Tulala na naman ako sa opisina at nakikipagtitigan sa halaman. Ayaw kong lumabas, may kampante pa yata pakiramdam ko kung nandito ako sa loob. Tinititigan ko ngayon yung scratch paper sa harap ko. Hindi ko alam kung paanong muling magsisimula.
May pumasok pero hindi ko man lang tinapunan ng tingin. Naramdaman ko na lang na si Trone iyon noong hindi siya nagsasalita. Humarap ako sa kaniya bagamat tanging malamig na emosyon lang ang naibigay ko sa katanungang nasa mata niya.
“I saw everything,” aniya na nakatawag sa pansin ko.
“Bakit mo ba ginagawang tanga ang sarili mo?” sambit niya. Hindi ko alam kung ano ibig niyang sabihin pero sa pagkakataong ito, masyado akong nababastos.
“How dare you to tell me that?” pasigaw kong sagot sa galit. alam kong nagiging malapit na kami sa isa’t-isa pe
