10 Reasons To Love You (#10RTLW Book 2)

Paika-ikang pumasok ang may cast sa kanang binti at may crutches na si Zoey sa isang restaurant. She surveys the place inside with her eyes and stops at the corner. Nakita nito ang sadya nito na nakatingin sa labas ng bintana. One waiter came to her aid but she politely refuses then resumes her slow stride towards the table. Nang makalapit, lumingon rito ang nakaupong si Avery mula sa pagkalumbaba. "Zoey---" Natigilan ang babae nang makita ang hitsura ni Zoey at 'di sinadyang napatingin mula ulo hanggang paa. Zoey bitterly smiles. "Can I sit?" Parang batang tumango si Avery at nilahad ang kamay sa kaharap na upuan. "S-Sure." Umupo si Zoey at sinandal ang crutches nito sa gilid ng dingding. She breathes deep to prepare herself. "Hi, Avery." Kiming ngumiti si Avery. "H-Hi." Avery studied Zoey's profile. Her messy shoulder-length hair seems to be adding stress on the woman's sad face. Her face is bare. Even her blush-on can't hide her sunken cheeks and eyes. Though Zoey was slim then, halatang nangangayayat pa ito ng husto. Not to mention... Napatingin siya sa crutches nito. 'May nangyari ba?' "I hate seeing that pity look on your eyes." Mapait itong ngumiti. Despite her appearance, she still regally composes herself as she sips on the coffee Avery ordered for the both of them. Nagbaba ng tingin si Avery at inayos ang nerdy glasses na suot. Due to her growing popularity in the modelling world, she disguises herself with a yellow hoodie jacket to conceal her identity from the public. Kanina, habang nag-pi-pictorial siya para sa isang brand ng softdrinks, pinagbigay alam ni Rose na tumawag raw si Zoey para makipagkita sa kaniya. If Ava can clearly remember, Rose and her doesn't have a sound relationship but that didn't stop her to ask the woman's well-being. She clears her throat. "W-What happened to you?" "I'm not here to talk about me and my..." Nagbaba ito ng tingin. "...disability." Nahalata ni Avery ang panginginig ng kamay ni Zoey habang tinaas ang tasa ng kape papunta sa mga labi nito. "I-I came here to talk to you about Isaac." Agad umalsa ang kaba sa dibdib niya nang marinig ang pangalan ng nobyo. "N-Nasaan siya?" AIRPORT | PHILIPPINES "Sir Isaac?" Untag ng driver nang makalapit sa among nakatingala sa isang billboard sa loob ng airport. "Nakuha ko na po ang maleta niyo." Isaac is gazing up at the large advertisement of a famous brand of bag. But he's not staring at the main focus of the billboard but on the model holding the blue bag over her sexy shoulder. Her smile really captivates him the moment he passed by it after arriving at the Philippines from Texas. Her happiness also shown in her eyes. Bahagyang naka-kindat ito, making the whole picture very lively. "W-Who is she?" lumingon siya sa driver niya. Tumingala na rin ito at malapad na ngumiti nang makilala nito ang babae. "Ay! Titser 'yan ng panganay ko na nasa kindergarten! Nakow, ang ganda ho niyan sa personal, Sir! Napakabait pa!" Tumingala uli si Isaac. "Really?" He may never know the girl in the poster personally, but he somehow tell that what Albert said was true. Tumatawa si Isaac habang nag-vi-video sa isang babaeng tumatakbo sa dalampasigan. Isaac winces as a memory vaguely flashes like a scene in a film right before his eyes. 'Tch... this episode again.'  [*Episode - the painful effect of having an amnesia. Flashes of your memories keeps on popping up everytime the patient's mind is triggered by something, making your brain structures that form the limbic system throbs painfully. This is the main reason why most of the patients suffering amnesia fear to regain their old memories.] "Sir, okay lang po ba kayo?" Nag-aalalang tanong ng driver. He slowly nods and immediately walks away from the poster... not looking back. Kinagabihan, nakaupo sa kama niya si Avery at yakap-yakap ang kaniyang malaking unan. She's staring at nowhere as her meeting with Zoey keeps replaying on her mind. It feels like everything is in slow motion as Avery reads Zoey's mouth move: "Isaac is suffering retrograde amnesia from the accident. H-He somehow f-forget about y-you." Natauhan siya nang biglang hinawakan ni Zoey ang namumutla at nakakuyom niyang mga palad sa ibabaw ng mesa. "I'm sorry..." Butil-butil na luha ang tumulo mula sa mga mata nito. "I d-didn't mean to, Avery." Yumuko ito at kitang-kita ni Ava ang patuloy na umaagos na luha nito. "I am too selfish of my own, a-and it n-nearly killed us." Ramdam niya na nanginginig ang mga kamay nitong nakadaop sa mga palad niya. "S-Sorry." Parang kinakapos ng hininga si Avery sa binalita ni Zoey. Kaya pala ilang buwang 'di nagpaparamdam si Isaac sa kaniya dahil na-coma ito mula sa aksidente at.... Hinablot ni Avery ang kamay at dinala sa dibdib. Her ears ringing from the beats of her heart, overpowering the loud chatters of people inside the resto. "W-Where is h-he?" tanong niya ng mahanap ang boses mula sa pagkabigla. "A-Avery... Believe me, I didn't want it to-to happen..." Humihikbi itong tumingin sa kaniya. Her tears and regret are real but... Avery can't find it in her heart to forgive her. Not now. Not without seeing him. Nag-iwas ng tingin si Avery at tumingin sa labas ng bintana. Remembering Isaac as he kissed her forehead the last time she saw him... Pumikit siya para pigilan ang luhang nagbabadyang tumulo. Gustuhin mang maawa ni Ava sa kaharap, 'di niya magawa. God knows, it pains her so much. "W-Where is h-he?" Her voice cracks under her pretense to not show any emotion. "A-Avery, f-forgive me---" "WHERE IS HE!?" Dala ng sakit at matinding pag-aalala, lumakas ang boses ni Avery dahilan para mapalingon ang ibang kumakain sa direksyon nila. Napayuko ang umiiyak pa rin na si Zoey. "Where..." 'I miss him'. "...i-is he..." 'I miss him so much.' "... Zoey..." Mahinahon pero buong pagtitimpi niyang tanong. 'I wanna see him... so bad... but does he even know I exist?' Parang tinutusok ang dibdib niya na isiping 'di siya maalala ni Isaac. 'If this is a dream... Please wake me up. Please.' "He'll b-be arriving at the airport a-anytime this morning..." Sa nanginginig na kamay, inabot ni Zoey muli ang kamay niya. "A-Avery, s-sorry." "I-I don't know what to feel, Z-Zoey. I want to hurt you but I can't..." Tumayo siya. "'D-Di mo alam kung gaano kasakit ang maghintay... na p-parang baliw sa kakaisip kung may nagawa ba akong mali o a-ayaw na ba niya s-sa akin o m-may iba na ba siya... o..." Tinakpan niya ang bibig para pigilan ang sariling sigawan ito. Huminga siya nang malalim. Doon na tumulo ang mga luha niya. "He-He was suffering, Zoey but I was not on his side! And here you are telling he doesn't remember me?!" Mariin niyang sabi para ipabatid rito ang galit at sakit na nararamdaman niya. "Do you know how bad that feels?! I d-don't want to laugh at you in your situation r-right now, pero sana magtanda ka." Avery wipes her eyes with the back of her palms. "M-Mahal natin pareho si Isaac...a-at kung mahal mo nga talaga siya, kahit gaano kasakit mang m-makita siyang masaya sa piling ng iba, magpaparaya k-ka!" "B-But he was