako. Hindi matigil ang pagtulo ng masaga koing luha hindi dahil sa sakit na aking nararamdaman kundi iniiyakan ko ang ninakaw sa akin na puri.
