นิรุจน์ตั้งใจอุ้มแก้วตาลงชั้นล่างไม่สนใจว่าเธอต่อต้านเขาด้วยการดันอกเขาออกผลักไสตัวเขาไม่ให้เข้าใกล้ แต่ในที่สุดเขาก็สามารถสอดแขนอุ้มเธอมาจนได้
"ไปกินข้าว"
"ไม่ไป ฉันยังไม่หิว ปล่อย"
"กอดคอดีๆเดี๋ยวหล่น"
ท่อนขาแข็งแรงของเขาค่อยๆก้าวลงบันไดโอบอุ้มร่างแบบบางไว้มั่น แก้วตากลัวตกจึงใช้สองแขนโอบรอบคอไว้
"เดินดีๆก็ได้ ไม่รู้จะอุ้มทำไม"
นิรุจน์ปรายตาไปที่ร่างบางในอ้อมแขนที่กอดคอเขาไว้แน่นเพราะกลัวหล่น สายตาคมมองแก้มใสมีเลือดฝาดอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก แก้มบุ๋มก็ดูน่ารักเกินบรรยาย ริมฝีปากแดงระเรื่อเพราะพิษไข้ก็น่ามอง
"อยากอุ้ม เห็นคุณไม่สบาย"
"แล้วแผลนายหายแล้วเหรอ มาอุ้มแบบนี้แผลฉีกกันพอดี"
"ยังไม่หาย"
"สงสัยจะหายแล้วมั้งได้ยาดีมานี่ เอาสมุนไพรมาให้ป้าจ้อยต้มหรือยัง"
"ยาของอ้อยน่ะเหรอ"
นิรุจน์ฉีกยิ้มนัยน์ตาพราวระยับเขารู้แล้วว่าแก้วตางอนเขาเรื่องอะไร ผู้หญิงนี่นะแค่พูดออกมาคำเดียวไม่ได