mine i-in the fi-first place..." "Wag kang ilusyonada, Zoey." Natigilan si Zoey at tumingala kay Avery. Despite the hurt in the woman's eyes, she is still angry. "Alam natin pareho wala na siyang nararamdaman sa'yo. Pero pinipilit mo pa rin ang sarili sa kaniya. Does ruining us, makes you happy?" Hindi nagsalita si Zoey. Tatalikod na sana si Avery nang nagsalita uli si Zoey. "Avery, p-please forgive me." "A sorry can't fix anything, Zoey." Hinablot niya ang mga gamit sa mesa. Hindi alam ni Avery ano ang pwede niyang gawin pag nagtagal siya roon. "It can't even bring him back to me." Tumalikod na siya at naglakad palabas sa restaurant. Nilublob niya ang mukha sa unan. 'Isaac..' The past four months has been excruciatingly painful for her. Ang dami niyang nilapitan na mga tao para makibalita tungkol sa nobyo niya. She tried calling the Texas' branch. She even plead Liam to tell her as soon as possible if he heard anything about him --- anything... even little about him. Binaon niya ang mukha sa unan na yakap-yakap niya at doon tahimik na umiiyak. 'I miss you... do you miss me too?' 'D-do you even remember me?' Binaba ni Isaac ang traveller's backpack sa sahig ng penthouse niya at sabay kinapa sa dingding ang switch ng mga ilaw. As the room lights up, he looks around the familiar place. He scans the room: the bed, the large steel shelf that divided the bedroom from the kitchen, the terrace that overlooks the whole city. Naglakad siya palapit sa pinto papuntang terrace at binuksan iyon. A soft wind surges inside, filling the hollow room with the cold breeze. Nilingon niya uli ang kabubuuan ng lugar. Hollow? Yes. Somehow the place feels empty... and sad. Isasara na sana niya uli ang pinto nang namataan niya ang isang magazine sa nighttable na iniihip ng hangin ang mga pahina niyon. Nilapitan niya ito at kinuha. He peeks at the cover. On the glossy cover was the woman he saw on the airport's billboard. He reads the caption. The Face of the Century. Isaac feels the embossed name with his fingers. Avery Lora. Napapikit siya nang muling may sumulpot na memorya sa isipan niya. "Nakita mo ba cover ng MetroMag this month?" The woman massages his head while he's in the bathtub. "Uh-huh. I got the first copy from the publisher." Ngumiti ang babae. "Maganda ba?" "Ah, fuck..." Marahas na tinapon ni Isaac kahit saan ang magazine at sinapo ang masakit na pumipintig niyang ulo. "STOP!" Malakas na sigaw niya na pumunit sa tahimik na gabing iyon na para bang sa pamamagitan niyon ay hihinto ang mga nagmumultong memorya niya. Paika-ikang pumasok si Zoey sa mansion nila. Matapos ang kanilang pagkikita ni Avery ay sumaglit siya sa kompanya para i-turn over ang mga naiwang trabaho sa pansamantalang Officer-In-Charge at para na rin ibalita sa mga tauhan ni Isaac ang kalagayan ng amo nito. Chesca, Isaac's secretary, was heartbroken and was crying. Zoey re-assured them that he's doing fine and will be reporting anytime. She also asked for their cooperation to help him review the operations inside the company. 