Çıkardım elimdeki siyah eldivenlerimi.Ellerim yumuşak toprağı avuçladı.Kokladım.Bi umut annemin kokusu gelir diye.Ne zamandır yoktun anne?Kaç gün ,kaç ay olmuştu sensiz.Tek tük düşen karlar her yeri beyaza boyamaya niyetli gibiydi.Sensiz ilk kışımız.Babamsız ilk kışımız Abimle gözlerimiz buluştuğunda yaşlarımı sildim hızla.Onu daha fazla üzmemeliydim.Annemle babama veda ettik.Bilmem kaçıncı kez.Girdik sıcacık yuvamıza.Abim her ne kadar başka bir yere taşınalım dediyse de kabul etmedim.Anılarımız bu evdeydi.Annemin kokusunu,babamın sesini alıyordum ara ara bu evden.Abim odasına çekildiğinde sıkılan bedenim ne yöne gideceğini şaşırmıştı.
Zordu.Hayat ilk defa bu kadar zordu.Herkes gidermiydi?Giderdi.Salona adım attım.Camın önüne yöneldim.Bir umut bugün gelir belki diye.Gelmiyordu artık.Uzun
