AVERYL
Sa isang taniman na puno ng mga nalalantang dahon kami napadpad ni Cleon. Masyadong abandonado ang lugar at mahihimigan naman ‘yon sa pakiramdam na ibinibigay nito. The air was cold, and the leaves were almost pale green, konting oras na lang at alam mong tuluyan nang mamamatay ang mga ‘yon. Wala ring ibang maririnig kundi ang ingay ng bawat uwak sa paligid na tila nag-uunahan sa paglipad papunta sa kung saan. Hindi ko rin inasahan na may mga ibon pa sa ganitong lugar. It was so abandoned to the point na wala ni isang puno man lang sa paligid.
Ilang sandaIi pa, nag-umpisa nang magkagulo ang mga uwak sa paligid namin. Kung anong dahilan, pareho kaming walang ideya ni Cleon. Nagkakatinginan lang kami dahil sa mga nangyayari. Napalingon akong muli sa mga ibong nagkakagulo. Tila pare-