'Doing fine, huh?' Ganoon nalang kahapo ang nararamdaman niya na nilibot ang tingin sa tahimik na mansiyon. Idagdag pa ang pasanin niya sa binti. Niyakap niya ang balustre ng hagdan para tulungan ang katawan na umakyat papuntang ikalawang palapag nang biglang nagsalita ang ama na nasa sala pala at nagbabasa ng libro. "You're late." Takot na nilingon niya ito. He's wearing a maroon robe with eyes looking at her intently. "Where have you been?" Binaba nito ang hawak na libro. Nag-iwas siya ng tingin. "S-Sa c-company lang. I-I just de-brief them regarding Isaac's condition para 'di sila.... g-ganun m-magulat pag-balik niya. Sige po..." Buong lakas niyang binuhat ang katawan paakyat ng hagdan. "Matutulog na po ako---" Nanigas ang kalamnan niya nang marinig na tumayo ito at lumapit sa kinatatayuan niya. She clutches hard on the wooden railings leaving small scratches on the shiny surface of the railings. "Someone told me you made a stop-over on a restaurant before going to the company." Marahas niya itong nilingon. "Have you been watching my every move, Papa?!" "Yes." Taharan nitong sagot. "Dahil 'di kita makakapagkatiwalaan." Napaurong si Zoey. He knew she met Avery at the resto. "L-Leave me alone." "And let you do foolish things? "I'm trying to make things right!" Lumuluhang hiyaw niya dala ng sakit at pagod na nararamdaman. "By talking to Isaac's girlfriend, crying and repenting your sins?" Dinuro ni Shen ang noo ni Zoey. "Use your head for once, Zoey. Is following your damn heart all you ever learn in studying at Ivy League* Universities, huh?" Muling siya nitong dinuro na para bang isang siyang mangmang. "I spent millions on you to learn a lot and just disappoint me with your decisions!" [*Ivy League - a group of long-established colleges and universities in the eastern US having high academic and social prestige. It includes Harvard, Yale, Princeton, Columbia, Dartmouth, Cornell, Brown, and the University of Pennsylvania.] "And what? Take advantage of Isaac's amnesia and pursue the engagement for your greedy needs?!" Sumbat ni Zoey sa ama. Ngumisi lang ito. "Now you're talking." She looks at the old man with disgust in her eyes. "Y-You're unbelievable---" Marahas na hinawakan ni Sheng ang mukha niya dahilan para mapangiwi siya. Halos mabaon pa ang mga daliri nito sa may panga niya. "P-Papa.... you're hurting me." Pilit niyang kumawala sa hawak nito. Kung wala siguro ang higpit niyang kapit sa balustre'y dire-diretso talaga ang tumba niya sa hagdan. "May nagawa ka bang tama sa pagsunod mo sa puso mo, Zoey? Wala!" Nilapit nito ang mukha sa kaniya. "Huwag mong kalimutan na dahil sa pagsunod mo diyan sa pesteng puso mo'y malapit mo na siyang mapatay. Tama?" She shudders remembering Isaac's bloody face on the car's stirring wheel and the large wooden stake piercing through his chest. Pumikit siya at tahimik na humihikbi habang hawak pa rin ng ama ang mukha niya. "L-Let m-me go..." "Greedy needs? 'Di ba iyan ang dahilan kung bakit mo halos talikuran ang negosyo natin para umuwi rito sa Pilipinas at pilit ipagsiksikan ang sarili sa taong ayaw sa'yo?" Hamugulhol na siya. Not because of her father's grip on her face but because of the painful truth he just told. "And here you are, trying to clean your misdeed? Gamitin mo utak mo!" Singhal nito sa kaniya. "Sa tingin mo patatawarin ka ng mga iyon nang ganun kadali?" "A-At least I tried..." She voices out despite the emotional suffering. "Alam mo ba gaano ka nakakaawa ngayon ---- " "Let me go..." Pilit na piglas niya. "Total atat kang mapasaiyo si Isaac, why not take him? Now that he's —" "LET ME GO!" Tulak niya sa ama na malapit nang matumba kung 'di nakahawak sa kalapit na malaking vase. "You ungrateful child---" Taas-noong hinarap ni Zoey ang ama. "I WILL NOT HURT ISAAC AGAIN PA, YOU HEARD ME?!" Dumagundong ang boses niya sa tahimik na mansion. "I already made him suffer enough! Long enough! So please---" Halos mabingi siya nang malakas na sinampal siya ng ama sa pisngi. Grazing her pale cheek with one of his rings, it leaves an inch of slice. Dinama ni Zoey sa mga nanginginig na daliri ang pisngi niya. She can smell and feel the warm blood from it. "FOOLISH!" Namumula sa galit na sigaw ni Sheng. "Anong nangyayari dito!?" Natatarantang tinali ng ina ni Zoey ang puting roba na suot nito at nagmamadaling bumaba nang makita ang mag-ama sa paanan ng hagdan. "Sheng?!" Napasinghap nito nang makitang duguan ang pisngi ng anak. "Zoey! Goodness, what happened!?" Nilapitan siya nito at winakli ang buhok ni Zoey para makita ang sugat. "This time... I-I need to be firm with my decision!" Buong tapang na tiningnan ni Zoey ang ama. "You can't make me change it!" "Saan ka pa ba nagmana sa katigasan ng ulo mo?" Her father manages to smile cunningly. "Pinabayaan kitang sundin si Isaac kasi gusto mong ituloy kahit ilang beses ko ng sinabi walang magaganap na engagement. Now that you have the pure chance to do that, you run away with your tail between your legs? Don't think I can't pull some strings, Zoey." "Gawin mo." Hamon ni Zoey. "TAMA NA!" sigaw na pumagitna ang ina niyang si Felecit. "Please! Give this family peace for once!" Pinaglilipat nito ang tingin sa kaniya at kay Sheng. "Palagi nalang kayong nag-aaway pag nagkikita. Talo pa aso at pusa sa inyo. Pwede ba? Pamilya tayo!" Zoey smirks. "Saan pa ba ako nagmana sa katigasan ng ulo ko kamo?" Tumingin siya sa amang dahan-dahang nasira ang mukha sa galit. "Dapat pa bang itanong iyon?" With her mother's help, she climbed up the stairs. Leaving Sheng calling someone. Alas onse na ng gabi ay 'di pa rin mahila-hila ng antok si Avery. She curls herself on her bed, wishing to pull the time so that she could see him again. *tak* Napalingon siya sa bintana. *tak* Small stones are hitting her window glass. Then she remembers Isaac. "I-Isaac?" Mabilis siyang tumayo at pabalandrang binuksan ang bintana. "Isaa---" Sa labas, nabitin sa ere ang kamay ni Liam na babato na uli sana. "Liam?" "Ow? Ba't parang gulat ka?" He throws the stone away. "You texted me to come here, right?" Nangunot ang noo niya. "I texted you --- Ah! Oo nga!" Nilingon ni Avery ang cellphone na nasa higaan. Binalik niya ang tingin sa kababata. "Ba't di ka tumawag?" Nalukot ang mukha ni Liam. "I did." She blinks for a few times. "Sure?" "Seriously, I've been out here on the cold half an hour already." Liam rubs his arms. Mabilis na hinablot ni Avery ang cellphone at tiningnan ang screen kung saan may sampung missed calls mula kay Liam. 'Ah s**t! Oo nga.' Sadyang lumilipad ang isipan niya kaya hindi niya namamalayan ang mga tawag at texts nito. Umupo si Liam sa tabi ni Avery sa bench sa labas ng isang 24/7 Convenience Store. "Here." Lahad niya sa mainit na instant coffee sa paper cup. Avery rubs her palms and accepts the cup. "Salamat." "So, what's up?" Inihipan ni Liam ang sariling umuusok na kape. She fidgets with her finger as she was holding the warm cup between her palms. 'She has a problem.' Puna ni Liam bago tumingala sa langit na inulan ng maliliit na bituin. The night is quiet and cold. "I'm listening." Ilang sandali'y nagsalita na rin si Avery. "Liam... k-kung nakalimutan ka ng mahal mo, anong gagawin mo para maalala ka niya?" Her fingers play the rim of her paper cup. Liam sips a bit of his coffee and exhales giving a cloud of smoke into the air. "I'll make her fall inlove with me again." Natigilan si Ava at nilingon ang katabi. "K-Kahit 'di ka niya maalala?" "Avery..." binalingan ni Liam ang kaibigan. "If the mind forgets, the heart remembers." Kinagat nito ang ibabang labi at sumandal sa balikat niya. She also looks up to the star-studded night sky. Liam knew Avery whenever she has a problem. Pipipilitin mo talaga ito para sabihin sa'yo ang problema. Despite the only source of light they had is the faint shine from a nearby street light, he can clearly see the sadness on her doe-eyes. "Ba't mo natanong?" Tanong niya. Hindi ito sumagot bagkus at nakatitig nalang sa buwan. He pulls her closer to him and kisses the top of her head. "Just tell me whenever you're ready." "Sir Isaac." Mula sa pagbabasa ng email sa phone ay nagtaas ng tingin si Isaac sa driver niyang si Albert na nakatingin sa kaniya mula sa rearview mirror. "Hmm?" "Pwede ho bang dumaan tayo sa playschool ng anak ko? Nakalimutan po kasi niyang dalhin ang lunchbox niya." Ngiting paumanhin nito. Kasalukuyan niyang binabaybay ang highway kinaumagahan. "Sure." He nods and resumes reading the e-mails on his phone "Salamat po." Agad niliko ni Albert ang kotse pakanan at tinahak ang eskwelahan ng anak. 'So I have a secretary named Chesca... and I was the company's CEO for almost a year now.' His eyes stare longer on the next note Zoey sent to him last night about the things he forgets. 'D-Dad died a y-year ago...' Pilit niyang ikinukubli ang kalungkutang naramdamang hindi niya talaga maalala ang nangyari. Ayon sa mga doktor na tumingin sa kaniya sa Texas, mabuti nalang daw at hindi lahat ng memorya niya ang nabura kasi tiyak mahihirapan siyang alalahanin ang mga bagay-bagay. Was it really a good thing though? He looks outside the window. A lot happened within a year. Forgetting half his memories is still bad as forgetting the whole. Sakto namang huminto ang kotse na sinasakyan nila sa harap ng isang maliit na playschool. Napabuntong-hininga nalang siya at binalik ang atensiyon sa cellphone na hawak. Lumabas si Albert dala ang pananghalian ng anak nang lumabas siya sa kotseng minamaneho. Nakitang niyang papalabas sa puting gate ng eskwelahan ang guro ni Amboy. "Teacher Avery!" Ngiting tawag niya rito. Nilingon siya nito habang nagsasara ng gate. "Oh, Sir Albert!" She smiles sweetly. Nahihiyang napakamot sa batok ang lalake at halatang namumula. "Hehe... Albert nalang po."'Ganda talaga ni Miss Avery. Buti't wala rito ang asawa ko kundi bugbog ang hantungan ko.' "Napadaan po kayo rito?" Inayos ni Avery ang pagkasukbit ng bag niya sa balikat at bahagyang tinapunan ng tingin ang tinted na bintana ng kotseng nakaparada bago binalik ang pansin sa kaharap. "Ah, nakalimutan kasi ni Amboy ang lunchbox niya." Taas ni Albert sa asul na tupperware. "Ganun ba? Sige po. Pasok po kayo." Binuksan ni Avery ang gate. "Pakibigay nalang kay Teacher Olivia kasi parang may activity sila sa playroom." "May lakad po kayo?" Tanong nito bago tuluyang pumasok. Tumango si Avery. "Emergency lang sa bahay. Babalik din naman agad ako." Avery smiles as a goodbye and walks away while looking for her wallet in her bag. Isaac looks up to de-strain his neck from looking down on his phone. Mamasahe-in na sana niya ang leeg nang may nakita siyang babaeng naglalakad at parang may hinahanap sa bag nito. She's wearing a lively yellow dress. Her auburn hair in a messy bun. Isaac reaches the stray hairs from the woman's messy bun as she was busy baking cookies. Feeling the softness and familiarity along with it. Pumikit siya at agad pinilig ang ulo nang may konting kirot na naramdaman. Bahagyang nawala ang atensiyon niya sa sakit nang umalog ang kotse at pumasok si Albert sa harapan. Agad hinanap ng mga mata ni Isaac ang babae at nakita itong sumakay na sa isang taxi. Matapos bayaran ang taxi driver at mabilis na bumaba sa taxi si Avery habang sinasagot ang kanina pang tumutunog na cellphone. "Andito na! Andito na nga ako sa labas ng bahay." Rose: "Bilisan mo!" Natatarantang sagot ni Rose sa kabilang linya. Binuksan niya ang gate ng bahay nila at sinipa pahubad ang suot na sandalyas. Pagkapasok sa bahay ay agad siyang sinalubong ng ina niya na nagpapahid ng hand lotion sa mga kamay. "Avery, ano bang nangyayari? Bigla lang sumulpot si Rosauro kasama ang isang babae." Tinuro ni Aling Aurora ang banyo sa may kusina. "Nasa loob ang babae. May girlfriend ang bakla?" "Mamaya na tayo mag-usap 'ma." Basta lang niyang tinapon ang bag sa sofa at inakyat ang hagdan. Pabalandrang binuksan ni Avery ang pinto ng kwarto at nakitang nakaupo sa kama niya si Rose. "Oh ano na?" Nanginginig na binigay ng baklita sa kaniya ang isang Pregnancy Test Stick. "B-Bes...." She snatches the stick from him and walks frantically to and fro in her room. "A-Ava..." Napalunok si Rose. "Hinihintay ko pang matapos ang 2 minutes para sa results." Nasabunot pa nito ang buhok. Huminto sa paglalakad si Avery at tiningnan ang kaibigan. "May results na." Taas nito sa stick. Dahan-dahang tumayo si Rose at sabay nilang niyuko ang hawak niya. "Oh shit." Putlang sambit ni Rose. Nanginginig ang kamay ni Avery sa dalawang guhit na nakita niya. "P-Positive, Rosauro." Nakayukong pumasok si Chesca sa kwarto na halatang galing sa banyo. "s**t!" Tili ni Rose na humiga sa kama at gumulong-gulong. "AHHHH~ Hindi 'to pupwede ---" Kumuha ng unan si Avery at hinambalos iyon sa kaibigan. "Ano? Ikaw buntis para ikaw magtitili?" Parang mga batang nakayuko at nakaupo sina Rosauro at Chesca sa sofa habang nakapameywang naman na nakatayo si Avery sa harapan ng mga ito. Hindi mapigilang mapangiti ni Aling Aurora na naglapag ng mga biscuits at isang pitsel ng juice sa center table. "Sooo?" basag ni Avery sa katahimikan. "BES! BES! MAPAPATAY AKO NI LOLA NITO!" Pumapadyak pa ang bakla sa sahig. "Hindi rin ako handa maging tatay! Wala pa ngang gatas ang s**o ko!" Niyakap pa nito ang sarili. Nilingon ni Ava si Chesca. "Chesca?" Nagdadalawang-isip ang babaeng sumagot. Huminga ito nang malalim at tiningnan siya. "W-Wala namang problema s-sa'kin..." "NAHIHIBANG KA NA BA?!" Gulat na nilingon ni Rose ang katabi. "You're pregnant! Anong walang problema?" Dinama ni Chesca ang maliit na tiyan nito. "Matagal ko na ring pangarap na maging ina." "OHMAYGHAD!" Sinapo ni Rose ang noo. Napabuntong-hininga si Avery. "Kaya dito mo dinala si Chesca para mag-PT kasi tiyak 'di kayo makakalabas ng buhay sa bahay ninyo pag malaman ng Lola mo." "Bess..." ungol ni Rose. "I don't know what to do---" Nilingon ni Chesca ang katabi. "Then let's get married." "NABABALIW KA!" Mangingiyak na singhal ni Rose. "Besssss..." Humiga ito sa sofa at parang bulateng nagsisipa. "Panagutan mo ang ginawa mo, Rosauro Jeth!" Inis na sinipa niya ang paa nito. "Kayong dalawa ang gumawa niyan!" "Naaaaahhh~ I'm too young to be a mother!" Pa-kikay nitong umiiyak kuno. "Tita Aurora... Help!" Natigilan sila nang tumunog ang phone ni Chesca. Kinuha nito ang phone sa bag at binasa. Rumehistro ang gulat sa mukha nito sa nakita sa screen at tiningala si Avery. Biglang kinabahan si Avery. "B-Bakit, Ches?" Tinaas nito ang phone. INCOMING CALL.... ISAAC Tumunog rin ang phone ni Avery hudyat na may dumating na message. She hurriedly pulls out her phone from her pocket. Liam: "He's here. Isaac." She grips the phone tightly. [PART 2 OF THE PROLOGUE ON THE NEXT CHAPTER]